Gullið

Þann 22. apríl fékk ég sms og æpti. Lítill piltur kominn í heiminn – Valdís og Helgi orðin foreldrar. Núna um helgina fór ég norður til að sjá hann. Góði guð. Að ganga inn á þetta heimili. Að sjá þetta barn og halda á því. Að vera þarna ásamt foreldrunum ungu, Þórunni, Helgu Valborgu og gullinu. Bestubestu. Við frænkurnar þrjár skiptumst systurlega á því að halda á honum og nutum þess að strjúka mjúkar kinnarnar og finna þessa yndislegu barnalykt. Það er í raun stórmerkilegt að barnið hafi yfirleitt náð að festa blund innan um þessar klingjandi konur!

Nú er þetta orðið raunverulegt, en það tók sinn tíma fyrir mig að verða meðvituð um það. Á föstudaginn var ég til dæmis að tala við Valdísi í símann:

Valdís: Úps, ég held honum finnist ég tala of hátt.

Ég: Hverjum?

Döööh, þá var hún auðvitað með barnið í fanginu. Ég hins vegar velti því fyrir mér hvort Helgi Valur væri farinn að halda uppi heraga á heimilinu eða hvort hún væri á bókasafni. Án gríns. Ef þið haldið að ég sé fáviti núna bíðið bara:

Valdís sagði að næst þegar ég sæi drenginn yrði hann farinn að tala. Það kom svo asnalegur svipur á mig að það var alveg vandræðalegt. Hún var að sjálfsögðu að grínast, þar sem ég sé hann næst í júní þegar hann verður rétt að verða tveggja mánaða. Til hamingju Una.