Hey folk!

Koma svo… vera meira a msn. Allt er i heiminum hverfult, nu munadi minnstu ad eg yrdi fyrir bil adan og hvad myndud thid tha gera? Ha? Ha?!

Thegar eg var ad labba ur lestarstodinni kom eg ad thar sem hopur folks hafdi safnast saman og var ad horfa a gamlan mann spila a piano a midri gangstett. Hann spiladi geggjad vel og eg tok myndband. Og eg er ekki alveg ad na ad lysa thessu nogu vel, allavega thetta var merkileg upplifun thott sagan se ekki keppnis. Timinn er ad verda buin og eg held eg verdi god vid sjalfa mig og fari a McDonalds (heima bidur min bara nudlupoki og corn flakes).

Bliza

Jæja, ég er að jafna mig. Ekki skilja síðustu færslu sem svo að ég hafi verið á feitum bömmer og búin að vera þannig allan daginn. Síður en svo, því ég eyddi deginum með Dísu vinkonu og kórfélögum hennar sem voru staddar hér vegna tónleikahalda. Klárlega bjargaði það deginum! Það og flugfarspöntunin.

Á laugardaginn fór ég á netkaffihúsið, sem selur ekki kaffi (nethús?) en leigir út myndir (netvideoleiga?). Sú ferð var að vissu leyti eitt stórt KEMUR. Ég fór í þeirri meiningu að ein klst. kostaði eina evru. Rangt. Þegar ég fór að borga kom í ljós að 20 mínútur kosta eina evru, klst. kostar þrjár evrur og ég hékk þarna í tvo tíma í þeirri meiningu að ég væri að gera þvílíkt góðan díl. Uss. Fyrst ég var þarna ákvað ég að taka mér eina ræmu, svona til að hafa eitthvað afþreyingarefni um kvöldið. Las aftan á og jújú þar stóð að það væri enskt tal til viðbótar við hið franska. Lenti í dálitlu basli þegar ég var að borga, það endaði með því að ökuskírteinið mitt var í gíslingu á leigunni yfir nóttina! En ég meina, það er svo sem skiljanlegt – ég var ekki með vegabréfið mitt! Vitlaus ég að taka það ekki með þegar ég fer á videoleiguna…

Svo fór ég heim, kom við í búð og keypti mér kippu af Pepsi (hey, borga sex dósir og fæ átta, hvernig er hægt að neita því?) og flögupoka – planið var að eiga næs kvöldstund í félagsskap engilsaxneskrar hreyfimyndar. Tölvan mín var ekki sammála og því horfði ég á alla myndina á frönsku. Ég, sem átti í mesta basli með að versla mér símakort hjá konu sem ekki talaði ensku! Ég náði svona meginatriðunum, sem betur fer virtist þetta ekki vera mynd sem lagði mikið upp úr ljóðrænum texta (hún heitir Seven Girlfriends).

Seint í gærkvöldi fór ég svo aftur á þennan stað – reikna fastlega með því að verða þar fastagestur og góðvinkona starfsfólksins þrátt fyrir verðmisskilning og skilríkjastraff. Þá komst ég að því að maður þarf ávallt að skilja einhver skilríki eftir þegar maður leigir mynd! Hahaha… you’ve got something of ours… so we’ve got something of yours!!! Dunununu! Tortryggni já! Mér sýndist á öllu að það væri ekki glæpamannslegt útlit mitt sem gerði þetta að verkum, gaurinn þurfti að fletta í gegnum bunka af skilríkjum. Gaurinn já, sem hló og hélt að ég væri að grínast með að ætla að taka teiknimyndina The Incredibles (eða Les Indestructables). Ég er ekki viss um að honum hafi fundist ég mjög svöl, sérstaklega ekki eftir að ég reyndi að spyrja hann hvort þarna væru seldar farsímainneignir. Skemmtilega vandræðaleg hikst-og-stam stund sem við deildum þarna, ég, hann og unga stúlkan sem reyndi að hjálpa. Ég hef nefnilega komist að því að á þessum þremur árum sem ég nam frönsku í MA láðist mér að, tja læra málið. Samskipti mín við ekki-enskumælandi fólk eru því oft á tíðum sársaukafull og hlaðin bjánalegum tilraunum og skemmtilegu látbragði.

Löng færsla já… hættulegt að hafa frjálsar hendur með þetta í Word.

Jei, ég verð í Sölden eftir tvo daga! )

Heimthra :o(

A hau stigi. Gubby einmana… en su stadreynd ad eg var ad panta mer flug til Austurrikis a midvikudaginn er vel til thess fallin ad letta mina lund! Sölden here I come!

Ferðalag og flutningar

Ég er svo æstur keppnis bloggari að ég er komin út í það að semja færslur í Word á netlausri einkatölvu minni og færa þær með minniskubb yfir á netkaffihús – þetta geri ég til þess að barátta við óvinveitt og erlend lyklaborð hefti ekki náttúrulegt flæði skrifta minna. Í dag er þetta helst í fréttum: SAT prófið finido, búið, farið úr lífi mínu! Og þvílíkur léttir sem það er! Held að mér hafi bara gengið nokkuð vel, jafnvel með stærðfræðina líka. Ég fagnaði þessum tímamótum með því að missa mig á lestarstöð og kaupa mér lítinn poka af kartöfluflögum úr sjálfsala! Leið eins og ég væri ímynd veiklyndisins, gellan sem getur ekki labbað fram hjá sjálfsala án þess að fá sér eitthvað, opna það strax og háma innihaldið í sig á skelfilegum hraða. Ég hætti þó að vera með samviskubit þegar ég labbaði upp hæðirnar sjö, másandi og blásandi. Svo var ég voðalega hissa þegar ég hafði ekki lyst á öllum hádegismatnum mínum (núðlur). Nú þyrstir mig í mannleg samskipti sem aldrei fyrr. Ég var, bókstaflega, læst inni í herbergi allt fimmtudagskvöldið og allan gærdag við lærdóm. Verst að ég þekki eina manneskju hér í París og ég veit að sú manneskja er upptekin í kvöld. Snemma að sofa? Held það.

Jæja, hérna eru stílfærð brot úr dagbókinni minni frá fyrstu dögunum:

23. janúar

Merkilegt hversu hress maður er að morgni til, kl. 04:30 eftir svona 2 – 3 tíma svefn. En það var ég og náði meira að segja að sinna hinum ýmsu morgunverkum áður en tími var kominn til að fara í Flybusið 05:15. Mamma og Lanið fylgdu mér, Jóhanna greyið vissi varla hvert hún ætlaði af þreytu en vildi samt kveðja mig. Úff, en skrýtið að hugsa til þess að ég hitti þær ekki aftur fyrr en bara í sumar! En jæja, ég fór í rútuna og allt gekk vandræðalaust fyrir sig þangað til ég kom í Leifsstöð með allan minn farangur – yfirvigt já heldur betur og það tíu þúsund krónur! Uss Una… tókst svo nánast að koma af stað uppþoti, hressi (nei) gaurinn sem afgreiddi mig þurfti að hlaupa á eftir mér kallandi nafn mitt því ég gleymdi vegabréfinu mínu í innrituninni. Leið mín lá að söluskrifstofunni til að greiða skuld mína og þá varð ég vitni að ósætti starfsfólksins. Frasar eins og “HVAÐ HELDURÐU AÐ VIÐ SÉUM AÐ GERA HÉRNA?!”, “ÉG ER Í SÍMANUM!!!” og “HVAÐ HELDUR HÚN EIGINLEGA AÐ HÚN SÉ, HÚN VINNUR EKKI EINU SINNI HÉRNA?!” gerðu andrúmsloftið voðalega kósí þarna. María er greinlega algjör belja. Þegar í fríhöfnina kom vakti athygli mína hópur af frönskum “fótboltastrákum” og fundust mér þeir sumir hverjir ekki ómyndarlegir. Þeir voru með mér í flugi, jess, og þá kom í ljós að þetta var tja landsliðið í handbolta. Una íþróttaséní. Ég sat í sætinu mínu vongóð um að einn myndarlegur myndi hlamma sér niður við hliðina á mér, verða samstundis ástfanginn og flytja mig í þyrlu á herragarðinn sinn í Suður-Frakklandi. En nei, örlögin höfðu annað í bígerð fyrir mig því ég hafði alla sætaröðina út af fyrir mig. Heppin. Það var reyndar ágætt, ég kom mér ágætlega fyrir og lullaði megnið af fluginu. Þegar á Charles De Gaulle var komið hófst erfiðasti hluti ferðarinnar, hversu erfiður hann yrði datt mér ekki í hug. Ég fékk farangurinn minn allan með tölu og staflaði honum á mig. Sem sagt, ég var með bakpoka á bakinu, troðfulla íþróttatösku yfir eina öxl og frekar þunga tölvutösku yfir hina. Í eftirdragi var ég svo með þyngstu tösku í heimi eða “Flóðhestinn” eins og ég kýs að kalla hana. En ég hafði ekki áhyggjur því samkvæmt planinu sem Rósa sendi mér í tölvupósti gat ég tekið flugrútu sem stoppaði hjá götunni þar sem hótelið er. Neeema hvað, svo kem ég í skýlið þar sem miðarnir eru seldir og fæ þær fregnir að það sé eitthvað helv. verkfall og þessi leið gangi ekki! “Þú verður bara að fara úr á Arc de Triomphe og taka lest” sagði tilvonandi farþegi við örvæntingarfulla mig með Flóðhest og fylgilið. Jahá, því ég kann einmitt á það! Þessi tilvonandi farþegi reyndist vera engill í mannslíki því hún bauðst til að leiðbeina mér þar sem hún væri einmitt líka að fara að taka lest. Þá hófst ferðalagið, fyrst í rútuna að Sigurboganum og svo niður í Metro. En á þessari tilteknu leið sem ég fór voru einmitt engir rúllustigar, bara endalausar tröppur út um allt! Frönsk séntilmenni redduðu þó deginum því í hvert skipti sem ég var búin að drösla Flóðhestinum upp eða niður tvær tröppur kom einhver góðhjartaður karlmaður og hjálpaði mér. Alls tóku fimm menn þátt í að bera farangurinn minn í lestarkerfi Parísar. Það borgar sig greinilega að vera ljóshærð stelpa… Verndarengillinn minn fór út nokkrum stoppistöðum á undan mér þannig að þegar ég kom á Gare de Lyon var ég alein og örugglega komin með vöðvabólgu fyrir næstu árin. Ég var með einhverja hugmynd um hvert ég ætti að fara en leiðbeiningar mínar miðuðust allar við að ég hefði farið úr rútunni á ákveðnum stað og því var ég svolítinn tíma að ná áttum. Fór til dæmis fyrst niður ranga götu og var gráti næst þegar ég komst að því. Loksins, loksins sá ég svo Rue de Lyon og hótelið sem Rósa vinnur á! SIGUR! Aldeilis flott innkoma hjá mér líka, ég ruddist svona pent inn með æðisglampa í augum og töskur út um allt. Það var ljúft að setjast. Þegar Rósa var búin að vinna fórum við saman á hótelið “mitt” þar sem ég var með herbergi á 4. hæð en lyftan nær bara upp á 3… með sameiginlegu átaki tókst okkur Rósu að koma Flóðhestinum upp og ég var loksins laus við hann… í bili allavega. [...]

24. janúar

Vaknaði spræk aðeins seinna en ætlast var til, hmm maður er víst meira en eina nótt að ná sér eftir svona vökur. Ég setti í rallígírinn, kom mér á lappir og henti því litla dóti sem ég hafði tekið upp úr aftur ofan í tösku(r). Svo hófst ferðin niður í lobbý, en nú var ég ein á ferð og stóð mig eins og hetja þó ég segi sjálf frá. Fann góða tækni við Flóðhestinn og hitt var leikur einn miðað við hann. Hins vegar þurfti ég að sýna nokkra lagni við að koma öllu heila klabbinu inn í lyftuna sem var rétt aðeins stærri en símaklefi. [...]

Á leiðinni [í skólann] þurfti ég að ljósrita og gerði það í minnstu bókabúð í heimi! Gat bara ekki staðist hana. Þessi bókabúð er eitt herbergi, svona á stærð við baðherbergi kannski. Upp um alla veggi eru ritföng, bækur, póstkort og alls konar dót (sounds familiar?). Í búðinni var eldgamall, lítill og hokinn karl, ó svo krúttlegur. Þetta var indælt og mér var alveg sama þótt ég sæi síðar að ég hefði getað ljósritað fyrir helmingi lægra verð annars staðar (en hey við erum nú að tala um 10 cent eða 20 cent). [...]

Þegar við [ég og Rósa] komum á áfangastað, 185 rue de Courcelles, hittum við þar fyrir leigusala minn, ég skrifaði undir leigusamning og hitti húsvörðinn (eða varðkonuna). Svo hófust flutningarnir… sjööö hæðir… eeengin lyfta. Við gerðum þetta kerfisbundið, byrjuðum á því að fara með allt draslið nema Flóðhestinn og tæmdum svo íþróttatöskuna og bakpokann til að geta létt á honum! Úff hvað það munaði, mér fannst alveg nógu erfitt að drösla honum upp þessar sjö hæðir þrátt fyrir þessa miklu “léttingu” (gott orð). Ég er greinilega æst í líkamsrækt eftir margra mánaða hreyfingarleysi… allavega fattaði ég það þegar ég kom niður eftir fyrstu ferð að lykillinn að Flóðhestinum var uppi í herbergi! “Æ, nenniru að geyma þetta á meðan ég fer upp?” spurði ég Rósu og rétti henni LYKILINN AÐ LÆSTU HERBERGINU. Sem betur fer er hún heil á geði og neitaði alfarið að verða við bón minni! Eftir þessi átök, sem ég ætla að gleyma sem fyrst því annars mun ég ekki kaupa mér spjör hér í hátískuborginni, héldum við Rósa í Monoprix þar sem ég verslaði í fyrsta skipti inn sem sjálfstæður einstaklingur [...]

—-

Jæja, þetta er ágætis blogg í dag. Eg var ad taka eftir thvi ad eg er stodd a videoleigu… spurning um ad taka med ser eina dvd mynd fyrir kvoldid.

Au revoir!

Bonjour!

Thetta er einmitt algengasta ordid hja mer thessa dagana. Eg aetladi ad blogga i gaer og var meira ad segja byrjud en held ad timinn hafi runnid ut um thad leyti sem eg skrifadi “timinn er ad renna ut”. En thad er allt i godu thvi nu hef eg fundid leid til ad breyta stillingunni a lyklabordinu ur fronsku yfir i enskt. Tho thad se ekki alveg smooth er thad skomminni skarra en thad franska, uff hvad thad er leidinlegt! Thetta verdur nu samt ekki langt hja mer i thetta sinn, eg geymi ferdasoguna thangad til sidar, en aevintyrinn byrjudu sem sagt strax! Ok eg aetla ad na herna grundvallaratridum. Eg er komin med simanumer og thad er (0033)677097774. Eg er lika komin med herbergi, thad er mjog fint en einn smaaaa galli… thad er a sjoundu haed og engin lyfta! Sumir koma heim med flottan rass! Heimilisfangid er

185 rue de Courcelles
75017 Paris
France

Nu bid eg bara eftir ad smsin, simtolin, brefin og pakkarnir komi i hronnum!

Astarkvedja fra Paris!

Vikudagur

Er blað sem var dreift í öll hús á Akureyri í gær. Á baksíðunni er grein um endalok BJ og meðfylgjandi er mynd af eigandanum ásamt “starfsstúlkum sínum”. Þar er ég, svona sæt með þrollabrosið og undirhökuna. Finn mig knúna til að flýja land, first thing Monday! Móður minni fannst ég hins vegar ímynd fegurðar og frískleika á þessari mynd og ekki nóg með það heldur fór hún á stúfana og náði sér í annað eintak til að færa ömmu og afa!

Nú er ég komin suður, með mikinn og þungan farangur sem hefði eflaust verið meiri og þyngri ef ég hefði ekki tekið eitthvað skynsemiskast. Ég meira að segja skildi eitthvað af dótinu mínu eftir – ég! Sem tók eitt sinn með mér 20 brækur í 6 daga ferð! Haha, en það gekk ekki þrautalaust fyrir sig. Ferlið hófst kl. 11 í morgun, þá byrjaði ég að þvo og raða öllu sem ég ætlaði að hafa með mér á rúmið. Síunin hófst strax og ég sleppti því alveg að taka með föt sem ég hef ekki kært mig um að ganga í síðasta hálfa árið. Svo fór ég kerfisbundið í gegnum herbergið mitt og tók allt dót sem ég áætlaði að yrði mér ómissandi þessa fjóra mánuði. Svo liðu nokkrir klukkutímar og ég byrjaði að pakka ofan í tösku. Það gekk misjafnlega, í það minnsta þurfti ég að grynnka á draslinu enn frekar og gera þrjár tilraunir áður en ég gat sagst vera tilbúin. Þá var klukkan 19:30 og við áttum flug kl. 20:25. Maður er svona tæpur á því.

Skrýtið er að hugsa til þess að ég muni ekki sjá Akureyri fyrr en í júní.

And so it is

Aldrei aftur mun ég vinna í Bókabúð Jónasar. Var með hnýttan kökk í maganum í dag, eitthvað var það allavega. Kveðjustundirnar komu ein af annarri og í hvert skipti stappaði fjögurra ára barnið í hjartanu niður fótum. Nú hef ég mikla reynslu af því að kveðja á þessum síðustu og verstu tímum og hefur sú reynsla leitt eftirfarandi í ljós.

Það er mjög erfitt að kveðja og sjá á eftir góðum vinum.

Það er endalaust ömurlegt að kveðja það og þá sem ekki verða til staðar þegar þú snýrð aftur.

Æ og ó

Þetta er farið að verða slæmt. Sex dagar í brottför, úff og ég bara í ruglinu. Í gær fór ég eins og stormsveipur um herbergið mitt með ryksugu, var hreinlega (heh) afþurrkunar og tiltektar maskína! Tók mig ekki nema eina kvöldstund að rusla aftur til. Hefði átt að sperra mig aðeins meira þegar ég sagði við múttu í gær: “Hah, nú þarf ég sko ekki að taka aftur til fyrr en bara í sumar þegar ég kem heim”. Brrr! Svo er ég búin að vera föst í einhverri skólastyrkjageðveiki í allt kvöld (lýkur þessu aldrei). Urr, það er nú meira helv. ruglið. Pirrar mig að þurfa að gera þetta þegar ég hefði vel getað nýtt tímann eitthvað annað og merkilegra, sem sagt hanga á netinu eða lesa Sólskinshest. Er ekki byrjuð að pakka (fokk) og ekki heldur að læra fyrir þetta blessaða SAT próf (fooookk). Líf á ystu nöf, það er ég í hnotskurn já. Ég þarf líka að útbúa nokkrar gjafir (sælla en að þiggja, þið vitið), ganga frá ýmsum lausum endum og baka, fyrir síðasta vinnudaginn minn sem er á fimmtudaginn. Óó, Bókabúð Jónasar. Hvað geri ég næsta sumar? Úff. Ég er ekki að höndla það að þurfa að leita mér að nýrri sumarvinnu. Sem dæmi um það má nefna að ég er bara búin að sækja um það sem hægt er að sækja um á netinu, eins og hjá Domino’s, Póstinum, Umferðarmiðstöðinni og einhverjum hótelum. En þetta hefur ef til vill þegar sýnt árangur, ég er að fara í atvinnuviðtal á morgun, jei! Sjáum hvort ég geti tæklað þetta svona up close and personal. Á morgun kannski góður dagur til að byrja aftur að mála mig, en það hef ég ekki gert í rúma viku vegna vísis að augnsýkingu. Ákvað að taka enga sénsa með það og auk þess er alltaf gaman að geta borið nafnið Una uppvakningur með réttu. Nú er ég meira en til í að ganga á ný til liðs við samfélag hinna lifandi.

Fyrirsögn dagsins: Mega Meloner! Utan á danska klámblaðinu Rapport. Persónulega fundust mér þessar melónur ekkert mega, frekar ósmekklegar. En það er nú bara mitt álit, aumrar kvensniftar sem mun pottþétt sofa yfir sig á morgun og vera úldin í atvinnuviðtali.

20:51

Kominn tími til að fara úr náttfötunum? Held það nú bara.

Síðasti sunnudagurinn minn á Akureyri…

10 dagar…

Ef ég er góð í einhverju, þá er það það að að (ha ha) gera ekkert, nákvæmlega ekkert, fyrr en alveg á síðustu stundu og fá þá kvíðakast. Verk gert í flýti er oft aðeins ásakandi áminning um það sem hefði getað orðið. Og tækifærin renna mér – næstum því – úr greipum. Eftir situr vanlíðan því ég hefði ef til vill getað gert betur, eða kannski ekki. Kannski er þetta hin fullkomna afsökun, ég hefði getað gert betur ef ég hefði byrjað fyrr. Skálkaskjól.

Var að gramsa í gömlum sýniseintökum af jólabókum niðrí vinnu og datt af einhverjum ástæðum inn í sænska unglingabók frá 2003. Þetta var svona frekar týpísk unglingabók, ég las aragrúa slíkra bóka þegar ég var unglingur (jú því nýjustu fregnir herma að ég sé víst fullorðin dama sem hyggur á landvinninga). Það sorglega er að ég fann mig þvílíkt í aðalpersónunni, sem var tja 13 ára.

Var að hugsa um að gera svona annál eða best/verst blabla ársins lista en ég höndla það ekki. Það gerðist of mikið á þessu ári, of mikið líka sem á ekki erindi hér. Auk þess yrði ég alltaf með complexa yfir að gleyma einhverju, sjáum bara hvað gerðist með BJ upprifjunina mína – gleymdi nokkrum yndislegum atvikum sem voru með þeim betri. Til dæmis eitt sem varðaði eftirfarandi: grein um kynlífsatriði úr Sex and the City, fótskemil og misskilning minn á samtali Hófíar og Tomma. Þetta datt mér í hug löngu eftir að ég skrifaði hitt og um leið og ég byrjaði að hlæja eins og bjáni ein með sjálfri mér (í vinnunni nota bene) fylltist ég sorg yfir að hafa ekki greint frá þessu. En jæja, allavega. Ég geri ekki svona lista. Minn listi verður ó-listi.

Glatað ársins: Ég, af ástæðum sem sumir kannski vita, sumir geta ímyndað sér en ég ein kann fyllilega skil á. Kæri mig ekki um að útskýra og fá staðfestingu á þessu frá öðrum. Hef fengið nægar slíkar (en vel meinandi).

Nú ætla ég að sletta. Absúrd. Það upplifði ég á einum tímapunkti í kvöld. Sussubía.