Ferðasögumoli #2: Regnskógur, rækjur og Reggae

Á öðrum degi skruppum við með báti til höfuðborgarinnar Fort-de-France. Þar sáum við ýmsa merkja hluti eins og kirkju, bókasafn og bláan fisk. Ég sló persónulegt verslunarmet, þar sem mér tókst að kaupa mér buxur, bol, skó, kjól og belti á einungis klukkutíma (í þremur mismunandi búðum). Um kvöldið fór kvöldmaturinn fram eins og venjulega (þ.e. þetta átti eftir að verða vaninn). Fordrykkur og eldamennska í íbúðinni okkar og setið svo úti í garði og borðað. Reyndar fórum við svo fljótt að taka upp á því að hafa fordrykk á ströndinni með sólsetrinu – það var klárlega mun betra! Eftir að hafa gætt okkur á grilluðum risarækjum var það pantekki-kosning um það hver ætti að biðja Jean-Louis (Jóhann-Loðvík), son konunnar sem átti íbúðirnar, um að fara með okkur ungu og spræku stúlkurnar á djammið. Hann var aldeilis til í það og fór fyrst með okkur á túristabar í nálægum bæ (bærinn okkar var svo mikið krummaskuð að þar var lítið um að vera). Þar fengum við allar vænt glas af óblönduðu rommi takk fyrir pent. Romm er sem sagt svo ódýrt þarna, allir kokteilar voru líka alveg svakalega sterkir. Eftir stutt stopp á þessum stað bauðst okkur að fara með Jóhanni í partý hjá vinkonu hans. Það hjá einhverjum kofa úti í skógi, þar sem búið var að koma upp smá sviði á pallinum og bara lifandi reggae tónlist! Geðveikt! Jóhann-Loðvík tók upp á því að hverfa þegar þangað var komið, en það kom ekki að sök þar sem við vorum í góðri umsjón kærustunnar hans, Rósalindar (Roseline). Hún kenndi okkur hefðbundna martiníska dansa og við áttum þarna góðar stundir þar til tími var kominn á heimferð, enda klukkan orðin hálf fjögur. Þá tók við biðin eftir Jóhanni, sem sýndi strax þarna við fyrstu kynni merki um að vera algjör vesenisbrók. Á endanum kom hann og vildi endilega fara með okkur eitthvað annað, en því miður urðum við að hryggja hann með því að vera allar á einu máli um að vilja fara heim. Þetta var þó ekki okkar síðasta djamm með þeim manni.

Daginn eftir hélt hópurinn til norðurhluta Martinique. Ökuferðin var ósköp venjuleg, teknir nokkrir hringir á hringtorgum, keyrt fram hjá útigangsmanninum “okkar” í Trois-Îlets (alltaf á sínum stað), hlykkjóttir vegir Martinique þræddir og beðið til guðs um að ökumennirnir væru ekki fullir eða fífl. Æh, fegin var ég að sitja ekki undir stýri. Loks komum við á áfangastað, í regnskóg. Hann var fallegur. Við gengum niður að litlum læk í botni skógarins og svo aftur upp (úff púff). Lovely.

Framhald síðar.