The cat wished that it was a bee

Juno er æðisleg mynd. Tónlistin í henni er æðisleg. Persónan Juno er æðisleg. Ég vil vera hún, fyrir utan það að ég vil ekki vera sextán ára aftur og ólétt í þokkabót. Svo er Paulie Bleeker heitur gaur. En hann er víst líka sextán ára, þannig að… oj Una. Sem betur fer er leikarinn ekki sextán ára. Jæja, komið nóg af þessari umræðu? 

Verkefnin sem ég hef í hyggju að skila eftir páska gilda samtals 150% en það virðist ekki vera nóg til að halda mér að verki. Þess í stað hef ég eytt tíma mínum í að sitja klukkustundum saman á kaffihúsum að ræða töfra tilverunnar og heimsmálin, hlusta á tónlist og dagdreyma um framtíðina, nú eða bara sitja í sófanum eins og klessa að horfa á dvd með fjölskyldunni. Þetta reddast víst alltaf á endanum segi ég við sjálfa mig eins og ég hafi gjörsamlega enga stjórn á því, eins og eitthvað æðra máttarvald hafi yfirumsjón með öllum mínum gjörðum og sjái til þess að á endanum muni þessar ritgerðir spýtast út úr prentaranum í fullkomnu ástandi og í raun yfir alla gagnrýni hafnar. Tíu á línuna! Eh.

Eins og maðurinn sagði: eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt. Að ég tali nú ekki um þegar það kemur frá litla rúsínufrænda. Það sem hann getur brætt mig.

Ég er glöð og það er sól og Belle & Sebastian eru að spila Piazza, New York Catcher bara fyrir mig.

La famille

Lanið hefur fengið svo mikla umfjöllun á þessu bloggi, nú er komið að öðrum fjölskyldumeðlimum.

Þessa dagana býr Daði í stofunni vegna framkvæmda, og þar sem hann sefur mjög laust þykir honum betra ef ljósið á ganginum uppi er slökkt, því það berst niður. Móðir okkar er með eindæmum tillitssöm, og er umhugað um að raska ekki ró hans. Í gær var hann farinn að sofa og mamma á leiðinni af baðherberginu með vatnsglas. Hún gætti þess að sjálfsögðu að slökkva ljósið fyrst og læddist af stað eftir myrkvuðum ganginum. Eitthvað fór það ekki sem skyldi, því á miðri leið tók vatnið upp á því að hoppa upp úr glasinu og dreifa sér yfir bókaskáp! (Nánari málsatvik eru óljós) Því fylgdu tilheyrandi andköf, kviknun á ljósi, og háðsglósur frá mér. Endaði með því að Daði var ítrekað ónáðaður á fimmtán mínútna tímabili. Tillitssemi borgar sig.

Svo er það hann afi minn, sem er búinn að vera á biðlista að komast til læknis í þrjá mánuði. Fékk loksins tíma kl. 8.40 að morgni til, en velti því fyrir sér hvort það væri ekki bara hægt að breyta honum því honum leist ekki á tilhugsunina að vakna svona snemma! Klárlega erum við Daði afkomendur þessa manns. Eða eins og mamma segir: “það er ekki það skemmtilegasta sem ég geri að vekja ykkur systkinin.”

Velkominn mars!

Með tilheyrandi launaseðli jei!

Mig grunar að strætóbílstjórar þessarar borgar séu með einhver plön um að ráða mig af dögum. Ég fór þrisvar í strætó í dag.

1. ferð: strætóbílstjórinn svínaði rosalega inn á hringtorg (ég sá hvítuna í augum bílstjórans sem snarhemlaði til að klessa ekki í hliðina á strætó) og fór svo yfir á ekki grænu, ekki gulu, ekki bleiku heldur eldrauðu ljósi!

2. ferð: strætóbílstjórinn ákvað að skipta um akrein, grey þú litli græni bíll (hvers bílstjóri sýndi snör viðbrögð guði sé lof)!

3. ferð: strætóbílstjórinn var ekkert að hafa fyrir því að hægja á sér þegar hann beygði af Háaleitisbraut á Bústaðarveg, og eitt augnablik velti ég því fyrir mér hvort það yrði ekki minna sársaukafullt að lenda á gaurnum hinum meginn við ganginn, as opposed to að lenda beint á glerinu. Sem sagt, þegar strætóinn myndi velta á hliðina.

En svo bara lifði ég til að segja frá öllu saman. Heppin(n) þú! (já þú)