Ferðasögumoli #1: Hiti

Þriðjudaginn 13. maí var lokapróf í áfanganum Saga Frakklands frá 1789. Þann 12. maí var ég með 40 stiga hita. Frábært. Þrátt fyrir að finnast það þrekraun að labba upp stigann heima þrjóskaðist ég við og kláraði að lesa og glósa það sem ég ætlaði mér. Þó þrjóskan komi sér oft vel virðist hún ekki ein og sér geta lækkað hita og var ég á prófdegi enn með hita, 39,2 stig. Ergo, ég fór ekki í prófið, heldur lá þess í stað fyrir með kamillute um hönd. Ég hafði sett mér nýtt markmið: að ná bata fyrir Martinique ferðina sem fyrirhuguð var þann 15. maí. Þökk sé mikilli hvíld, teinu góða (með hunangi að sjálfsögðu, fullt af ensímum segir mamma), paratabs og Dexter maraþoni var ég orðin hitalaus þegar leggja átti í hann. Ég var þó enn með smá hálsbólgu og hósta, og var því stefnan tekin beint á apótekið í Leifsstöð til að versla þar hálsmola og hóstasaft.

Við flugum fyrst til Parísar, og höfðum ansi knappan tíma til að fá farangurinn, skipta um flugvöll og tékka okkur inn í flugið til Martinique. Það stóð tæpt, en hafðist. Við vorum klárlega síðust inn í vélina… allavega var engin röð í innrituninni. Þar sem ég stóð og náði andanum eftir hlaupin áttaði ég mig á því að öryggisreglur myndu líklega koma í veg fyrir það að hóstasaftið mitt kæra mætti fara með mér inn í vélina. Átta tíma flug framundan. Húrra. Ekkert annað að gera í stöðunni en að taka bara vænan gúlsopa og henda flöskunni í ferðatöskuna. Gæti hugsanlega hafa stuðlað að því að ég sofnaði auðveldlega í fluginu, líka sú staðreynd að vélin var hálftóm og því hafði ég heila sætaröð fyrir mig. Mmm.

Við komum til Fort-de-France (höfuðborgar Martinique) og það var heitt. Fengum bílaleigubílana þrjá og tókst á einhvern undraverðan máta að koma okkur fimmtán og öllu okkar hafurtaski í þá. Keyrðum áleiðis til Grande Anse, lítils bæjar þar sem okkar biðu íbúðir (ég var í íbúð með Kristínu, Jóhönnu, Lovísu og Guðnýju) og hótelherbergi. Eftir að hafa villst nokkrum sinnum (sem átti eftir að verða sterkt þema í ferðinni) komum við loksins á áfangastað þar sem aðeins einn hlutur var efst í huga: svefn.

Þótt ótrúlegt megi virðast vöknuðu bæði ég og Jóhanna um nóttina skjálfandi úr kulda. Held ég að það megi rekja til þess að við vorum aðeins að missa okkur í loftkælingunni í upphafi. Fyrsti dagurinn rann upp og við máttum engan tíma missa heldur drifum okkur á ströndina! Ó ströndin. Hún var svo yndisleg. Ó sjórinn. Hann var svo yndislegur. Ó sólin… óóó sólin. Þrátt fyrir þrotlausan sólarvarnar-áburð tókst mér að brenna þennan fyrsta dag. Það kom í ljós síðar um daginn, eftir að við höfðum labbað yfir fjall í næsta bæ (Anses d’Arlet). Snarlega fjárfesti ég í sterkari sólarvörn en skaðinn var skeður. Allir fóru í sjóinn eftir gönguna nema Una. Hún þjáðist af bruna. Aloe Vera og stuttermabolir voru vinir mínir næstu daga.

Framhald síðar.