Hello! It’s a World Scout Jamboreeeee!
Þetta lag verð ég reglulega með á heilanum næstu vikur ef ekki mánuði ef ekki ár. Alheimsmót er sannarlega upplifun. Þarna myndaðist 42.000 manna bær, og vegalengdirnar voru gríðarlegar. Svo skemmtilega vildi til að við gistum á einum enda svæðisins og unnum í hinum endanum, svona 40 mínútna labb aðra leiðina!
Ferðalagið á mótssvæðið gekk stóráfallalaust fyrir sig, þrátt fyrir afskipti lögreglu og ekki-svo-viðmótsþýðar flugfreyjur (“Segðu henni bara að hún fái vatnið á eftir!”). Eftir flug Ak-Kef-Heatrow, lest London-Chelmsford og leigubíl að Hylands Park (þar sem ég, vitlausi túristinn, gerði tilraun til að setjast í bílstjórasætið) hófst mesta þrekraunin. Það var að labba alla leið á tjaldsvæðið okkar með allt draslið okkar eftir endalaust langt ferðalag. Ó minn guð hvað við vorum þreyttar! Við hentum tjaldinu upp og lögðum svo af stað í leiðangur. Ætluðum bara rétt að kíkja í fararstjórnartjaldið, rétt að kíkja á Klakk, rétt að kíkja á Vífil og rétt að kíkja á Hraunbúa. Þessi “skreppitúr” okkar breyttist í þriggja tíma gönguferð! Maður hreinlega var ekki að skreppa eitt né neitt. Valdís plöggaði samt útsýnistúr fyrir okkur einn eftirmiðdaginn. Þá vorum við ósköp lúnar á leiðinni heim úr vinnunni þegar við sáum mann sitja í auðri golfkerru fyrir utan Lost & found. “Hvað þarf maður að gera til að fá far í svona kerru?” spurði hún hreint út. Það þurfti greinilega ekki meira til! Svo sátu hún og Rakel aftur í og flissuðu á meðan ég ræddi enska málsögu og íslenska landshætti við Andrew félaga okkar.
Dögunum vörðum við á vinnustað okkar, Landsbjargarpóstinum. Þar var í gangi kynning á félaginu, ýlaleit og svifbraut. Einn morguninn ákvað Team 25 (sem samanstóð af mér, Valdísi og Rakel) að biðja um frí eftir hádegi. Það gekk eftir og við héldum spenntar af stað til að skoða hina póstana, sem voru frá hinum ýmsu löndum. Það var ótrúleg ferð. Fyrsta stopp var á riddarasýningu í boði Englands. Þar settumst við niður og viti menn, buxurnar mínar rifnuðu innan á lærinu. Slæmt já, sérstaklega í ljósi þess að fyrr um morguninn lét ég þessi orð falla: “Mér finnast buxurnar bara farnar að vera pínu rúmar á mér, við erum búnar að labba svo mikið.” Klappiklapp. Rifan var þó ekki mjög stór og stelpurnar fullvissuðu mig um að hún sæist ekki. Héldum við áfram för okkar og lá leiðin að þessu sinni að kaupa pizzu í hádegismat. Þar fékk ég bolta í hausinn. Eftir matinn fórum við að skoða hina póstana, og tókst okkur einhvern veginn alltaf að láta plata okkur út í eitthvað sem við höfðum ekki áhuga á að gera. Eins og til dæmis að hlusta á fyrirlestur um einhverja eyju og höfrungasýningarnar sem hún er greinilega þekkt fyrir. Þegar við löbbuðum fram hjá Portúgalatjaldinu stóð þar maður sem var að útdeila litlum hönum. Hann vildi ólmur gefa okkur svoleiðis og við tókum við því en þá kom í ljós að til þess var ætlast af okkur að fara inn í tjaldið og mála hanana. Una van Gogh tók það með trompi eh eh eh. Fínhreyfingar mínar eru auðvitað annálaðar og þess vegna er mjög undarlegt að mér hafi tekist að hella málningu yfir rifnu buxurnar mínar! (sem ég by the way keypti sérstaklega fyrir ferðina). Næsti viðkomustaður var í Bangladesh tjaldinu. Þar ætluðum við að fá okkur Henna tattú, því við höfðum séð nokkra með þannig og þau voru bara mjög flott. Nema hvað, við gengum inn í tjaldið og þar sátu maður og gömul kona. Konan sat innar og þar sem ég var fremst í flokki fannst mér eðlilegt að ég settist hjá henni. Við brostum hvor til annarrar og minnst var á Henna tattú. Eitthvað grunar mig að konan sú hafi ekki verið sleip í enskunni því áður en ég fékk rönd við reist greip hún rauðan túss og gerði risahring á milli augnanna á mér! Eins og það hafi ekki verið nóg tók hún um hægri höndina á mér og skrifaði “Bangladesh” (á Bangladesh máli) með sama túss upp allan handlegginn! En smart. Eftir þessa uppákomu fengum við allar henna tattú – nöfnin okkar á Bangladesh máli… vorum fljótar að þvo það af okkur. Þegar við vorum að labba frá tjaldinu gekk ég aðeins á undan stelpunum og byrjuðu þær þá að hlæja.
Stelpur: “Una, þetta gat!”
(Ég leit niður, en gat ekki séð að gatið frá því fyrr um daginn hefði stækkað neitt)
Ég: “Hvað meiniði? Þið sögðuð að það sæist ekki.”
Við nánari athugun kom í ljós að þær voru að tala um hina buxnaskálmina, sem var nánast farin í sundur. Áður en langt um leið var staðan sú að ekki var lengur klof á buxunum. Ég ákvað að biðja aldrei um frí aftur.
Eftir mótið eyddum við einum degi í verslunarbrjálæði í Chelmsford, en snerum aftur á mótssvæðið til að vera viðstaddar lokahátíðina. Morguninn eftir ætluðum við svo að drífa okkur til London og skoða okkur aðeins um þar en eitthvað gekk brösulega að pakka og koma sér af stað. Það hafðist á endanum, með hjálp engils í mannsmynd sem gaf okkur og draslinu okkar far í golfkerru. Þegar við loks komumst í lestina frá Chelmsford til London héldum við nú aldeilis að ferðalagið gengi snuðrulaust fyrir sig eftir það. En nei. Þegar við nálguðumst London fór lestin að hægja ískyggilega mikið á sér og stöðvaðist á endanum alveg. Í kallkerfinu var tilkynnt að töf yrði vegna þess að lögreglan væri að leita að morðvopni á lestarteinunum! Kósí.
Þegar við komum til London byrjuðum við á því að losa okkur við mesta farangurinn í geymslu. Svo ætluðum við að finna hostelið okkar, en ég hafði prentað út staðfestingu með leiðbeiningum. Á leiðinni úr tube-inu og á farangursgeymslustaðinn tókst mér einhvern veginn að týna blaðinu, sem ég hafði sett í vasann. Nú var illt í efni, sérstaklega þar sem enginn vegfarandi, leigubílstjóri eða búðareigandi virtist hafa heyrt á þetta hostel minnst, en það fannst okkur frekar dularfullt. Á endanum fundum við internetkaffi þar sem ég gat nálgast upplýsingarnar aftur. Hostelið fannst og var bara fínt. Það var nýtt, og með nýtt meina ég ekki búið að vera opið í viku. Sem útskýrir af hverju enginn vissi um það.
Klukkan var orðin ansi margt þegar við komum til London, svo við náðum ekki að sjá meira en nokkrar búðir á Oxford Street (eh). Kvöldmatur var snæddur á Pizza Hut, þar sem þjónninn Avinash veitti up close and personal þjónustu. Hugmyndin um persónulegt rými var ekki til hjá þeim manni sem fannst 1 cm hæfileg fjarlægð frá andliti viðskiptavinar.
Svo fórum við að sofa og svo vöknuðum við og fórum á flugvöllinn og heim. End of ferðasaga.
P.S. Skylda að kommenta.
