Sound of Music

Nú er ég stödd á Þjóðarbókhlöðunni, að bíða eftir tíma í Breskum bókmenntum sem hefst kl. 13:20. Hér er þétt setið og þrungið andrúmsloft, enda prófin handan við hornið. Ég, hins vegar, er ekki með neinar námsbækur og er búin að læra fyrir tímann sem er á eftir… þar af leiðandi finnst mér rökrétt að koma hingað til að væflast á netinu (ömurleg gella). Ég sá þó sóma minn í því að setjast ekki við borð…

Ég á það til að vera pínulítið viðutan og hverfa inn í hluti eins og bækur, tímarit, sjónvarp og tölvu. Sú var raunin áðan, en þó rankaði ég við mér á einum tímapunkti og tók eftir furðulegu hljóði? Greinilega var einhver að hlusta á tónlist hér inni, og þótt heyrnartólin virtust bæla hana að einhverju leyti var hún greinilega það hátt stillt að hljóðið barst til mín! Ég skimaði í kringum mig í leit að sökudólginum. Hver hafði gerst sekur um slíkt tillitssleysi? Og það sem meira var: hvaða lag var þetta? Þetta hljómaði skuggalega líkt lagi sem Þórunn sendi mér, með einhverjum norskum gæjum, lagi sem ég hef ekki heyrt í útvarpi hér á landi. Þvílík tilviljun! Rannsóknin hélt áfram. Ég komst að því að ef ég hallaði höfðinu til vinstri varð hljóðið sterkara. Svo komst ég að því að ef ég lagði eyrað upp að jakkanum mínum varð það enn sterkara. Loks komst ég að því að uppspretta hljóðsins var minn eiginn iPod, á full blast í vasanum! Gott þetta…

Hæbbakú

Ég er með fyrirfram ritstíflu vegna ritgerðarinnar sem ég þarf að fara að byrja á. Illu er best aflokið… ég bara veit að mér mun leiðast óheyrilega mikið við að skrifa þessu aumu 800 orð, rífa hár mitt, efast um réttmæti tilvistar minnar og skrá mig í frönsku útlendingahersveitina. Brrr. Þessi ritgerð mun jafnframt vera síðasta verkefnið sem ég geri fyrir próóóóf. Ótrúlegt en satt, ég er búin með hljóðfræðiverkefnið (þótt deadline-ið sé á föstudaginn) og bíð eftir að málvísindalærður vinur Frances lesi það yfir áður en ég skila.

Ég svaf tvisvar yfir mig í morgun. Fyrst missti ég af síðasta tímanum í Ritþjálfun og svo missti ég af síðasta tímanum í Hljóðfræði. Til hamingju!

Ég var svo nálægt því að slá öllu upp í kæruleysi og fara út í heim með Helgu (Auði) minni. En ég hef víst mínar skyldur hér, strætókort og hvaðeina. En næsta haust… hvað þá? New York, New York? Hmm.

Sleep don’t weep

Er lag með Damien Rice og nýja þemalagið mitt. Do what you must do to find yourself.

Ég er búin að vera í tilvistarkreppu. Það gerist í hvert skipti sem ég á að skrifa ritgerð í þessum blessaða háskóla. Þá fer ég að efast um að ég eigi heima í svo göfugri menntastofnun og er komin hálfa leið til Nígeríu í sjálfboðavinnu. Æh. Ritgerðinni á ég að skila í dag. Ég byrjaði í dag. Og nú er ég búin með uppkast, hip, hip! Ég ætla að láta það malla þar til ég kem heim úr magadansi, síðasta tímanum by the way. Mér finnst ég ekki vera þokkafull og framandi dansgyðja. Ég heimta endurgreiðslu!

Í gær borðaði ég hálft oststykki og bauð við sjálfri mér það sem eftir lifði dags. Vildi að Daði hefði ekki tekið eftir þessu.

Hvað ætlaði ég að blogga um?

Myndband mánaðarins

Hey hó! Í gær datt ég í að skoða myndböndin góðu sem ég hef sankað að mér í gegnum tíðina. Mörg góð þar á ferð… Þannig að mér datt í hug að vera með svona myndbanda-innslag hér á blogginu af og til. Myndband á mánuði, hvernig lýst ykkur á það? Ef undirtektirnar eru góðar gæti ég jafnvel farið út í myndband á hálfsmánaðarfresti eða myndband á viku! Mér fannst við hæfi að byrja á þessu myndbandi sem tekið var í óvissuferð útskriftarnema MA 2005. Svöhöl ég! Þeir sem hafa fengið að sjá þetta myndband biðja undantekningarlaust um að sjá það aftur. Enjoy!

Jólinjólinjólin eru að koma!

Því til sönnunar er tvennt:

Bókatíðindi!

Og snjór!

Oh, mig langar að…

… sitja uppi í sófa með flísteppi og kakóbolla að horfa á jólamynd með fólkinu mínu.

… spila Party & co. í góðra vina hópi.

… fara á jólahlaðborð.

… fara í útilegu í Gamla.

… baka piparkökur.

… hlusta á jóladiska.

… syngja jólalög.

… pakka inn gjöfum.

… labba í göngugötunni á Þorláksmessu (eða jafnvel vinna í Bókabúð Jónasar á Þorláksmessu).

… raða jólasveinunum á píanóið.

… borða hamborgarahrygg.

… fara í jólaboð til ömmu og afa á Jóladag.

… djamma með stelpunum mínum um áramótin.

Það eru allar líkur á því að ég muni gera margt af þessum lista og meira til! Ó hvað ég verð glöð við að hugsa um þetta. Ég verð líka glöð við að hugsa um að mamma og Jóhanna flytja suður eftir ca. 11 daga. Svo gleður mig að Helga Auður sé komin með blogg.

Sósan segir frá

í gær ákvað ég að verðlauna mig fyrir stanslaust át og leti með því að fara í KFC bílalúgu. Að sjálfsögðu tókst mér að haga mér þar eins og eitthvað erkifífl. Byrjaði á því að taka ekki eftir “STOPP! PANTIÐ HÉR!”- skiltinu og sat því eins og auli með rúðuna uppi áður en ég áttaði mig á því að verið var að reyna að ná sambandi við mig. Svo kom að því að keyra í lúguna þar sem greiðsla og afhending fer fram. Bílbeltið hefti hreyfingar mínar heldur mikið og þegar ég var að rembast við að teygja mig svo ég næði að afhenda kortið mitt steig ég óvart á bensíngjöfina! Sem betur fer var bíllinn í handbremsu en halló VRÚÚÚÚÚMM! Beltið skapaði aftur vandamál þegar maturinn kom. Auðvitað datt mér ekki í hug að fara úr því. Ég rembdist enn á ný, teygði mig upp til að grípa í pokann með pepsi-inu og slammaði honum svo utan í bílinn! Flott…

Svo þarf ég varla að taka það fram að ég sullaði sósu bæði á pilsið mitt og bolinn þegar ég var að gæða mér á veitingunum.

Moldy

Á þriðjudögum fer ég í tíma kl. 10. Svo ég sé ekki að stíga út úr strætó á mínútunni 10 og eigi þá eftir að hlaupa frá Háskólabíói í Árnagarð, þarf ég að taka strætó kl. 09:10. Sökum þessa fylltist ég endalausri hamingju þegar ég vaknaði til lífsins í morgun og sá að klukkan var hvorki meira né minna (allavega ekki minna) en 9! Einhverjir hefðu eflaust gefist upp og lagt árar í bát, en neihei, ekki Una. Gömlu taktarnir úr MA, þar sem yfirsvefn var nánast daglegt brauð, létu á sér kræla og 10 mínútum síðar var ég sest inn í leið númer 11 með iPod í eyrum og drykkjarjógúrt um hönd (woman on the go). Hvernig? Ég þurfti að færa fórnir, skal ég segja ykkur, fórnir! Forgangsröðunin var basically þessi: Í föt – út! Ég sóaði ekki tíma í hégóma eins og að líta í spegil eða þrífa gleraugun. Miss Puffy Eyes var þó ekki jafn ánægð með sig þegar hún sá spegilmynd sína í strætóglugganum… úldin, úldin, úúúúldin! ÚLDIN! (Fannst þetta vera caps-lock tilefni). En hey, ég komst þó í skólann og öðlaðist þar mikilvæga þekkingu. Eh nei. Kennarinn ákvað að setja ekki glærur á netið því við tölum líka um Dickens í næsta tíma… já, eigum við þá bara ekki að glósa í þessum tíma döööh! Svo gekk hún skrefinu lengra en venjulega. Venjulega stamar hún bara og segir ekkert merkilegt en núna fór hún út í það að fara með rangfærslur. Þegar hún var leiðrétt af einum nemanda reyndi hún einhvern veginn að láta líta út fyrir það að hún hefði verið að segja það sama og hann. Það var aumkunarvert að horfa upp á.

Ég held að ástæðan fyrir yfirsvefninum hafi verið skyndilegt hvarf skelfilegu vekjaraklukkunnar minnar. Upp á síðkastið hef ég geymt hana á skrifborðinu mínu og þarf því að hlaupa að henni með hjartað í buxunum þegar hún hefur upp raust sína. Það er fátt sem vekur mann betur en taugaáfall að morgni dags. Hún hefur þó þann galla að vera álíka hávær í biðstöðu (tikk, takk, tokk baaah!) og hef ég gripið til þess ráðs að fela hana þegar ég þarf að einbeita mér að menntun minni og bjartri framtíð. Í gær virtist ég hafa falið hana of vel, því hvernig sem ég leitaði, fann ég hana hvergi nokkurs staðar. Áðan fór mig að gruna að hér lægi fiskur undir steini og eftir stífar yfirheyrslur viðurkenndi sá grunaði (sem hér gengur undir dulnefninu Tilfinninga-Daði) að hafa átt hlut að máli. Loks fannst gripurinn vafinn inn í fatahrúgu á kolli einum. Sem segir ýmislegt um það hversu oft ég tek til.

Engu að síður elska ég Dickens og Hard Times og ég er búin með bókmenntaritgerðina og hljóðfræðiverkefnið og ég get líklega downloadað næsta Gilmore á morgun og allt er bara hamingja forever. Anyway I love you eh eh eh.

Mæli með voice clip á msn, það er góð skemmtun.

Já það er fyrirséð

Frá því önnin byrjaði hef ég vitað af því að þann 14. nóvember á ég að skila bókmenntaritgerð. Frá því önnin byrjaði hef ég haft ritgerðarefnin undir höndum. Í gær byrjaði ég. Auðvitað. Ritstífla er skelfileg og mér leið ekki mjög vel þegar mér fannst ég vera búin að svara því hvort “To A Mouse” eftir Robert Burns sé “comic or serious” í 68 orðum, vantaði bara 332. Merkilegt nokk, þá hjálpaði það mér ekki að sækja heila sex þætti úr 7. seríu af Gilmore Girls! Ég á við vandamál að stríða.

Nú er það bara að duga eða drepast. Skiladagur á morgun og klukkan tifar. Nú segi ég stundum að ég vinni vel undir pressu… einhvern tímann verð ég að prufa að vera ekki á síðustu stundu svo ég get allavega sagt að ég hafi gert samanburðartilraun!

Oh. Leiðinlegt blogg. Til þeirra sem lásu það: takk!

Gönguhvað?

Hvaða draumafúskarar eru að tjá sig um drauminn minn? Gönguskíði, já einmitt! Það sér hver heilvita maður að þessi draumur þýðir hvað mér finnist ég berskjölduð og magnvana gagnvart yfirgnæfandi krafti og kulda alheimsins sem leikur sér að mér eins og strengjabrúðu döööh. Svo gæti þetta líka þýtt að mér hafi verið kalt á tásunum en þar sem ég svaf í varmasokkum myndi ég fara varlega í slíkar túlkanir.

Það er nammidagur. Ég fór í Hagkaup áðan og hugsaði: oj. Einn og sér hefði Feitasti nammipoki í heimi getað kveikt þessar kennd í brjósti mér, en nei, það var ekki allt. Hann var þarna í partýi með rækjusamloku, kóki og Doritos. Oj oj oj. Hvað segiði… hambó í kvöldmat? Oj oj oj oj.

Ef líf mitt væri kvikmynd (tekið af MySpace):

If our life was a movie, what would the soundtrack be?
So, here’s how it works:
1. Open your library (iTunes, Winamp, Media Player, iPod, etc)
2. Put it on shuffle
3. Press play
4. For every question, type the song that’s playing
5. When you go to a new question, press the next button
6. Don’t lie and try to pretend you’re cool

Opening Credits:
The Corrs – Irresistible (hehe, good start)

Waking Up:
Jeff Who – Barfly

First Day At School:
Jet Black Joe – I Know

Falling In Love:
Basshunter – Boten Anna (hahahhaahahahah!)

Fight Song:
The Beatles – Eleanor Rigby

Breaking Up:
Andrew Bird – Sovay

Prom:
Big Bopper – Let’s Twist Again (yeah!)

Life:
Original London Cast (from the Queen musical) – Play The Game

Mental breakdown:
Smashing Pumpkins – Dancing In The Moonlight

Driving:
Joanna Newsom – Inflammatory Wit

Flashback:
Will Smith – Just The Two Of Us (haha… gosh, like sooo 8 years ago)

Getting back together:
The Beatles – Come Together

Wedding:
Sigur Rós – Sæglópur

Birth of Child:
Outcast – Hey Ya! (haha – “my baby don’t mess around”)

Final Battle:
Black Eyed Peas – My Humps (hmm?)

Death Scene:
Muse – Ruled By Secrecy (very dramatic)

Funeral Song:
Staind – Outside

End Credits:
Damien Rice – Amie

Lata stelpan

Þessi dagur hefur verið skemmtilega mótsagnarkenndur. Ég hef sjaldan verið eins löt en þó kom ég ýmsu í verk. Mig langar út en þó er ég mjög spennt fyrir því að vera bara heima (sem myndi þá þýða að ég hefði ekkert farið út í allan dag). Ég er í góðu vondu skapi. Greinilega gengur mér gengur vel að viðhalda ímynd og dulúð óútreiknanlegu konunnar, ímynd sem flestir tengja eflaust við mig.

Mig dreymdi í nótt að ég væri berfætt á náttfötunum að labba í ökkladjúpum snjó. Ráðning? Anyone? Dust? Anyone? No? Dust? Anyone? No?

Kláraði 6. seríu af Gilmore Girls í gær(nótt). Jiminn! Segi ekki meir (nema fólk vilji vita).

Á miðvikudaginn hripaði ég niður lista. Dæmi um hluti sem gleðja mig:

• Að vera í svartri kápu í snjókomu.
• Spænsk sápuópera í ræktinni.
• Magadans, þegar ég er ekki að horfa í spegilinn.
• Rjómaostur og kjúklingaálegg.
• Að koma heim með salatbar í hádeginu eftir erfiðan morgun og hafa nægan tíma fyrir einn Gilmore.
• Charles Dickens, Oscar Wilde, Tennyson, Elizabeth Barret Browning og bara eiginlega allur bókmenntáfanginn minn fyrir utan kennarann.
• Nútímatækni, sér í lagi msn og skype.

Á morgun ætla ég að vera dugleg að læra og kaupa mér bland í poka. Ef annað er líklegra en hitt, verð ég því miður að segja nammið (þekkjandi mig og mína sögu). Á morgun, á morgun, á morgun…