Bókin Flóðhestur í garðinum eftir Ole Lund Kirkegaard er góð skemmtun. Valdís, var ég búin að spyrja þig hvort þú værir búin að lesa hana? Skötuhjúin Ósvaldur og Maren með plokkuðu hænsnin eru dæmi um aukapersónur sem eru í raun ekki nauðsynlegar fyrir gang sögunnar, en eru til staðar af kómískum áhrifum og gefa henni aukinn lit og léttleika. Sambandi Hr. Matta og Matthildar eru ekki gerð bein skil, en fyrir þá sem auga hafa fyrir slíkum hlutum má lesa um nánd þeirra á milli línanna. Vísa ég hér í setninguna sem hefst svo: “Pabbi þinn er skrýtnasti maður sem ég þekki [...]“. Einnig eru keimlík nöfn þeirra bersýnilega tákn um það hversu samhent þau eru og það að þau muni ganga saman lífsins veg til enda. Flóðhesturinn sjálfur virðist ekki eiga mikið sameiginlegt með frænda sínum, fílnum í stofunni. Hann er myndgerving hinnar óvæntu gleði í lífinu. Í bókinni er farið í það hvernig manninum er eðlislægt að afneita slíkri lukku, Hr. Matti, Mikki og Lína hjóla um bæinn þveran og endilangan í leit að eiganda “flóðhestsins”. Loks sameinast öll fjölskyldan í því að njóta þessarar gjafar og hleypa Maren flóðhesti inn í baðkar sitt og hjarta.
Una, er þér alvara? Nei. Góð bók samt.
Ég er reið við sjálfa mig fyrir að hafa ekki keypt miða á Sufjan Stephens tónleika. Gott að íhuga hlutina Una, ha, flott, frábært, til hamingju.
Litla systir mín (5) varpaði sprengju á heimilið um daginn. Um nokkurt skeið hefur hún átt sama kærastann, sem við skulum kalla P. Svo tilkynnir hún okkur skyndilega að J sé kærastinn sinn! Við nánari athugun kom í ljós að báðir piltarnir voru í náðinni… ég meina, maður þarf nú alltaf að eiga aukakærasta. Jahá.
Mamma sat á mótorhjóli í dag og fannst það geggjað. Og litla systir á tvo kærasta. Mér finnst eins og ég verði að gera eitthvað rosalega merkilegt til að vera viðræðuhæf á heimilinu, eins og að fara út í geim, læra að jóðla eða stofna fyrirtæki. Nei bíddu við… búin!
