Sonnet #18

Ég held ég hafi aldrei verið jafn dugleg í lestrarviku. Mánudag, þriðjudag, (miðvikudagur fór í rugl), fimmtudag og föstudag hélt ég til á hlöðunni og lærði eins og ég hefði aldrei lært fyrr! (sem virtist í sumum tilfellum vera ansi nærri lagi eh eh eh). Ég var svo keppnis að á fimmtudaginn var ég mætt kl.07:50, sem er enn merkilegra fyrir þær sakir að bókhlaðan opnar ekki fyrr en 08:15. Kemur. Á föstudaginn var ég aðeins seinna á ferð og mikill bílastæðaskortur. Ég endaði með því að leggja í stöðuvatni sem myndast hafði á bílastæðinu. Hinir almennu háskólanemar lögðu greinilega ekki í að leggja í þau stæði sem voru undirlögð vatni, en ekki hetjan Una, nósörríbob! Skókaupæðið mitt borgaði sig heldur betur því ég var í nýjum stígvélum #2 og tiplaði bara á tánum á þurrt land.

Ég hlakka svo til að fara út. Vá, það er rosalegt. Viva les vacances! Ef ég nýti mér skóladagbókar-lógík Valdísar (TM) er það bara nánast á morgun… ég meina (ognúhefstupptalningin) næstu helgi er félagsútilega, helgina eftir það kemur Valdís suður, helgina eftir það er ég í sveitarútilegu og svo bara fer ég út! Maður þarf bara að byrja að pakka bráðum.

Að lokum. Pant:

Shall I compare thee to a Summer’s day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And Summer’s lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And oft’ is his gold complexion dimm’d;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature’s changing course untrimm’d:
But thy eternal Summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou owest;
Nor shall Death brag thou wanderest in his shade,
When in eternal lines to time thou growest:
So long as men can breathe, or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.

(William Shakespeare)

Já bara pant. Pant!

HÍ, my love…

Eh. Á miðvikudaginn var próftaflan birt, og tók ég strax eftir því að á hana vantaði eitt próf. Það próf er í Shakespeare áfanganum mínum, 100% úr 5 eininga áfanga. Ég undraði mig mikið á því hverju sætti, en ákvað að doka við og sjá hvort þetta kæmi ekki inn.

Nema hvað, í dag koma eftirfarandi skilaboð frá kennara áfangans:

As some of you know, the authorities simply forgot this course when they planned the final exams.

I was hoping that we might be able to use the 11th or the 13th December but too many of you are also taking Matthew’s exam on the 12th.

I am now waiting to see whether the Chief Examiner can find us a spot that is not too close to Christmas and I will inform you sometime next week when we get back to class.

Until then . . . .

regards
Martin

Haaaa? Má ég bara benda á orðið FORGOT! Halló halló, hvað er að?

Annars eru engar sérstakar fréttir nema þær að fyrirheit um að vera ekki manneskja næstu tvær vikurnar flugu út um gluggann á föstudaginn þegar ég ætlaði að fara á Októberfest… gekk ekki betur en svo að tjaldið var of pakkað til að hleypt væri inn. Kemur. Mér hefnist fyrir brotthvarfið frá bókunum. Síðan þá hefur það hins vegar verið lesa lesa lesa. Var mætt nokkuð snemma upp á hlöðu í dag og las nokkrar greinar um Shakespeare. Það munaði hársbreidd að ég hefði skrópað í vinnunni en ég ákvað að mæta og græddi fullt af pening hoho. Og auðvitað bíómiða í safnið. Nú ætla ég að hvíla lúin bein svo ég verði fersk í áframhaldandi lestur í fyrramálið.

To be or not to be

Nú er fimmtudagskvöld og klukkan er að verða ellefu. Næstu tvær vikurnar eða svo verður Una Guðlaug ekki manneskja (svo vitnað sé í vissa talhólfskveðju). Lestrarvika er gengin í hönd og ég ætla að vera dáldið flippuð og nota hana til að actually lesa. Og nú er ég ekki að tala um neinn venjulegan lestur. Neih, það verður maraþon lærdóms geðveiki, próftíðar-style.

Próftaflan var nefnilega birt í gær og ég vaknaði upp við vondan draum. Nú þýðir engin leti, ekkert rugl! Ef ég á að geta farið til Bandaríkjanna í tvær vikur og komið heim viku fyrir próf verð ég að taka mig saman í andlitinu. Héðan í frá verður hver mínúta nýtt. Til dæmis var ég andvaka í gær, fór á fætur og tók til í herberginu! Allt svaka fínt… nema þarf að þurrka af og ryksuga. Það geri ég eftir lestrarvikuna. Eða kannski eftir prófin tvö og ritunarverkefnið (á frönsku) sem bíða mín í vikunni eftir lestrarvikuna.

Síðustu helgi fór ég á 10 ára reunion. Jáh, TÍU ÁRA. Ef það gerir mig ekki gamla skal ég hundur heita. Þar hittumst við nokkur sem fórum saman á Reyki á sínum tíma, vá langt síðan. Flestir orðnir voða ráðsettir, sumir giftir og farnir að fjölga mannkyninu. Hlustað var á Skunk Anansie og gamlar myndir skoðaðar. Allir þvílíkt smart á gullöld Russel-gallans. Eftir þetta fór ég í afmæli til Guðrúnar, þar sem öðruvísi nostalgía tók völd og skólasöngur MA ómaði raddaður til skiptis við Lukku-Láka. Á laugardaginn vaknaði ég furðu fersk þrátt fyrir bollu kvöldið áður (eins og sumir vita er bolla ekki alltaf vinur minn) og hélt af stað út í óvissuna í góðra vina hópi. Ferðinni var heitið í bústað á Laugarvatni, en fyrst var okkur skipt í tvö lið og þurftu liðin að leysa ýmsar þrautir. Ég get með stolti sagt að mitt lið sigraði keppnina! Því, sjáiði til… við erum ekki hríslur – við erum tré! Á sunnudagsmorguninn vaknaði ég… sem er ekki í frásögur færandi nema fyrir þær sakir að a) ég fór að sofa um fjögurleytið, b) klukkan var hálf átta, og c) ég gat ekki sofnað aftur! Má ég bara ítreka: ÉG gat EKKI sofnað AFTUR! Eftir að hafa bylt mér í klukkutíma ákvað ég að þetta væri glataður málstaður og skellti mér út í göngutúr, sem var mjög indælt, enda blíðskaparveður. Eftir rúmlega klukkutíma sneri ég til baka og enn voru allir sofandi… eh, mér leiddist. Þegar fólk fór loks að láta á sér bæra varð ég pirrandi-ofurhressa-gellan sem dró frá glugganum og kom með klisjur eins og: “þið eruð að missa af þessum fallega degi.” Ég er ekki viss um að mér verði boðið næst!

Nú ætla ég að læra til tvö. Án gríns.