Salut!

Einhvern veginn tekst mér alltaf að vera endalaust lengi á netinu án þess að hafa “tíma” til að blogga… en hey, netið hérna er nú með því hægara sem ég hef komist í kynni við, og það er hægara sagt en gert að setja inn myndir! (haha, fattiði? HÆGARA) Eeen allavega… setti inn myndir frá því ég hitti nokkra bekkjarfélaga mína á pöbb hér í borg og svo setti ég inn myndir frá Londonferðinni ) Ferðasagan kemur síðar, ég held ég fari að skunda í lestina og hlusta á iPodinn sem ég hef loooksins náð samkomulagi við!

Ég bara…

… veit ekki hvar ég á að byrja, ekki að meika það í blogginu þessa dagana! Ýmislegt hefur þó á daga mína drifið… en byrjum á framtíðinni: eftir minna en sólarhring verð ég stödd á Waterloo stöðinni í London að knúsa Lilý mína í kleeeeesssu! Vááá hvað ég hlakka til! ) Verð fram á mánudagskvöld og missi bara af einu prófi og tímastíl… mæti svo hress á þriðjudaginn, fæ þá að taka téð próf og þar á eftir hljóðfræðipróf! (úff)

Annar er helst í fréttum það að ég er búin að finna draumaprinsinn (nei). Heillaði mig gjörsamlega upp úr skónum á föstudagskvöldið (nei). Þetta atvikaðist svona: Ég og bekkjarsystir mín vorum á að labba úr metró á leið í partý þegar við mættum hópi af drengjum sem litu út fyrir að vera svona, tja, fimmtán ára. Einn þeirra varð alveg heillaður af mér, allavega sneri hann við og elti okkur í svona fimm mínútur: “Blonde hair! Blonde hair! Blonde hair! Blonde hair!” í bland við “ooone minuuute”. Smoooth, vá ég kikna bara í hnjánum við að hugsa um þetta. Ég reyndi að vera svona play hard to get og það endaði með því að hann gafst upp… ó, nei! Komdu aftur! (nei) Partýið varð svo hin besta skemmtun, en mesta snilldin var þegar við Frances vorum á leiðinni heim, en það var 2 1/2 klst. ferli í frumskógi næturstrætóa… Fundum nasista(na), lampaskerm, kveikjara (“I’ve never felt so happy”) og eignuðumst vin sem vildi ekki að við tækjum mynd af honum því hann “væri ekki fallegur”. Því miður var ég ekki með myndavélina mína, en set inn tengil á myndirnar hennar Frances þegar hún setur þær á netið.

Á laugardagskvöldið fór ég svo í einhvern voða fínan dinner fyrir íslenskar dömur í París. Það var ágætt, fínn matur og gott að tala aðeins íslensku, en ég var yngst þarna þannig að þetta var ekki eins hresst og ég hafði vonast til ;op

Nú hef ég ekki farið mikið út á lífið hér í París (enn sem komið er), en þegar ég hef farið hef ég fundið fyrir mikilli löngun til að geta drukkið vín. Veit ekki hvað ég er lengi í áfengisdeildinni í Monoprix að reyna að finna mér eitthvað að drekka, en enda bara á Heineken. Um daginn stóð ég einmitt við hliðina á rónanum úr metróstöðinni minni, þarna vorum við bæði að leita að áfengi. Það var hresst. Svo mæti ég í partý með bjórinn minn í plastpoka og allir aðrir bara voðalega posh með vínglös… sussubía. Talandi um hresst, mér líður alltaf jafn vel að mæta á bókasafnið með tölvuna mína til að vera á msn og skoða blogg… sérstaklega á bókasafninu sem ég er á núna (Biblioteque de Saint Genevieve) þar sem maður þarf stundum að bíða í röð eftir að einhver fari út til að komast inn og fá sæti. (Hey, já, ég fékk plastað kort, húrra!) Svo er ég umkringd háskólanemum sem eru alveg einbeittir í lærdómnum – þegar ég kom áðan var einn við hliðina á mér að læra forngrísku og annar á móti mér að læra stærðfræðigreiningu (eða eitthvað, eins og ég viti hvað þetta er). Neibb, gellan bara á blogger og vinbud.is að reyna að finna vín með tyggjóbragði. Nú kom ég reyndar hér í dag í þeim tilgangi að læra, því ég er með “exposé” í tíma á morgun. Þvílík hamingja, tækifæri til að sameina það tvennt sem mér líður best við að gera í þessum heimi: að tala fyrir framan hóp af fólki, og það á frönsku! Óó… í dag var planið að fara heim eftir skóla, borða og skunda svo á bókasafn að klára dæmið. Þetta er það sem gerðist: fór heim og borðaði (all according to plan). Svo kom frávikið… ætlaði rétt að hvíla mig í korter, pínu lúin sko (kannski vegna þess að við fórum nokkur úr bekknum á pöbb í gær) en vaknaði úps fimm tímum seinna! Ó Una… og hér sit ég nú og er ekki byrjuð enn. Koma svo!

Svo vil ég endilega biðja vini og kunningja um að líta á þetta. Takk fyrir takk.

Farin að gera fyrirlestur…

Dans la biblioteque

Hey, jó wazzup? (svöl)

Á laugardagsmorguninn (eða hádegi, hver er að telja) vaknaði ég við símhringingu frá bróður mínum. Hann var í spæjaragírnum að spyrja mig um atburði sem höfðu átt sér stað í skólanum mínum nóttina áður. Ég kom nú bara af Bláfjöllum og vissi ekki neitt (eða þóttist vita, uppreisnarseggurinn sjálfur… dunununu!). Þessir atburðir hafa haft lítil áhrif á mitt líf. Við “franska fyrir útlendinga” – pakkið mætum nú bara í okkar tíma eins og venjulega, enda eru þeir ekki í sjálfri aðalbyggingu Sorbonne. Ég sá nú reyndar áhrifin þegar ég var að fara í Conference í gær, en þeir tímar eru í byggingu sem er mjög nálægt aðalbyggingunni. Bara búið að girða skólann af með grindverki, löggur og löggubílar út um allt!

Þegar ég var að pakka niður í tösku(r) fyrir komuna hingað hugsaði ég glöð í bragði: ohh en indælt, svo get ég loksins náð að lesa allar þessar bækur sem ég á eftir að lesa. Byrjaði að tína saman téðar bækur, ekki nema fjórtán stykki… þannig að ég þurfti að minnka við mig. Núna er ég búin með þær sem komust með og vantar eitthvað að lesa í lestum og strætó. Í gær lagði ég því leið mína á bókasafnið í Centre George Pompidou, en ég hef heyrt að það sé með þeim betri hér í borg. Ferðin byrjaði á því að ég þurfti að standa í röð í rúmlega hálftíma til að komast inn á safnið… það var vegna þess að hver og einn þurfti að fara í gegnum málmleitarhlið áður en viðkomandi var hleypt inn (sagði einhver Rússland?). Loks var ég komin í námunda við bækur og leist svo sem ágætlega á þetta, allavega alveg nógu stórt… en haha, ekki hægðarleikur að finna eitthvað þarna, sérstaklega ef maður er að leita að óenskum skáldsögum á ensku… Eftir mikla leit fann ég tvær bækur sem ég gat hugsað mér að glugga í og hélt þá að einhverju upplýsingaborði. En getiði hvað? Hahahah, óó, þetta “bókasafn” lánar bækurnar ekki út! Maður getur sem sagt bara lesið þær þarna á staðnum! Ferð til fjár, maður spyr sig… Svo frétti ég í dag af öðru bókasafni með ókeypis interneti og hélt þangað ásamt sænskum strák sem er með mér í hljóðfræði. Eftir að hafa staðið fyrst í röð til að komast inn og svo í röð til að komast að skráningarborðinu kom í ljós að ég gat ekki fengið skírteini vegna þess að ég var ekki með passamynd reddí… gaurinn í dyrunum hafði sagt mér að það væri í lagi að ég færi inn í dag ef ég kæmi með passamynd á morgun. Gellan í afgreiðslunni var hins vegar mjög miður sín yfir þessu myndaleysi en skráði mig samt og lét mig fá einhvern “skann” límmiða (sem venjulega fer á kortin) á A4 blaði. Nú vildi ég að ég gæti sagt að ég hafi skilið það sem hún sagði við mig en það gerði ég einmitt ekki og veit því ekki hvort að ég sé bara búin að fyrirgera rétti mínum til að fá svona nett og plastað skírteini eða hvort þessu verði kippt í liðinn… kemur í ljós á morgun þegar ég mæti bjartsýn með myndina. Kannski gott að minnast á það að viðbrögð mín voru ekki í samræmi við skilning minn á orðræðu hennar, því ég bara brosti, kinkaði kolli og sagði já eins og heimurinn lægi að fótum mér. Er hreinlega bara ekki með nógu sterk bein til að hætta mér í tungumáladansinn á virðulegu bókasafni þegar tíu þreyttir námsmenn bíða í röð á eftir mér. Svo kom ég loksins upp og eftir hressandi fum með A4 blaðið í skannhliði ætlaði ég nú aldeilis að “neta”… neinei, c’est ne marchait pas! Urr, þannig að ég hefði bara alveg eins getað farið þangað á morgun með mynd og allt. Nú er ég sem sagt komin á netbókasafn hið fyrsta, sem er ekki alltaf að meika það í nettengingunni… Verkefni næstu daga verður klárlega að finna bókasafn sem stendur undir nafni (eða frekar skilgreiningu minni á slíkri stofnun).

Hahaha, ég leit rétt aðeins upp og sá hérna ofursvalan gaur sem var að mæta á svæðið. Töff að vera með hvítu skyrtuna fráhneppta nánast niður á nafla svo bringuhárin blasa við! Sjaaarmör!

Halla var í heimsókn hjá mér 2. – 6. mars og við vorum ofurtúristar! Nokkrum dögum áður en hún kom héldum við msn fund til að skipulegga komuna, ætluðum nú aldeilis ekki að lenda í basli þar! Já bjartsýni, því alltaf skal eitthvað klikka. Rútan hennar átti víst að stoppa “in front of Palais de Congrés” – sem þýðir víst við hliðina á byggingunni, á bílastæði hinum megin við götuna. Þannig að ég sem sagt beið þolinmóð á vitlausum stað á meðan Halla stóð ein og yfirgefin með Skyflite töskuna úr BJ og að sjálfsögðu varð síminn minn straumlaus þegar hún reyndi að hringja í mig. Sem betur fer leiddi meðfætt innsæi mitt mig á rétta braut! En fall reyndist fararheill og þetta var alveg yndisleg helgi, takk fyrir Halla mín ) Myndir hér. Ég nennti engan veginn að setja myndatexta við þær allar ;op

Heyrðu, nú dró heldur betur til tíðinda. Sat hér við skriftir þegar ég heyrði þvílíkan skarkala og læti úti… þá eru nemendur bara í mótmælagöngu hérna! Maður er klárlega í hringiðu heimsmálanna!

Gott er…

… að eiga vini sem senda sms síðla kvölds, næstum því eins og þeir viti að maður þarf akkúrat á því að halda þá stundina.

Í fyrra tilvikinu var ég kölluð engill. Í því seinna sóttist viðkomandi eftir genunum mínum.

Það var nú ekki verra.

Ég er áhrifagjörn

Fór inn á heimabankann minn (íslenska) og þar var eitthvað nýtt af nálinni: Er lykilorðið þitt öruggt? Dunununu! Þannig að ég gáði hvort það væri öruggt og í ljós kom að lykilorðið mitt var af styrkleikanum “veikt”. Hmm. Ég gat ekki lifað við þetta og bjó því til fáránlega flókið og langt lykilorð (að mér fannst). Það fékk dóminn “meðal”. Meðal. Ég get sætt mig við það.

Skrifræðið í París

1. Innritunarferli mitt í skólann:

24. janúar: mætti á einn stað kl. 10 og fékk númer. Beið og beið og þegar mitt númer var kallað upp fékk ég smá upplýsingar og grænt spjald sem á stóð hvenær og hvert ég ætti að mæta næst.

25. janúar: mætti kl. 10, ekki í sömu byggingu og daginn áður. Þar fékk ég tvö spjöld, eitt bleikt og eitt hvítt og þau fyllti ég út á meðan ég beið í röð. Þegar kom að mér sagði ég einni konu á hvaða námskeið ég ætlaði að fara, sýndi henni stúdentsskírteinið mitt og hún setti upplýsingarnar af kortunum tveim inn í tölvuna. Svo sagði hún mér hvert ég ætti að fara næst, en það var í sömu byggingu og daginn áður. Þangað hélt ég og fékk númer. Beið svo og beið og þegar mitt númer var kallað upp mátti ég fara inn í annað herbergi og bíða þar í röð eftir að komast til gjaldkera. Þar borgaði ég og hún tók bleika spjaldið en ég fór með hvíta spjaldið í enn eina röðina. Þar var skyndimyndataka, myndin af mér er mjög slæm, vottur af undirhöku og skrýtinn munnsvipur. Þessi mynd prýðir nú nemendaskírteinið mitt, jibbí… Svo fékk ég nokkur blöð með upplýsingum og þrjú spjöld (stúlkan tók það hvíta): Eitt hvítt, eitt blátt og eitt gult. Þá var ferlinu lokið að sinni.

26. janúar: fór í stöðupróf í þriðju byggingunni (hvíta spjaldið) og eftir það beið ég í röð til að tala við kennara og velja top 3 yfir á hvaða tímum ég vildi vera.

10. febrúar (bláa spjaldið): mætti á staðinn þar sem myndatakan var til að fá að vita hvenær ég yrði í tímum og hver kennarinn minn yrði.

16. febrúar (gula spjaldið): hljóðfræðipróf í sömu byggingu og skriflega prófið var, þar þurfti ég bara aðeins að spjalla við eina konu sem lét mig svo fá gult spjald með upplýsingum um hvar og hvenær ég yrði í hljóðfræðitímum.

Svo þurfti ég aukalega að fara og skrá mig í Conferences.

2. Að fá kvittun fyrir skólagjöldunum

Að sjálfsögðu fer maður ekki bara á skrifstofuna og fær kvittun í hendurnar, neinei biddu fyrir þér. Maður skilur eftir heimilisfang og fær kvittunina í pósti viku síðar.

3. Að leigja spólu eða DVD mynd

Skildu skilríkin eftir hjá okkur gæskan, á meðan þú ert með myndina.

4. Að stofna bankareikning

Ég gerði þau mistök að stofna reikning hjá Banque Postale (á pósthúsinu sem sagt) og byrjaði ferlið með því að ég stóð í röð á pósthúsinu til að fá upplýsingar. Dúddinn var ekki alveg að meika enskuna en tókst að gelta á mig að skilja eftir símanúmerið, einhver myndi hringja í mig til að skipuleggja fund út af málinu (á þessum tímapunkti var ég nett sjokkeruð því ég skildi þetta fyrst þannig að hann væri í deithugleiðingum). Svo hélt ég mína leið en þegar ég hafði ekkert símtal fengið tveimur dögum síðar fór ég aftur í röð á pósthúsið og fékk í þetta skipti að tala við einhvern á ensku. Þá var ég bara ekkert inni í kerfinu, en ekkert mál, fékk tíma VIKU SEINNA. Mættu bara með pening, vegabréfið, og já, rafmagnsreikning… Ég hélt ráðvillt heim á leið og bjallaði í leigusalann. Jú, ég gat fengið rafmagnsreikninginn fyrir herbergið en hann er á þeirra nafni… dunununu! Þaaannig að ég fór aftur í röð á pósthúsið til að komast að því hvort að það væri allt í lagi. Ekki málið, sagði gaurinn, þú þarft bara að vera með skilríki þess sem á reikninginn (upprunaleg, ekki ljósrit) og bréf skrifað af viðkomandi til að staðfesta að þú sért að leigja þarna! Með öndina í hálsinum bar ég þetta undir leigusala minn þegar hann kom að tékka á glugganum-sem-ekki-vill-opnast. Gaurinn er nú með þeim liðlegri sem ég hef hitt um ævina, dró upp ID k0rtið og spurði hvort ég ætti blað! En allavega, ég hélt þá á fundinn minn, vopnuð öllum heimsins pappírum og skilríkjum. Framan af gekk þetta allt sæmilega fyrir sig, þó að gaurinn væri hálf hneykslaður á því að ég væri yfirleitt að stofna þennan reikning og ekki feiminn við að sýna það (dóni). Þegar þessu var alveg að verða lokið og ég í huganum að reyna að ákveða hvernig ég ætti að fagna skellir gaurinn þessu á mig: Allt í góðu, svo verður reikningurinn opinn eftir TVÆR VIKUR! Ég bara whaaat? Gaurinn skildi ekki spurninguna, enda þótti honum sjálfsagt að þetta tæki svona langan tíma, þó að búið væri að fylla allt út, stimpla það inn í tölvuna og ég búin að afhenda pening. En allavega. Síðan ég stofnaði þennan reikning (svona ein og hálf vika) er ég búin að fá átta helvítis bréf frá Banque Postale! Hey, við erum pósturinn, við getum sent bréf ókeypis, til hvers að senda allar upplýsingarnar saman þegar við getum sent eitt bréf á dag!!!

Þessi pistill hefur verið svo lengi á leiðinni að sum atvik hafa eflaust fallið í gleymskunnar dá. Allavega, þá er þessu lokið… og myndir frá Sölden komnar inn. Au bientôt!

Þetta er ekki færsla

Þetta eru tilkynningar. Næsta færsla verður um skrifræðið í Frakklandi eins og lofað var (maður má ekki bregðast trylltum lýðnum)

1. Það eru komnar myndir. Sölden kemur seinna.
2. Halla er að koma á eftir! Verður fram á mánudag )
3. Ég er kannski búin að ákveða hvað ég ætla að gera í páskafríinu ) Er það ekki Guðrún? ;op
4. Það er búið að uppgötva mig! Í fyrradag var ég að labba á (bölvað) pósthúsið þegar feitlaginn, gamall maður á vespu keyrði við hliðina á mér og bauð mér hlutverk í kvikmynd sem “þeir” væru að gera í apríl. Þrátt fyrir kostaboð um 25 evrur á tímann fyrir litla vinnu er ég bara ekki tilbúin til að hella mér út í kvikmyndabransann eins og er… Þegar ég var búin að neita boðinu kurteislega elti hann mig á vespunni í stutta stund: “Where are you from?! Where are you from?!” Maður er að meika það í París.