Sælt veri fólkið til sjávar og sveita. (oj, leiðinleg)
Fyrstu fréttir eru þessar: Eftir eina viku mun ég stíga um borð í lest sem flytur mig til Cannes, jahá! Og svona tveimur og hálfum degi síðar mun ég stíga um borð í lest sem flytur mig til Nice, jahá! Oooog… vonandi, ef ég næ að panta það (helv. bögg), mun ég þremur dögum síðar stíga um borð í lest sem flytur mig til Mílanó, jaaaaahááá! Maður er að fara í páskafrí sjáið til! Dunununu… Hver veit nema ég hendi Fenyjum inn ef ég er í stuði
)
En jæja, nú finnst mér heldur of langt um liðið frá London ferðinni til að koma með einhverja ferska hey-ég-var-að-koma-heim-og-það-vassogaman-ferðasögu. Læt mér nægja að segja það að við Lilý:
a) Meikuðum það í Englandi (ég meina, við vorum þar)
b) Tékkuðum gjarnan hvort StiX væri opinn (sem hann, tja, aldrei var)
c) Uppgötvuðum himnaríki (sem kallaðist Hägen-Dasz VEITINGASTAÐUR, sluuurp)
d) Vorum sammála um það að Ísland væri “bjútíful”
e) Sáum að heimurinn er sannarlega lítill (og hér kemur saga): Vorum í downtown London Leceister Squeare ó beibí og röltum inn á fyrsta pöbbinn sem við sáum (svooo handahófskennt). Keyptum okkur bjór og settumst við borð (einnig handahófskennt). Svona fimm mínútum síðar koma þrír drengir inn og setjast á næsta borð… við áttuðum okkur fljótt á því að þetta voru ekki bara Íslendingar – þetta voru MA-ingar! Jahá, þarna voru sem sagt á ferð (eða í vísindaferð) nokkrir X-arar. Gaman af því.
Hér í París er bongóblíða, sólin skín í heiði og laumar freknum á þá sem brosa nógu mikið við henni. Ég er ekki frá því að hún hafi klínt nokkrum á mig þegar ég rölti um hverfið mitt og einn hring í almenningsgarði sem er þar nálægt, það var sko sumarlegt. Alveg haugur af fólki, liggjandi í grasinu, á línuskautum, að skokka, jiminn það er komið sumar! Annars var helgin hin ágætasta, metfjöldi fólks kom saman í herberginu mínu á föstudagskvöldið, það munu vera fjórir! Frances kom með tvo vini sína og við héldum smá partý áður en við fórum á klúbb. Ég var reyndar ekki alveg að fíla tónlistina þar (aðeins of mikið techno dans dæmi) en hey, við Frances eignuðumst “vin”… mann kominn af léttasta skeiði sem dansaði fyrir aftan okkur og var ekki að taka hintum. Á leiðinni heim eignaðist ég svo ekki einn, ekki tvo, heldur þrjá “vini” til viðbótar. Ég er farin að verða vön þessu og búin að reyna að þróa með mér nokkrar mismunandi nálganir. Fyrsti gaurinn byrjaði á því að spyrja mig til vegar en færði sig fljótt yfir í how you doin’ gírinn. Þá fór ég í hunsgírinn, þar sem ég er alveg heyrnarlaus. Hann var samt ekki alveg sáttur við þetta og fór þá að segja að ég væri of feit fyrir hann og blablabla. Hresst. Gaur nr. 2 hafði einnig spurt mig til vegar og fannst það ástæða til að setjast við hliðina á mér í strætó og spyrja mig um mína persónulegu hagi. Þá notaði ég fálæti/horfa út um gluggann- aðferðina (spurning samt hvort hún var eitthvað að virka, hann fór nú sem betur fer fljótlega úr strætó). Svooo kom félagiiinn… sem settist við hliðina á mér og “spjallaði” við mig alveg heillengi. Nett krípí á kantinum með kveikjara sem hann kveikti á svona af og til… ég var stórtæk í þetta skiptið og tók “ég tala bara íslensku og skil engin önnur tungumál” á þetta. Hugsanlega gæti það bara hafa gert hann spenntari og hann fór að giska hvaðan ég væri. En ég losnaði við hann á endanum, hohohoho! Á laugardaginn fór ég svo ásamt Frances og Eric (kærastanum hennar) á kaffihúsið sem er fyrirmynd kaffihússins úr Amélie. Það var, tja, eiginlega ekkert sérstakt (gott kakó samt). Svo varð óvænt matarboð heima hjá mér, ég er orðinn hörku gestgjafi! Þegar við þrjú (+ annar vinur Frances) vorum búin að hesthúsa þriggja rétta máltíð fór ég með þeim í partý til vinkonu þeirra og þar kynntist ég “Girl Scout Cookies”, en það er skot, mjög gott og skemmtilegt
) Verð klárlega að koma þessu inn í okkar drykkjumenningu, stelpur! Á leiðinni heim kynntist ég líka mjög indælum manni sem fannst það bara allt í lagi að renna fingrunum í gegnum hárið mitt þegar við mættumst. Hvað er þetta! Brr!
Jæja, ég er víst að fara að hitta Zolu bekkjarsystur mína á Louvre eftir hálftíma, og mun það vera í annað skiptið í dag sem ég fer þangað (assskoti menningarleg!).
Au revoir!
