Klöppum fyrir…

… stelpunni sem fór á skátamót og fattaði ekki að bera á sig sólarvörn!

Það er sem sagt ég. Ég sólbrann á öllu andlitinu og er rauðari en allt sem rautt er. Eins og það sé ekki nógu skemmtilegt er ég nú byrjuð að flagna í stórum stíl og ef ég klikka á því að bera á mig Aloe Vera á 10 mínútna fresti breytist ég í The Woman Without a Face. Ugh, ég er svo sannarlega ekki sætasta stelpan á ballinu þessa dagana. Þess má líka geta að allt annað en andlitið á mér er næpuhvítt, hálsinn líka. Mig langar ekki í sund, og varla út úr húsi!

Í gær hittist GHA-bandið óvænt og fórum við í smá ferð niður memory lane. Gömlu myndböndin frá Skógum voru dregin fram – ég alltaf með jafn góða takta. Hví ég fór ekki beinustu leið í leiklistarskólann skil ég ei, undrabarn, undrabarn segi ég! (eh eh eh) Stórvirkið “Vitlaust talið” myndi sóma sér vel í heiðurssæti á Kvikmyndahátíðinni í Cannes. Verst að ekki er vitað hvað varð af upptökunni á epísku ástarsögunni “Seppi og Ævintýraland húsdýranna.” Æh góðar stundir. Við stöllur stefnum á að heimsækja fornar slóðir um helgina, tjaldútilega var á döfinni en nú sé ég að spáð er rigningu. Hvað á það að þýða?

Svo kemur bráðgefni Bremen-búinn minn til landsins á morgun! Munu þá vera liðnir um 11 mánuðir síðan við hittumst síðast… aðeins of langt fyrir minn smekk. Inga mun stunda rannsóknir við Háskóla Íslands í sumar (án gríns) og auðvitað er stefnt á það að Skottast sem mest með henni. Ég er búin að panta a.m.k. eina Gamlaferð og svo verður að vera Skottukvöld með allt of miklum mat og nammi.

Jæja, kominn tími á Aloe Vera…

Shake it up Shekerim!

Ég trúi því varla að prófin séu búin. Það er fátt sem jafnast á við þá tilfinningu að klára síðasta vorprófið, allt öðruvísi tilfinning heldur en sú sem fylgir jólaprófunum. Frelsi. Sérstaklega ef maður gerist jafn djarfur og ég og tekur sér mánaðar sumarfrí! (ég trúi því varla sjálf). Ah, það er svo indælt að geta gert það sem mér sýnist og þurfa ekki að fá samviskubit yfir því að vera ekki að læra! Að ekki sé talað um þá tilhugsun að þurfa aldrei aftur að skrifa Ritþjálfunarritgerð. Nú er ég ekki alveg að höndla biðina eftir einkunnunum og refresha Ugluna svona fimmtíu sinnum á dag. Sérstaklega langar mig að fá út úr málsögu… því þótt ég hafi verið 20 mínútur með prófið (án gríns! Og ekki sú fljótasta) hafa ósvífnar efasemdaraddir tekið sér bólfestu í mínu höfði og spá þar ógnvænlegum hlutum. Baaah, þegiði nú!

Þrátt fyrir mikinn kvíða og tilvistarkreppu, sem gerði vart við sig í aðdraganda 22 ára afmælisins, vaknaði ég hlæjandi að morgni 8. maí. Hvort þetta hafi verið merki um það að undirmeðvitund mín sé búin að sætta sig við háan aldur, eða einungis viðbrögð við draumförum næturinnar verður að liggja á milli hluta. Í draumnum mætti ég til móts við vini og fjölskyldu á veitingastað og komst að því þegar ég fór úr kápunni minni að mér hafði láðst að klæða mig í buxur! Afmælisdeginum fagnaði ég með því að fara í plokkun og litun og á salatbar með Helgu Auði. Þess má geta að hvort tveggja var styrkt af Núinu, yeah! Svo ófagnaði ég með því að lesa málsögu, sem var erfitt. Mig langar að þakka þeim fjölmörgu sem óskuðu mér til hamingju með afmælið, en þó sérstaklega Uglunni, sem spilaði fyrir mig afmælissönginn þegar ég fór inn á hana! Hah, takk fyrir það ugla.hi.is.

Svo voru próflokin náttúrulega tekin með trompi. Partýstand á föstudaginn. Þetta land er svo lítið að ég er hætt að kippa mér upp við það lengur. Ég sver það, ég hefði ekki verið hissa þótt móðir mín hefði mætt þarna á Barinn í góðum gír. Á laugardeginum var svo afmælis/Eurovision partý chez moi. Ég bakaði ljúffengar veitingar ofan í gestina en því miður gat ég ekki matreitt ofan í þá girnileg kosningaúrslit. C’est la vie. Ein afmælisgjöfin var kampavínsflaska, og þar sem ég man ennþá eftir tvítugsafmælinu mínu (þrátt fyrir háan aldur) opnaði ég hana úti á palli. Nú er hálfur pallurinn kampavínsleginn, hah, segiði svo að ég læri ekki af reynslunni!

Þessa dagana er lífið tekið með þokkalegri ró. Ég geri það sem ég vil, ég geri það sem ég vil, ég geri f*****g það sem ég vil, eins og maðurinn söng. Keypti mér sólgleraugu daginn áður en sólin fór… ekki seinna vænna. Svo hef ég loksins fjárfest í nýju veski, og get þar með lagt gallabuddunni með marglitu plastblómunum sem ég fékk í fermingargjöf. Á döfinni er leikhús og meira djamm og skátamót og ég veit ekki hvað og hvað. Sumar, hér kem ég!

7. maí

The end is nigh.

Vor í lofti

Ég er að massa þessi próf. Bandaríska menningarsagan gekk prýðilega, svo heppilega vildi til að það komu einmitt ritgerðarspurningar sem ég var búin að undirbúa vel. Ég skrifaði eins og ég hefði aldrei skrifað fyrr, húrra fyrir mér! Spyrji mig hver sem er um Borgarastyrjöldina, laga- og menntakerfið eða sögu Kanada og ég mun hafa svör á reiðum höndum.

Það hefur verið ömurlegt prófveður undanfarið. Svona hví-er-ég-inni-að-læra-í-þessu-geggjaða-veðri-hví-guð-hví? veður. Ég vona bara að þetta góða vor vísi á gott sumar, því ég ætla að gerast svo djörf að vera bara í einni vinnu í sumar og eiga mér kannski eitthvað líf!

Ég hef þó ekki alfarið misst af góða veðrinu því í gær skelltum við Helga Auður okkur í Öskjuhlíðina í kvöldgöngu. Mmmm hversu mikil snilld sem það var!

 Hah, geggjað hresst að biðja vegfarendur um að taka mynd af sér

Ég er klárlega endurnærð eftir þessa göngu, búin að vera alveg mega sega dugleg að læra í dag. Vá, svo stutt þangað til prófin eru búin. Enn styttra þangað til ég á afmæli! Ég fæ eitthvað voða sörpræs frá fjölskyldunni - mamma og Daði tala í gátum við kvöldmatarborðið með lúmskt glott á vör. Þau eru leiðinleg! (Nei í alvöru samt skemmtileg).

Jæja, ég held ég fari bara að koma mér í bólið. Ótrúlegt hversu heilsusamleg ég er í þessari prófatíð, engar langar vökur, bara vaknað snemma og farið í ræktina og lært og borðað skyr, hrökkbrauð og ávexti. Ég rúla! Það kemur samt fyrir að ég sofna á verðinum. Í orðsins fyllstu merkingu. Eftir að hafa sofnað í einn og hálfan tíma yfir menningarsögunni um daginn ákvað ég að banna sjálfri mér að læra í rúminu. Það hefur gefist ágætlega, en á einum tímapunkti í dag voru augnlokin hreinlega orðin það þung að ég tók meðvitaða ákvörðun um að reyna tilgátuna um sjö mínútna blundinn, enn á ný. Aldrei skal ég læra. Fjörutíu mínútur voru það heillin… sem betur fer hraut ég nógu hátt til að vekja sjálfa mig.

Kaninn

Já, ég er að fara í próf í bandarískri menningarsögu á morgun og alheimurinn veit það. Áðan tók ég mér kvöldmatarhlé og fletti Fréttablaðinu aðeins. Nema hvað, í hlutanum “Tímamót” rek ég fyrst augun í: “Þetta gerðist 2. maí 1803 – Bandaríkin festa kaup á Louisiana.” Augun reikuðu aðeins til vinstri, þar var: “Joseph McCarthy (1908-1957) lést þennan dag.” Hinum megin við Louisiana, undir “Merkisatburðir” er efst á blaði: “1497 – John Cabot heldur af stað til Norður-Ameríku.” Sounds familar? Allavega fyrir mig! Gosh, enginn friður.

Jæja, aftur í námurnar…