Á degi níu var hópurinn dreifðari en ella. Áætlað var að snúa aftur til höfuðborgarinnar, Fort-de-France, þar sem okkur höfðu bárist fregnir af því að þar yrði “langur laugardagur.” Mismunandi brottfarartímar voru í boði og minnug þess hversu vel mér gekk að versla þarna viku áður ákvað ég að drífa mig með fyrstu ferð. Ferðafélagar mínir voru Lovísa, Sandra, Svala og Helga. Fyrsta stopp í FdF var túrist infó, þar sem mikilvæg spurning var borin upp: “Hvar getum við horft á Eurovision?” Gaurinn sagði okkur að líkurnar á því að ná keppninni á einhverjum bar væru litlar sem engar, en sagði okkur á hvaða stöð hún yrði. Svo spurðum við hann um martiníska tónlist og hann bara dró upp iPodinn og leyfði okkur að heyra! Þar á meðal var Kali, martinískur söngvari sem keppti fyrir hönd Frakklands fyrir nokkrum árum og lenti held ég í 7. sæti. Við fórum beint í geisladiskabúð og keyptum disk með honum (Rum and Coca Cola jeeee). Farið var að líða að hádegi, svo við settumst inn á lítinn stað rétt hjá markaðnum og ætluðum þar að smakka nokkra þjóðlega rétti. Nema hvað, fljótlega fórum við að taka eftir því að hugtakið “langur laugardagur” er kannski ekki jafn lýsandi og maður myndi halda. Allir á markaðnum voru í gríð og erg að pakka saman og búa sig undir að fara! Þannig að þegar við vorum búnar að panta mat fórum við Lovísa og Sandra í markaðsmaraþon. Það gekk ágætlega, miðað við allt, og ég náði að kaupa mér krydd, kakóstöng, kanil, og minjagripi. Einkennandi fyrir þessar borgarferðir hvað mikið var keypt á stuttum tíma. Eftir þetta, og máltíðina sem beið þegar við snerum móðar og aðeins fátækari til baka, röltum við aðeins um borgina til að reyna að finna opnar fatabúðir, nánar tiltekið 10 evru búðina með flottu bolunum. Neinei, allt að loka bara… langur laugardagur einmitt! Það eina sem var opið var 10 evru búðin með ljótu fötunum. Hrmpf.
En við komum víst ekki til Martinique til að versla, svo við létum þetta ekki á okkur fá heldur fórum heim með bát og bíl. Þegar við komum heim í íbúð kveikti ég á sjónvarpinu og hvað var þar nema EUROVISION! Jahá, greinilega ekki svo mikið vesen að sjá hana. Því miður var keppnin sjálf nánast búin og við náðum bara að sjá þrjú síðustu lögin (sem sagt, ekki Ísland) og stigagjöfina. Góði guð, sigurlagið aðeins of kannski? En ég meina, nú hef ég ástæðu til að skella mér til Rússlands á næsta ári. Um kvöldið var svo hið hefðbundna grill í garðinum, en að þessu sinni voru dregin fram söngblöð sem konan í túristabúðinni fjölfaldaði fyrir okkur, og tekin nokkur gömul og góð lög. Þegar líða fór á kvöldið pikkuðum við í Jóhann-Lúðvík á ný, því við vildum djamma. Hann fór með okkur á stað þar sem eigandinn (maður kominn af léttasta skeiði) fór á kostum! Hann var í þvílíku stuði og kokteilarnir og skotin streymdu þarna um. Engin okkar borgaði neitt. Eftir þetta fórum við á næturklúbb og ég fór svo á kostum og var með skemmtiatriði fram eftir nóttu. Eh. (“Jean-Louis! Boîte de nuit – toute de suite!”). Kvöldið endaði með drama að hætti Jóhanns-Lúðvíks þar sem hann fór að hnakkrífast við frænda sinn, sem var með í för. Málavextir voru óljósir en við tókum þetta ansi nærri okkur. Einnig var Jóhann úrskurðaður óhæfur ökumaður og Lovísa tók að sér að keyra annan bílinn heim. Þegar þangað var komið var kauði heldur miður sín og kom með yfirlýsingu: “J’ai mal au cœur!” “Mér er illt í hjartanu!” gall við í mér, svaka klár í frönsku og með beina þýðingu. Það var nú bara hlegið að mér.
Daginn eftir sagði Gérard okkur að þetta væri orðatiltæki sem notað væri yfir að vera óglatt. Á leiðina á ströndina mættum við Jóhanna svo Jóhanni-Loðvík og hann spurði okkur hvernig við hefðum það. Ég ákvað að slá um mig með nýja frasanum og sagði að ég væri þreytt og “mal au cœur.” Hann var heldur skrýtinn á svip… enda komumst við að því um kvöldið að hann var í raun bara að vera svona háfleygur! Honum var víst ekki óglatt, bara illt í hjartanu greyinu! Veit ekki alveg hvað hann hefur haldið um þessa yfirlýsingu mína.
“J’ai mal au cœur” er setning ferðarinnar nr. 3.
Þennan dag fór hluti af hópnum til austurhlusta Martinique, að ströndinni sem liggur að Atlantshafinu. Við stelpurnar ákváðum þó að verða eftir og taka annan frídag á ströndinni. Ég fór með Guðnýju að snorkla og var í mesta sakleysi að skoða fiska þegar ég heyrði hana æpa eitthvað. Skyndilega var ég fullviss um að á mér væri eitthvað viðbjóðslegt kvikindi og brást ég að sjálfsögðu mjög eðlilega við, æpti og gólaði og engdist um. Guðný æpti mér til samlætis og þannig vorum við um stund. “Hvað er það? Hvar er það?” æpti ég miður mín. “Hvað meinaru?” spurði hún. “Ég var bara að benda þér á bátinn þarna og þú fékkst eitthvað kast!” Já flott. Eftir þetta héldum við í land þar sem Jóhanna og Kristín biðu okkar með spurnarsvip, þar sem ópin höfðu heyrst langar leiðir. Eh já flott. Síðasta kvöldið var frekar rólegt, kokteill, sólsetur og kíkt á pöbb í bænum okkar (ótrúlegt, það fyrirfannst svoleiðis í þessum litla bæ). Síðasti morguninn var hins vegar keppnis. Við vöknuðum klukkan sjö og vorum komnar á ströndina hálf átta. Nema auðvitað Kristín sólbaðsdrottning, ávallt skrefi á undan. Hún var mætt og byrjuð að vörka tanið klukkan sjö! Þrátt fyrir ýmsa byrjunarörðugleika, sem fólust að mestu leyti í því að við lágum í skugganum um stund eins og fífl og fengum svo yfir okkur rigningarskúr, áttum við ánægjulegan morgun. Sandkastalakeppni Gallíu var haldin og voru kastalarnir þrír svo fallegir og misjafnir að á endanum vann hver þeirra í sínum flokki. Tíminn flaug og áður en við vissum af var kominn tími til að pakka niður í tösku og þrífa íbúðirnar. Áður en haldið var af stað var smá “athöfn” á pallinum þar sem veitt voru verðlaun fyrir ýmsa hluti og nýr formaður Gallíu var tilkynntur. Og það er ég (allavega þar til ég fer sem skiptinemi). Ökuferðin á flugvöllinn var svona frekar skelfileg, í þeirri merkingu að maður var pínu skelfdur. Það hafði nefnilega gerst dulítið undarlegt einn daginn þegar við vorum að aka… annar hliðarspegillinn tók upp á því að springa! Það var frekar óhuggulegt! Glugginn var opinn og Sigurður og Erla fengu brot í sig. Bloody mess! En allavega, bíllinn var sem sagt bara með einn hliðarspegil og auk þess sást ekkert út um baksýnisspegilinn þar sem farangurinn tók hrikalega mikið pláss. Bætum því við umferðina á Martinique og fáum út skelfilegt.
Flugferðin til Parísar var ekki jafn þægileg og sú frá París. Ég var ekki með heila sætaröð fyrir mig, heldur deildi röð með tveimur hjónum og sat í gluggasætinu. Þar sem þau sváfu mestalla leiðina og ég kunni ekki við að vekja þau eða gera tilraun til að svífa í lausu lofti til að komast fram hjá (nú eða nota bumbuna á karlinum sem fótstig) endaði ég með því að sitja kyrr í sætinu í heilar átta klukkustundir – og náði ekki að sofna! Ekki svo skemmtilegt. Ég uppgötvaði reyndar svaka fallegt lag sem heitir L’encre de tes yeux með manni að nafni Francis Cabrel. Ég hlustaði á það svona um það bil fimmtíu sinnum og hef bætt við þá tölu heldur betur síðan ég kom heim (þökk sé youtube).
Við komum til Parísar á þriðjudagsmorgni og þá var úr vöndu að ráða því við höfðum ekki bókað neina gistingu þar. Sem sagt, við vorum vitlausir túristar eins og ég kvarta gjarnan yfir í starfi mínu! En nýkjörinn formaður nemendafélagsins fékk heldur betur sína eldskírn þarna. Með hjálp tengiliðs míns í París (Rósu) tókst mér að redda okkur sem ætluðum að eyða degi í París gistiplássi á hosteli. Nánast allt var uppbókað í borginni vegna tennismóts svo við urðum að láta það duga að skipta okkur niður í mismunandi herbergi, og var ég ein í herbergi með tveimur ókunnugum stúlkum. Þeim hefur eflaust þótt það furðulegt þegar ég opnaði gluggann og byrjaði að garga út um hann. En fyrir því var góð ástæða - glugginn minn var í kallfæri við Kristínar og Jóhönnu herbergi, sem var nú bara kósí. Deginum eyddum við í verslunarferð og þegar við komum til baka komst ég að því að ferðataskan mín hafði nánast legið í bleyti í geymsluherbergi hostelsins! Þónokkuð af fötunum mínum voru blaut og ekki grundvöllur fyrir að þurrka þau í herberginu. Ég leitaði á náðir afgreiðslumannsins og hann fór með mig eitthvað á bak við þar sem ég hitti ósköp furðulegan gamlan mann sem hló dátt og fór með mig niður í kjallara. Þess má geta að ég var á sokkunum. Við fórum þarna um einhverja rangala og enduðum í herbergi með þvottasnúrum þar sem ég gat hengt upp. Á meðan ég var að því tók sá gamli sig til, dró upp slöngu og fór að spúla gangveginn! Gaman hjá mér að tipla til baka á sokkunum. Um kvöldið fórum við (ég og stelpurnar, ekki sá gamli) út að borða og héldum nammipartý á herberginu sem Lovísa, Sandra og Guðný voru svo heppnar að hafa út af fyrir sig. Hugguleg stemning og síðasti séns að hlæja eins og fífl að einkahúmornum sem fólkið heima bara getur ekki skilið! Ég og París og stigar, hvað er málið með það? Engin lyfta var á hostelinu og herbergið mitt var á 4. hæð. Það var líka bara einn lykill. Svo eftir nammipartýið sneri ég aftur í herbergið og bankaði, þar sem ég var ekki með lykil. Ekkert svar. Ég labbaði niður stigana til að gá hvort einhver herbergisfélaganna væri í setustofunni, en svo var ekki og lykillinn var ekki í móttökunni. Svo ég labbaði aftur upp og bankaði enn fastar. Ekkert svar. Endaði með því að ég labbaði niður aftur og fékk aukalykil. Á þessum tímapunkti var ég búin að vera vakandi í um það bil 36 tíma, svo það var beinlínis þrekraun að labba upp stigana. En inn komst ég og þá lá gellan bara þar, greinilega ekki steinsofandi því hún rumskaði þegar ég kom inn. Spes. En ég sveif inn í draumalandið engu að síður. Daginn eftir vöknuðum við snemma til að fara á flugvöllinn. Ég fékk á ný fylgd niður í kjallara til að endurheimta flíkurnar, tók svölu gelluna á þetta og rann á rassinn í stiganum! Af stað á flugvöllinn héldum við loks og smám saman komu kveðjustundirnar. Lovísa var kvödd í lestinni, hún var á leið til Brussel; Sandra var kvödd á Châteles-Les Halles, hún ætlaði að vera lengur í Frakklandi; Guðnýju kvaddi ég í fríhöfninni og Jóhönnu í Leifsstöð. Tvær eftir stigum við Kristín upp í flybus og keyrðum inn í raunveruleikann á ný.
Aldrei hefði mér dottið í hug að “hm kannski ég skrifi ferðasögu frá Martinique” myndi leiða af sér helsta afrek sumarsins, í fimm bindum. En svo fór sem fór og voilà.
The end.
