1988: Una Guðlaug er þriggja ára.
Einn daginn fær móðirin nóg af því að pleymóleikur systkinanna hefur dreift úr sér alla leið inn í eldhús, og myndað þar með fyrir hana þrautabraut. Fjölskyldan situr við hádegisverðarborðið, Una gikkur borðar það eina sem hún samþykkti inn fyrir sínar varir á þessum tíma: harðfisk.
Móðir: “Jæja krakkar, nú þarf að fara að taka til þetta pleymó.”
(Daði, sjö ára, stendur á fætur og byrjar að taka til. Una situr sem fastast).
Móðir: “Una mín, ætlar þú ekki að hjálpa bróður þínum að taka til?”
Una: “Mamma, sérðu ekki að ég er að borða harðfisk?”
Móðir: “Jú, ég sé það…”
Una: “Já, ég get ekki gert tvennt í einu!”
—
2004: Jóhanna Lan er þriggja ára.
Farið var með Jóhönnu og Líney í bíltúr til að sýna þeim ísjaka sem flaut inn Eyjafjörðinn. Þegar þær fara að nálgast renna tvær grímur á Líney:
Líney: “Jóhanna, ég er dálítið hrædd. Hvað ef það kemur ísbjörn með ísjakanum?”
Jóhanna: “Neineinei, það gerist ekki. Ísbirnir eru bara í Afríku!”
—
Klukkan er hálf tvö og ég er enn á náttfötunum. Á þriðjudegi. Eh flott. (Þetta var saga af tuttuguogþriggja ára stúlku).
