Una bókar gistingu fyrir ferðamann.
Una: And what name is it, please?
Ferðamaður: Chateauneuf.
Una: Oh, like the wine?
Honum fannst mikið til mín koma, spurði meira að segja hvort ég væri “wine connoisseur.” (Sem ég er reyndar ekki, en samt, hversu svöl).
Una fer til Frakklands:
2006 – verkfall í Sorbonne og fuglaflensa. Þegar ég fór út var ég viðskiptavinur Íslandsbanka, þegar ég kom heim var ég viðskiptavinur Glitnis.
2009 – verkfall í Sorbonne og svínaflensa. Þegar ég fór út var ég viðskiptavinur Glitnis, þegar ég kom heim var ég viðskiptavinur Íslandsbanka.
Maður hreinlega spyr sig.
Það var með blendnum tilfinningum sem ég kvaddi elsku París og hélt til móts við fyrra líferni, vonandi aðeins þroskaðri og reyndari, og alveg pottþétt eitthvað eldri (tveir fjórir). En ég hef nú ekki í hyggju að syrgja liðna tíma, heldur nota minningarnar um þá til að ylja mér í því sem nú tekur við: sumarvinnu. Erasmus-iðjuleysingjaönnin hefur breytt mér í aumingja og eftir fyrstu tólf tíma vaktina leið mér eins og einhver hefði barið mig í höfuðið með kylfu og keyrt svo yfir mig.
Í lok maí hófum við vinkonurnar að leggja drög að bústaðarferð þegar ég kæmi heim. Ekki var stór tímarammi í boði, í ljósi þess að ég kæmi norður 22. júní og þeirrar ákvörðunar Þórunnar að vera í Noregi í júlí og ágúst (piff). Okkur tókst þó að fá lítinn bústað í eina nótt, frá fimmtudegi til föstudags, og vorum glaðar með það. Þegar ég var enn í París kom babb í bátinn – Valdís sendi okkur skilaboð þess efnis að bústaðurinn hefði víst verið tvíbókaður og við fengjum hann því ekki! Ó hve ég var sorgmædd. Þegar ég var svo komin norður fór ég að athuga með aðra bústaði, og bauðst Helga Valborg til þess að hringja í þá, en ekkert kom út úr því. Að lokum stungu stelpurnar upp á því að við færum bara í dagsferð til Hríseyjar og borðuðum þar og værum svo eitthvað að hanga heima hjá Valdísi fram á nótt. Svo sem ekki bústaðarferð, en engu að síður við allar fjórar að gera eitthvað gaman saman. Loks rann fimmtudagurinn upp og ég orðin nokkuð spennt (ekki síst vegna þess að síðasta sumar langaði mig til Hríseyjar og stelpurnar hlógu bara). Neeema hvað, rétt fyrir brottför hringir Helga í Valdísi og segir farir sínar ekki sléttar, en hún var búin að stefna á að skila BA-ritgerðar uppkasti þennan sama dag. Á endanum sagðist hún vera í of miklu uppnámi til þess að geta komið með! Á þessum tímapunkti langaði mig nú bara helst til þess að hætta við allt saman, enda ekki ánægjuleg tilhugsun að vita af Helgu minni í stresskasti. Valdís og Þórunn voru samt harðar á því að við myndum halda okkur við planið og gera eitthvað gott úr þessu þrjár. Þannig að við lögðum af stað til Árskógssandar til að ná ferjunni. Neeema hvað, þegar við vorum rétt komnar fram hjá Lónsbakka sjáum við puttaferðalang. Mér að óvörum var Valdís alveg æst í að stoppa og taka hann upp í! Við stöðvuðum hjá ungri konu í skærgulum stakk með sólgleraugu og trefil um höfuðið og skilti sem á stóð “Dalvík.” Neeema hvað, þegar bíllinn stoppar sneri viðkomandi skiltinu við og stóð á hinni hliðinni: “Tekin!” Reif hún svo af sér trefilinn og sólgleraugun og hvað haldið þið? Þetta var hún Helga Valborg Steinarsdóttir OG við vorum á leið í bústað! Tökum smá pásu:
HA – HA – HA!
Sumsé, við misstum aldrei þennan bústað. Þessi leikþáttur og leigan á bústaðnum var afmælisgjöfin mín, og ég verð að segja að hún hafi verið með þeim betri! Tók ég snarlega til baka þau hörðu orð sem ég hafði haft um bústaðaleiguna varðandi vinnubrögð og framkomu við viðskiptavini. Eh.
Að lokum, sagan af ostinum:
Ég keypti þrjá Saint Albray og flutti með mér til Íslands. Einn gaf ég mömmu, annan ætlaði ég fyrir mig og stelpurnar og þann þriðja ætlaði ég að eiga mér til góða (mmm). Einhverra hluta vegna þótti stelpunum frá upphafi megn ólykt af ostinum og líktu þær henni við úrgang Birkis nokkurs Kára, fjórtán mánaða. Ég þurfti því að halda uppi miklum vörnum fyrir minn ástkæra ost og reyna að sannfæra þær um ágæti hans. Þegar Helga Valborg braust inn til mín til þess að pakka fyrir mig í bústað (á meðan Valdís hélt mér upptekinni), tók hún ostinn með þar sem hún vissi að ég myndi vilja hafa hann í bústaðnum – ostinn tók hún, já, en ekki tannburstann minn – hvað þýðir það? Í bústaðnum var ég hins vegar á endanum neydd til að geyma ostinn úti á palli þar sem meint lykt gaust víst upp í hvert skipti sem ísskápurinn var opnaður. (Ég get ekki verið viss um tilvist þessarar lyktar, þar sem ég varð aldrei vör við hana, en tel þó líklegt að ég sé orðin ónæm eftir að hafa innbirt að meðaltali einn svona ost á viku í fimm mánuði). Það var svo sem í lagi þar sem frekar kalt var úti. En, þegar við vöknuðum morguninn eftir var komin sól og blíða… og osturinn enn úti á palli! Eftir miklar kannanir og smakk ákvað ég að enn væri í lagi með hann, þó að hann hefði á þessum tímapunkti glatað einhverju í sínum upphaflegu gæðum, vegna ferðalaga og annarra hremminga. Við borðuðum svo annan sólbakaða ostinn í morgunmat og ég hugsaði mér gott til glóðarinnar að eiga hinn eftir. Neeema hvað, þegar við vorum búnar að þrífa bústaðinn, pakka ofan í tösku, fara með dótið út í bíl, skila lyklinum, keyra aftur til Akureyrar og ég var um það bil að stíga út úr bílnum leit ég á Helgu og spurði: “Tókst þú hinn ostinn úr ísskápnum?”
Verði þér að góðu kæri bústaðareigandi.
Ég fékk skyndilega hnút í magann.
Sunnudagurinn sem um ræðir er ekki sá sem stendur yfir núna, með sinni sól og sínum 26 stiga hita og mér í svitakófi úti að hlaupa í Tuileries, heldur er ég að vísa í síðasta sunnudag. Það var fyrsti sunnudagur mánaðarins, en þá er ókeypis aðgangur á öll söfn í París, og ætluðum við að nýta okkur það. Ennfremur las Kristín einhvers staðar um veitingastað í Montmartre sem býður upp á þriggja rétta máltíð á 10 evrur fyrsta sunnudag í mánuði. Þarna vorum við komnar með plan fyrir daginn – fara ókeypis á einhver söfn og fara svo út að borða um kvöldið. Solid eða hvað? Þetta gerðist:
Það eru margar leiðir til þess að upplifa París. Metrókerfi borgarinnar er mjög gott, og það tekur oft á tíðum ekki svo langan tíma að komast á milli staða. Þegar ég var hér fyrir þremur árum uppgötvaði ég einnig strætókerfið, og ég verð að segja að mér finnst það mun skemmtilegra. Þó að það taki kannski aðeins lengri tíma er bara svo miklu indælla að vera ekki grafinn ofan í jörðina. Svo má ekki gleyma því hversu skemmtilegt getur verið að ferðast um á tveimur jafnfljótum. París er alls ekki stór borg, og það tók mig til dæmis bara um einn og hálfan tíma að labba frá gömlu byggingunni minni í 17. hverfi og heim í 1. hverfi um daginn – og ég var nú bara að rölta í rólegheitum.
Í gær prófaði ég nýjan ferðamáta í fyrsta sinn – hjól. Þannig er mál með vexti að á hverju föstudagskvöldi skipuleggur “Paris Rando Vélo” hjólaferð, þar sem stór hópur fólks (allt upp í 300 manns) hjólar um alla borg í fylgd vanra hjólreiðamanna sem halda utan um hópinn og stöðva umferðina. Við stöllur ákváðum að skella okkur, já ég ákvað að fara þrátt fyrir að vera annálaður lúði þegar kemur að hjólreiðum. Ég neita því ekki að ég var frekar stressuð – þegar ferðinni lauk eftir tvo og hálfan tíma var ég orðin rosalega stirð í fingrunum eftir að hafa haldið dauðahaldi um stýrið, og þegar ég missti jafnvægið og rak hjólið í manninn við hliðina á mér hélt ég að ég myndi deyja úr vandræðalegheitum! En engu að síður var ótrúleg tilfinning að þjóta um breiðgötur Parísar á hjóli með vindinn í hárinu, og maður upplifði borgina á nýjan hátt. Gaman.
Í gær fórum við stöllur á Tapas veitingastað. Matseðillinn þar var á frönsku og spænsku, og þjónarnir voru flestir spænskir. Ég vildi forvitnast nánar um eitt sem í boði var og þegar þjónninn kom að borðinu okkar spurði…
… ég: Hvað er empanadas?
Þjónn 1: Ehhh. Hmm. Sko. Empanadas er sko, hmm hvernig get ég útskýrt þetta. (Smellir höndunum saman og horfir á mig). Skilurðu?
Ég: Ehhh….
(Þjónn 1 biður þjón 2 að koma).
Þjónn 1: Hvernig get ég útskýrt empanadas?
(Á þessum tímapunkti leið mér eins og fávita).
Þjónn 2: Ehhh. Hmm. Sko. Eruð þið amerískar?
Við: Nei.
Þjónn 2: Ekki eruð þið franskar?
Við: Nei, íslenskar.
Þjónn 2: Ahhh Ísland!
Þjónn 1 (Við mig): Ætlarðu að panta?
Þannig að ég fékk aldrei svar við spurningunni, og ákvað bara að panta eitthvað. Þjónn 2 sneri fljótlega aftur.
Þjónn 2: Reykjavík!
Við: Já.
Þjónn 2: Eldfjöll! (Leikþáttur af eldfjalli að gjósa).
Máltíðin var ágæt, og eftirrétturinn gómsætur. Þegar kom að því að fá reikninginn kom þjónn 2 aftur fram á sjónarsviðið. Hann spurði okkur hvort við hefðum fylgst með Eurovision og lýsti yfir aðdáun sinni á fulltrúa okkar henni Yoyo. Svo söng hann fyrir okkur bút úr spænska laginu og dansaði með, og næst á dagskrá var sigurlagið sjálft með tilheyrandi þykjustufiðluleik. Svo hljómaði “Ciao Reykjavík!” um allan staðinn þegar við gengum út. Allt í allt mjög eftirminnileg stund!
Kristrún er farin til Íslands fyrir fullt og allt og Jóhanna fer eftir viku. Endalokin nálgast.
Ég fór í búðina í dag MEÐ lista og það gekk vel. Ég á mat í ísskápnum. Score.
Hver hefur ekki lent í því að hugsa: “Ah, ég þarf að fara í búðina!” og leggja svo af stað ÁN innkaupalista. Það er hættulegt. Lítum á tvö dæmi.
Dæmi 1: Unu finnst eins og hún þurfi alveg virkilega að fara í búð og leggur leið sína í Marché U. Una kemur heim með hvítvínsflösku, marsís… og þvottaefni.
Dæmi 2: Unu finnst eins og hún þurfi alveg virkilega að fara í búð og leggur leið sína í Monoprix. Una kemur heim með Saint-Albray (ost), Doritos, Crème brulée súkkulaði, þrjár gosdósir… og mjólk.
Boðskapur sögunnar er: skrifið innkaupalista.
Enn af gömlu. Þegar ég var hjá henni um daginn áttum við eftirfarandi samtal:
Gamla: Hvaðan eruð þér?
Ég: Frá Íslandi.
Gamla (hærra): Hvaðan eruð þér?
Ég (hærra og skýrara): Frá Íslandi.
Gamla: Þýskalandi?
Ég (eins hátt og skýrt og ég mögulega gat): Frá Íslandi.
Gamla: Ahhh, Íslandi!
Á sunnudaginn voru Kristín og Lovísa á leið heim, og þegar þær áttu leið fram hjá hurð gömlu opnaði hún og kíkti út – “Má bjóða ykkur flan? Ég bjó það til sjálf!” Svo þær komu heim með flan à la gamla, sem er nú orðin vinkona okkar og er endalaust krútt.
Annars hefur dregið til tíðinda í skólamálum. Verkfallið í Sorbonne loksins búið, núna í lok maí og það degi eftir að við Kristín skiluðum lokaritgerð í áfanganum sem við höfum reynt að fylgjast með í fjarnámi. Dæs. Það verða tímar út júní, svo ætli við mætum ekki okkur til ánægju og yndisauka. Efni tímanna verður að mestu leyti Lúlli gamli Leuwen og allar hans 750 blaðsíður. Einnig þekkt sem leiðinlegasta bók í heimi. En við munum þó allavega fá að upplifa það að mæta í tíma í Sorbonne.
Annars veit ég varla hvað ég á við mig að gera síðan ég kláraði téða ritgerð og fjarnámið mitt í HÍ. Heimsókn Lovísu vinkonu um síðustu helgi var þó ákveðin dægradvöl, þar sem hún sá okkur fyrir ástæðu til að fara í trylltan túristaham. Sólin heiðraði Lóló með því að koma úr felum og ylja okkur og nú erum við allar misjafnlega rauðar og röndóttar. Auðvitað lét hún sig svo hverfa um leið og gesturinn, og því lagðist ég í hálfgerðan dvala. En nú fer hver að verða síðastur að nota tímann hér í París – heimkoma 21. júní. Þannig að ég stefni á að vera ofurdugleg að gera allskonar næstu vikur. Stay tuned.
Í íbúðinni fyrir neðan okkur býr gömul kona. Ég myndi jafnvel kalla hana ævagamla. Við höfum allan þennan tíma staðið í þeirri meiningu að hún sé heldur viðskotaill, þar sem við heyrum gjarnan í henni þegar hún æsir sig, og það gerist frekar oft. Fyrir daginn í dag vorum við Kristín þær einu sem höfðum átt bein samskipti við hana, en það var þegar við vorum á leiðinni út og hún fór að skamma okkur fyrir að henda sígarettustubbum út um gluggann hjá okkur á á þakskyggnið hennar. Við vorum reyndar alveg saklausar af þessu en þar sem við vorum nýlega búnar að halda villtan gleðskap og gátum ekki ábyrgst gjörðir allra þar vorum við hálf skömmustulegar þegar við muldruðum “við reykjum ekki.” Þegar við svo litum á téð þakskyggni sáum við að þar mátti einnig sjá plastglös, þvottaklemmur og herðatré – í tímans rás bættust svo við sokkur og nærbrók sem duttu af þvottasnúru fyrir ofan.
Í morgun vorum við svo allar hér heima við þegar við heyrum gömlu kalla hátt og snjallt: “Madame! Madame!” Eftir nokkra umhugsun áttuðum við okkur á því að hún var að kalla upp til okkar og bað okkur svo að koma niður til sín. Við lögðum leið okkar niður hálf smeykar, og hittum gömlu fyrir veifandi löngu priki. Í ljós kom að hún var að biðja okkur um að nota prikið til að ýta öllu draslinu af þakskyggninu svo hægt væri að týna það upp og henda í ruslið. Gamla var greinilega búin að fyrirgefa okkur síðan við okkar síðasta fund, þar sem hún skellti nú allri skuld af þessum ósóma á einhverja óprúttna aðila á 4. og 5. hæð. Við héldum því upp með prikið langa og uppfylltum óskir gömlu. Svo rölti ég niður með prikið og þá kom í ljós að dótið fór niður í lítið port, sem einungis var aðgengilegt þeim sem gat klifrað út um eldhúsgluggann. Við stóðum þarna ég, 24 ára spræk ung kona og skáti í þokkabót og svo gamla, sem er dæmigerð frönsk og bogin kona sem náði mér ekki einu sinni upp á axlir og verður 90 ára gömul 18. júlí. Þannig að auðvitað prílaði ég út í portið fyrir gömlu og týndi upp ruslið fyrir hana, og sú var kát! Eftir þetta góðverk dagsins fór ég aftur upp og heyrist þá eftir smástund: “Madame! Madame!” Þá hélt gamla að ég hefði gleymt að skila henni prikinu góða, þar sem hún fann það ekki. Ég hélt því aftur niður og sýndi henni hvar það var og vorum við nú orðnar mestu mátar. “Merci ma fille, vous êtes très gentille!” (takk stúlkan mín, þér eruð mjög indælar) sagði gamla og bauð mér svo nammi! Hún er krútt.
Ein konan sem vinnur í bakaríinu okkar er alltaf í pels í vinnunni, að afgreiða. Mér finnst það stórkostlegt.
Frakkar og þeirra verkföll. Eins og áður var greint frá eru háskólaprófessorar í verkfalli. Einhverra hluta vegna virðast samt allir sem ég tala við mæta í tíma. En ömurlegt að allir mínir kennarar séu einhverjir hugsjónamenn, ég vil verkfallsbrjóta. Alfonso, Erasmus tengiliðurinn okkar hér sendi póst á alla skiptinema með einhverjum smá upplýsingum um verkfallið. Hann sendi þennan póst eftir að við höfðum samband við hann til að fá einhverjar upplýsingar. Datt sem sagt ekki í hug að upplýsa skiptinema um þróun mála að fyrra bragði! Við fórum svo og hittum hann einn morguninn í síðustu viku. Eftir það heitir hann ekkert annað í okkar hugum en Alfonso asni. Hef sjaldan séð mann sem er meira sama. Þunglyndar og niðurdregnar keyptum við kebab og feitustu nammipoka heims til að drekkja sorgum okkar í hitaeiningum. En viti menn, fyrir tilviljun komumst við að því að til er annar Erasmus tengiliður að nafni Marthe. Við hittum hana degi síðar og glöddumst. Sjáið til, í staðinn fyrir svör eins og “kannski” og “ef til vill,” nú eða “ég veit það ekki,” þá kom hún með svör eins og “já” og “við finnum lausn.” Við verðum sem sagt ekki sendar heim einingalausar! Auk þess komumst við að því að sumir kennarar setja inn einhver skjöl á Moodle (eins konar fjarnám en samt ekki) eða á bloggsíður. Jahá, tæknin alveg að meika það í Frakklandi, þar sem þeir hættu að hafa þráðlaust net á bókasafninu því það var “eitthvað vesen” á því. Þannig að nú getum við allavega keypt það sem á að lesa og byrjað að lesa það. Fyrsta bókin sem á að lesa í bókmenntakúrsinum er 750 blaðsíður. Eh.
Get nú ekki sleppt því að koma með fleiri sögur af Steina og Olla. Þegar verkið var á byrjunarstigi, sem sagt búið að taka gömlu hurðina af hjörum og stilla henni upp frammi á gangi, þurftu þeir að fara niður að ná í nýju hurðina. Segir þá annar þeirra við Kristínu: “Je laisse la porte ouverte” (”Ég skil hurðina eftir opna”). Hvað segir maður við þessu? Hún hefði kannski átt að gera kröfu um að hann gerði það ekki og athuga viðbrögðin.
Og já, þessi nýja hurð er fáránleg. Hún svona hálf passar ekki í karminn, og það er ekki hægt að læsa henni með lykli utan frá. Það á að vera hægt að skella henni bara í lás, en málið er að það er meira en að segja það! Við tökum okkur því oft svona átta, tíu tilraunir í það með tilheyrandi hávaða. Stórkostlega vandræðalegt.
