Ferðasögumoli #3: Háskóli, höfn og hádegisverður

“Pas de soucis” þýðir engar áhyggjur. Martinique-búar segja þetta oft, enda virðast þeir vera eins áhyggjulausir og hægt er að vera. Að horfa á þá ganga eftir götunni er eins og að horfa á eitthvað í slow-motion fyrir okkur Íslendingana sem erum alltaf að flýta okkur frá stað A á stað B. Verra er þó þegar þeir eru ekkert að stressa sig á því að keyra varlega eða eh keyra edrú…

“Pas de soucis” er setning ferðarinnar númer 1.

Dagurinn eftir regnskóginn var eins ólíkur gærdeginum og í raun eins ólíkur öllum hinum dögunum og hugsast getur. Við vöknuðum snemma og keyrðum sem leið lá í háskólann á staðnum (Université des Antilles et de la Guyane), sem er reyndar líka með útibú á Guadeloupe og í Guyane. Gérard, HÍ kennarinn sem kom með í ferðina, hefur verið að reyna að koma á samskiptum á milli þessara tveggja skóla, og var heimsóknin liður í því. Ég veit þó ekki alveg hvort að fólk hafi gert sér grein fyrir því að þarna væri á ferð hópur af nemendum í frönsku, ekki hagfræði, því okkar beið röð af fyrirlestur um hagkerfi karabíska hafsins og þar fram eftir götunum! Þetta stóð yfir frá 9-17. Í fyrstu reyndi á frönskukunnáttuna, en eftir því sem leið á daginn reyndi meira á leikhæfileikana. Ég held ég hafi unnið, því mér tókst að virðast mjög áhugasöm þrátt fyrir að vera andlega fjarverandi. Tel ég mig því hafa gert mitt í að gera framtíðarfrönskunemendum kleift að fara í skiptinám til elsku Martinique.

Háskólinn hafði skipulagt tveggja daga dagskrá fyrir okkur, en dagur tvö var nú heldur hressari. Við fórum til suðurhluta Martinique, til bæjar sem heitir Le Marin. Þar fórum við á smábátahöfn. Í ljósi gærdagsins var ekki laust við að sumir yrðu áhyggjufullir þegar okkur var vísað inn í fyrirlestrarsal. Þar sagði maður okkur frá höfninni og vakti athygli okkar óhófleg notkun hans á setningunni “si vous voulez” (ef þið viljið).

“Í þessari höfn eru x margir bátar – ef þið viljið.”

“Það kostar 25 evrur á dag að geyma bátinn sinn hér – ef þið viljið.”

“Si vous voulez” er setning ferðarinnar númer 2.

Blessunarlega var fyrirlesturinn stuttur og við fórum í skoðunarferð um höfnina og smá siglingu. Snekkjurnar þarna voru sumar hverjar rosalegar, og við fengum að fara um borð í eina sem var til sölu. Jiminn eini! Þetta var flottara en húsið mitt. Eftir þetta fórum við til bæjar sem heitir St. Anne og fórum þar á strönd. Þar voru tímamót í mínu lífi – þarna, á degi fimm hætti ég mér aftur í sjóinn eftir brunann á degi eitt. Jee næs.

Dagur sex var hvíldardagur, en að sjálfsögðu var hann tekinn snemma og farið á ströndina. Daginn áður hafði ég fjárfest í köfunargræjum og fór að snorkla með stelpunum. Sá alls konar marglita fiska, geðveikt! Við Jóhanna kíktum í minjagripabúðina á staðnum og enduðum með að eyða svo miklu að við fengum gefins lyklakippur í kaupbæti. Eh. Þetta voru nú allt nauðsynlegir hlutir sem maður getur alltaf notað, eins og strandakjóll, segull á ísskápinn og handklæði með mynd af Martinique (og berbrjósta konu ollallla). Í hádeginu snæddi allur hópurinn hádegisverð chez Eveline, konunni sem leigði okkur íbúðir og móður hins fræga Jóhanns-Loðvíks. Sú máltíð tók svona fjóra tíma, og fengum við að bragða á kreólskri matargerð, t.d. Accra, einhvers konar djúpsteiktum saltfiskbollum (sem voru góðar). Einnig smakkaði ég innlendan kokteil, Planteur, á meðan Kristín fékk sér Pina Colada sem borinn var fram í heilum ananas!

Framhald síðar. (Btw, það væri gaman að fá að vita hvort aðrir en Valdís mín lesi þetta).

Ferðasögumoli #2: Regnskógur, rækjur og Reggae

Á öðrum degi skruppum við með báti til höfuðborgarinnar Fort-de-France. Þar sáum við ýmsa merkja hluti eins og kirkju, bókasafn og bláan fisk. Ég sló persónulegt verslunarmet, þar sem mér tókst að kaupa mér buxur, bol, skó, kjól og belti á einungis klukkutíma (í þremur mismunandi búðum). Um kvöldið fór kvöldmaturinn fram eins og venjulega (þ.e. þetta átti eftir að verða vaninn). Fordrykkur og eldamennska í íbúðinni okkar og setið svo úti í garði og borðað. Reyndar fórum við svo fljótt að taka upp á því að hafa fordrykk á ströndinni með sólsetrinu – það var klárlega mun betra! Eftir að hafa gætt okkur á grilluðum risarækjum var það pantekki-kosning um það hver ætti að biðja Jean-Louis (Jóhann-Loðvík), son konunnar sem átti íbúðirnar, um að fara með okkur ungu og spræku stúlkurnar á djammið. Hann var aldeilis til í það og fór fyrst með okkur á túristabar í nálægum bæ (bærinn okkar var svo mikið krummaskuð að þar var lítið um að vera). Þar fengum við allar vænt glas af óblönduðu rommi takk fyrir pent. Romm er sem sagt svo ódýrt þarna, allir kokteilar voru líka alveg svakalega sterkir. Eftir stutt stopp á þessum stað bauðst okkur að fara með Jóhanni í partý hjá vinkonu hans. Það hjá einhverjum kofa úti í skógi, þar sem búið var að koma upp smá sviði á pallinum og bara lifandi reggae tónlist! Geðveikt! Jóhann-Loðvík tók upp á því að hverfa þegar þangað var komið, en það kom ekki að sök þar sem við vorum í góðri umsjón kærustunnar hans, Rósalindar (Roseline). Hún kenndi okkur hefðbundna martiníska dansa og við áttum þarna góðar stundir þar til tími var kominn á heimferð, enda klukkan orðin hálf fjögur. Þá tók við biðin eftir Jóhanni, sem sýndi strax þarna við fyrstu kynni merki um að vera algjör vesenisbrók. Á endanum kom hann og vildi endilega fara með okkur eitthvað annað, en því miður urðum við að hryggja hann með því að vera allar á einu máli um að vilja fara heim. Þetta var þó ekki okkar síðasta djamm með þeim manni.

Daginn eftir hélt hópurinn til norðurhluta Martinique. Ökuferðin var ósköp venjuleg, teknir nokkrir hringir á hringtorgum, keyrt fram hjá útigangsmanninum “okkar” í Trois-Îlets (alltaf á sínum stað), hlykkjóttir vegir Martinique þræddir og beðið til guðs um að ökumennirnir væru ekki fullir eða fífl. Æh, fegin var ég að sitja ekki undir stýri. Loks komum við á áfangastað, í regnskóg. Hann var fallegur. Við gengum niður að litlum læk í botni skógarins og svo aftur upp (úff púff). Lovely.

Framhald síðar.

Ferðasögumoli #1: Hiti

Þriðjudaginn 13. maí var lokapróf í áfanganum Saga Frakklands frá 1789. Þann 12. maí var ég með 40 stiga hita. Frábært. Þrátt fyrir að finnast það þrekraun að labba upp stigann heima þrjóskaðist ég við og kláraði að lesa og glósa það sem ég ætlaði mér. Þó þrjóskan komi sér oft vel virðist hún ekki ein og sér geta lækkað hita og var ég á prófdegi enn með hita, 39,2 stig. Ergo, ég fór ekki í prófið, heldur lá þess í stað fyrir með kamillute um hönd. Ég hafði sett mér nýtt markmið: að ná bata fyrir Martinique ferðina sem fyrirhuguð var þann 15. maí. Þökk sé mikilli hvíld, teinu góða (með hunangi að sjálfsögðu, fullt af ensímum segir mamma), paratabs og Dexter maraþoni var ég orðin hitalaus þegar leggja átti í hann. Ég var þó enn með smá hálsbólgu og hósta, og var því stefnan tekin beint á apótekið í Leifsstöð til að versla þar hálsmola og hóstasaft.

Við flugum fyrst til Parísar, og höfðum ansi knappan tíma til að fá farangurinn, skipta um flugvöll og tékka okkur inn í flugið til Martinique. Það stóð tæpt, en hafðist. Við vorum klárlega síðust inn í vélina… allavega var engin röð í innrituninni. Þar sem ég stóð og náði andanum eftir hlaupin áttaði ég mig á því að öryggisreglur myndu líklega koma í veg fyrir það að hóstasaftið mitt kæra mætti fara með mér inn í vélina. Átta tíma flug framundan. Húrra. Ekkert annað að gera í stöðunni en að taka bara vænan gúlsopa og henda flöskunni í ferðatöskuna. Gæti hugsanlega hafa stuðlað að því að ég sofnaði auðveldlega í fluginu, líka sú staðreynd að vélin var hálftóm og því hafði ég heila sætaröð fyrir mig. Mmm.

Við komum til Fort-de-France (höfuðborgar Martinique) og það var heitt. Fengum bílaleigubílana þrjá og tókst á einhvern undraverðan máta að koma okkur fimmtán og öllu okkar hafurtaski í þá. Keyrðum áleiðis til Grande Anse, lítils bæjar þar sem okkar biðu íbúðir (ég var í íbúð með Kristínu, Jóhönnu, Lovísu og Guðnýju) og hótelherbergi. Eftir að hafa villst nokkrum sinnum (sem átti eftir að verða sterkt þema í ferðinni) komum við loksins á áfangastað þar sem aðeins einn hlutur var efst í huga: svefn.

Þótt ótrúlegt megi virðast vöknuðu bæði ég og Jóhanna um nóttina skjálfandi úr kulda. Held ég að það megi rekja til þess að við vorum aðeins að missa okkur í loftkælingunni í upphafi. Fyrsti dagurinn rann upp og við máttum engan tíma missa heldur drifum okkur á ströndina! Ó ströndin. Hún var svo yndisleg. Ó sjórinn. Hann var svo yndislegur. Ó sólin… óóó sólin. Þrátt fyrir þrotlausan sólarvarnar-áburð tókst mér að brenna þennan fyrsta dag. Það kom í ljós síðar um daginn, eftir að við höfðum labbað yfir fjall í næsta bæ (Anses d’Arlet). Snarlega fjárfesti ég í sterkari sólarvörn en skaðinn var skeður. Allir fóru í sjóinn eftir gönguna nema Una. Hún þjáðist af bruna. Aloe Vera og stuttermabolir voru vinir mínir næstu daga.

Framhald síðar.