Grève

Ein konan sem vinnur í bakaríinu okkar er alltaf í pels í vinnunni, að afgreiða. Mér finnst það stórkostlegt.

Frakkar og þeirra verkföll. Eins og áður var greint frá eru háskólaprófessorar í verkfalli. Einhverra hluta vegna virðast samt allir sem ég tala við mæta í tíma. En ömurlegt að allir mínir kennarar séu einhverjir hugsjónamenn, ég vil verkfallsbrjóta.  Alfonso, Erasmus tengiliðurinn okkar hér sendi póst á alla skiptinema með einhverjum smá upplýsingum um verkfallið. Hann sendi þennan póst eftir að við höfðum samband við hann til að fá einhverjar upplýsingar. Datt sem sagt ekki í hug að upplýsa skiptinema um þróun mála að fyrra bragði! Við fórum svo og hittum hann einn morguninn í síðustu viku. Eftir það heitir hann ekkert annað í okkar hugum en Alfonso asni. Hef sjaldan séð mann sem er meira sama. Þunglyndar og niðurdregnar keyptum við kebab og feitustu nammipoka heims til að drekkja sorgum okkar í hitaeiningum. En viti menn, fyrir tilviljun komumst við að því að til er annar Erasmus tengiliður að nafni Marthe. Við hittum hana degi síðar og glöddumst. Sjáið til, í staðinn fyrir svör eins og “kannski” og “ef til vill,” nú eða “ég veit það ekki,” þá kom hún með svör eins og “já” og “við finnum lausn.” Við verðum sem sagt ekki sendar heim einingalausar! Auk þess komumst við að því að sumir kennarar setja inn einhver skjöl á Moodle (eins konar fjarnám en samt ekki) eða á bloggsíður. Jahá, tæknin alveg að meika það í Frakklandi, þar sem þeir hættu að hafa þráðlaust net á bókasafninu því það var “eitthvað vesen” á því. Þannig að nú getum við allavega keypt það sem á að lesa og byrjað að lesa það. Fyrsta bókin sem á að lesa í bókmenntakúrsinum er 750 blaðsíður. Eh.

Get nú ekki sleppt því að koma með fleiri sögur af Steina og Olla. Þegar verkið var á byrjunarstigi, sem sagt búið að taka gömlu hurðina af hjörum og stilla henni upp frammi á gangi, þurftu þeir að fara niður að ná í nýju hurðina. Segir þá annar þeirra við Kristínu: “Je laisse la porte ouverte” (“Ég skil hurðina eftir opna”). Hvað segir maður við þessu? Hún hefði kannski átt að gera kröfu um að hann gerði það ekki og athuga viðbrögðin.

Og já, þessi nýja hurð er fáránleg. Hún svona hálf passar ekki í karminn, og það er ekki hægt að læsa henni með lykli utan frá. Það á að vera hægt að skella henni bara í lás, en málið er að það er meira en að segja það! Við tökum okkur því oft svona átta, tíu tilraunir í það með tilheyrandi hávaða. Stórkostlega vandræðalegt.

Gísl

Í morgun kl. 8:30 rak dyrabjallan mig á fætur og ég fór til dyra á náttfötunum með úfið hár. Ég hefði svo sem getað verið í betra ástandi, ég vissi að það kæmu hér menn að skipta um hurðina okkar. Þeir hófust svo handa við að taka hurðina af hjörum og svo fór einn að bora frekar handahófskennt í veginn í kring. Þetta var allt saman mjög dularfullt. Síðar varð þetta skipulegra og brutu þeir upp allan veginn meðfram karminum til þess að fjarlægja hann. Eftir því sem leið á verkið fórum við að kynnast mönnunum tveimur betur og gáfum þeim gælunöfnin Steini & Olli, sökum þess hversu kjánalegir þeir voru. Af og til mátti heyra þá kíta um réttu aðferðirnar, auk þess sem þeir tóku sér stundum hlé frá vinnu til þess að lesa leiðbeiningabæklinga. Svo hvísluðust þeir á og flissuðu gífurlega, og við heyrðum það greinilega inn í stofu og héldum að við myndum kafna úr hlátri (sem sagt, litlu skárri). Við spurðum hvenær áætluð verklok yrðu og svarið var “cet après-midi” (“Eftir hádegi”). Engar nánari tímasetningar var hægt að draga upp úr þeim. Brátt kom í ljós að verk þetta myndi taka ógnartíma og á meðan skreið steinryk inn í öll herbergi hússins. Hvernig komst það þangað? Jú, vegna þess að í Frakklandi er það greinilega þannig að þegar skipta á um eina hurð þarf líka að vappa inn í öll herbergi hússins, opna gluggana og bora eitthvað þar. Eftir að þeir höfðu verið að í 7 tíma héldum við að nú væri bara gjörsamlega komið nóg, en allt kom fyrir ekki. Nú fór að bætast í hópinn, tveir urðu að þremur og þrír að fjórum. Einn var með skjalatösku og vappaði inn í herbergi mitt og Jóhönnu, bara svona af því það var eina herbergið sem ekki var búið að bora neitt í. Loks, eftir 9 og 1/2 klukkustund fóru þeir að pakka saman… en tilkynntu okkur fyrst að þeir myndu mæta aftur í fyrramálið kl. 08:30 til að klára. Og já, lyklarnir að nýju hurðinni eru svo voðalega tæknilegir að við getum ekki farið bara og látið smíða eftir þeim. Nei, það þarf að senda þá í pósti til framleiðandans og hvað tekur það langan tíma? Ætli svarið sé “cet après-midi”?

Ég elska samt París.

Ellefu dagar í París

Three Ducks Hostel mun seint úr minni líða. Fyrir það fyrsta er það óhreint. Í öðru lagi eru sturturnar úti í garði (fyrir utan þá sem var í herberginu okkar og skaðbrenndi Kristínu). Fjögurra manna herbergið okkar var gangur með tveimur kojum. Í neðri kojunni var ekki hægt að sitja með góðu móti. Hún var svo lág að maður kúldraðist þar eins og rækja (ég var í neðri). Partýstandið í garðinum, og tjah bara fyrir utan hurðina okkar, hélt fyrir okkur vöku um nætur og gestir buðu sér inn kvölds og morgna. Þá meina ég konuna sem ruddist inn til okkar síðasta kvöldið með yfirlýsingunni: “I’m moving here tomorrow.” Já, eigðu góðar stundir þarna gamla.

Íbúðarleit fór fram um alla borg. Ameríska kirkjan, sænska kirkjan, danska kirkjan. Tvær íbúðir voru skoðaðar, ein var óhugguleg, hin í hverfi sem skelfdi okkur um hábjartan dag. Í amerísku kirkjunni, taka 2 rákum við augun í blaðið Fusac. Þar var auglýsing um íbúð í 1. hverfi sem kona að nafni Monique sýndi okkur samdægurs. Við urðum ástfangnar af íbúðinni. Við tók mikið sálarstríð þar sem reiknivélarnar voru dregnar fram og þegar við loks höfðum ákveðið að við hefðum efni á þessu tók við annars konar sálarstríð þegar við biðum eftir að eigandinn samþykkti okkur sem leigjendur. Eftir meira en sólarhring af þögn var ansi dapurt yfirbragð yfir okkur. Næturnar á hostelinu búnar, við vissum ekki hvar við myndum sofa næstu nótt og rigningarsuddi úti. Seinni part dags tókum við af skarið og pöntuðum okkur eina nótt á hóteli, sem kostaði bara 4 evrum meira á mann en ógeðishostelið. Svo fórum við á téð hostel til að ná í allt okkar hafurtask. Við vorum með svo mikið drasl að þegar leigubílsstjórinn kom inn og sá það hreytti hann fúkyrðum í okkur og fór! Þannig að aftur var hringt og í þetta skiptið beðið um “grand taxi.” Svo gerðist kraftaverkið. Á meðan við sátum þarna lúpulegar hringdi Monique með þær fréttir að íbúðin væri okkar! Húrahúrrahúrra! Við fluttum inn daginn eftir og fyrsta verk okkar var að fara í Monoprix og versla alvöru mat. Blessbless ruslfæði.

Skólinn er… ekki. Háskólaprófessorar eru í verkfalli og engir tímar. Flottflott. Í síðustu viku mætti ég tvisvar í skólann og labbaði aftur út 10 mínútum síðar. Engir tímar, bara mótmælafundur. Í báðum tilfellum endaði ég í Les Halles, sem er huges verslanamiðstöð rétt hjá heimili mínu. Metró stoppar þar. Ég fer á hausinn ef verkfallið verður mikið lengra! Í gær fórum við svo á Erasmus-nema kvöld. Héldum að það yrði svona semí vandró dæmi með feimnum skiptinemum í hverju horni, en nei þetta var tryllt diskótek og við dönsuðum eins og við hefðum aldrei dansað fyrr. Hefðum kannski getað giskað á það þar sem þetta var auglýst frá 23-5!

Í París eru menn sem halda á risaþungum ferðatöskum upp stigana í metró fyrir ungar stúlkur sem eru að flytja.

Í París eru fiðluleikarar í metró og breikdansarar í stigunum í Les Halles.

Í París er markaður fyrir utan bygginguna mína.

Í París er ég sem á sex tegundir af osti í ísskápnum.