Innkaupalisti

Hver hefur ekki lent í því að hugsa: “Ah, ég þarf að fara í búðina!” og leggja svo af stað ÁN innkaupalista. Það er hættulegt. Lítum á tvö dæmi.

Dæmi 1: Unu finnst eins og hún þurfi alveg virkilega að fara í búð og leggur leið sína í Marché U. Una kemur heim með hvítvínsflösku, marsís… og þvottaefni.

Dæmi 2: Unu finnst eins og hún þurfi alveg virkilega að fara í búð og leggur leið sína í Monoprix. Una kemur heim með Saint-Albray (ost), Doritos, Crème brulée súkkulaði, þrjár gosdósir… og mjólk.

Boðskapur sögunnar er: skrifið innkaupalista.

Voulez-vous du flan?

Enn af gömlu. Þegar ég var hjá henni um daginn áttum við eftirfarandi samtal:

Gamla: Hvaðan eruð þér?

Ég: Frá Íslandi.

Gamla (hærra): Hvaðan eruð þér?

Ég (hærra og skýrara): Frá Íslandi.

Gamla: Þýskalandi?

Ég (eins hátt og skýrt og ég mögulega gat): Frá Íslandi.

Gamla: Ahhh, Íslandi!

Á sunnudaginn voru Kristín og Lovísa á leið heim, og þegar þær áttu leið fram hjá hurð gömlu opnaði hún og kíkti út – “Má bjóða ykkur flan? Ég bjó það til sjálf!” Svo þær komu heim með flan à la gamla, sem er nú orðin vinkona okkar og er endalaust krútt.

Annars hefur dregið til tíðinda í skólamálum. Verkfallið í Sorbonne loksins búið, núna í lok maí og það degi eftir að við Kristín skiluðum lokaritgerð í áfanganum sem við höfum reynt að fylgjast með í fjarnámi. Dæs. Það verða tímar út júní, svo ætli við mætum ekki okkur til ánægju og yndisauka. Efni tímanna verður að mestu leyti Lúlli gamli Leuwen og allar hans 750 blaðsíður. Einnig þekkt sem leiðinlegasta bók í heimi. En við munum þó allavega fá að upplifa það að mæta í tíma í Sorbonne.

Annars veit ég varla hvað ég á við mig að gera síðan ég kláraði téða ritgerð og fjarnámið mitt í HÍ. Heimsókn Lovísu vinkonu um síðustu helgi var þó ákveðin dægradvöl, þar sem hún sá okkur fyrir ástæðu til að fara í trylltan túristaham. Sólin heiðraði Lóló með því að koma úr felum og ylja okkur og nú erum við allar misjafnlega rauðar og röndóttar. Auðvitað lét hún sig svo hverfa um leið og gesturinn, og því lagðist ég í hálfgerðan dvala. En nú fer hver að verða síðastur að nota tímann hér í París – heimkoma 21. júní. Þannig að ég stefni á að vera ofurdugleg að gera allskonar næstu vikur. Stay tuned.

Madame!

Í íbúðinni fyrir neðan okkur býr gömul kona. Ég myndi jafnvel kalla hana ævagamla. Við höfum allan þennan tíma staðið í þeirri meiningu að hún sé heldur viðskotaill, þar sem við heyrum gjarnan í henni þegar hún æsir sig, og það gerist frekar oft. Fyrir daginn í dag vorum við Kristín þær einu sem höfðum átt bein samskipti við hana, en það var þegar við vorum á leiðinni út og hún fór að skamma okkur fyrir að henda sígarettustubbum út um gluggann hjá okkur á á þakskyggnið hennar. Við vorum reyndar alveg saklausar af þessu en þar sem við vorum nýlega búnar að halda villtan gleðskap og gátum ekki ábyrgst gjörðir allra þar vorum við hálf skömmustulegar þegar við muldruðum “við reykjum ekki.” Þegar við svo litum á téð þakskyggni sáum við að þar mátti einnig sjá plastglös, þvottaklemmur og herðatré – í tímans rás bættust svo við sokkur og nærbrók sem duttu af þvottasnúru fyrir ofan.

Í morgun vorum við svo allar hér heima við þegar við heyrum gömlu kalla hátt og snjallt: “Madame! Madame!” Eftir nokkra umhugsun áttuðum við okkur á því að hún var að kalla upp til okkar og bað okkur svo að koma niður til sín. Við lögðum leið okkar niður hálf smeykar, og hittum gömlu fyrir veifandi löngu priki. Í ljós kom að hún var að biðja okkur um  að nota prikið til að ýta öllu draslinu af þakskyggninu svo hægt væri að týna það upp og henda í ruslið. Gamla var greinilega búin að fyrirgefa okkur síðan við okkar síðasta fund, þar sem hún skellti nú allri skuld af þessum ósóma á einhverja óprúttna aðila á 4. og 5. hæð. Við héldum því upp með prikið langa og uppfylltum óskir gömlu. Svo rölti ég niður með prikið og þá kom í ljós að dótið fór niður í lítið port, sem einungis var aðgengilegt þeim sem gat klifrað út um eldhúsgluggann. Við stóðum þarna ég, 24 ára spræk ung kona og skáti í þokkabót og svo gamla, sem er dæmigerð frönsk og bogin kona sem náði mér ekki einu sinni upp á axlir og verður 90 ára gömul 18. júlí. Þannig að auðvitað prílaði ég út í portið fyrir gömlu og týndi upp ruslið fyrir hana, og sú var kát! Eftir þetta góðverk dagsins fór ég aftur upp og heyrist þá eftir smástund: “Madame! Madame!” Þá hélt gamla að ég hefði gleymt að skila henni prikinu góða, þar sem hún fann það ekki. Ég hélt því aftur niður og sýndi henni hvar það var og vorum við nú orðnar mestu mátar. “Merci ma fille, vous êtes très gentille!” (takk stúlkan mín, þér eruð mjög indælar) sagði gamla og bauð mér svo nammi! Hún er krútt.