Enn af gömlu. Þegar ég var hjá henni um daginn áttum við eftirfarandi samtal:
Gamla: Hvaðan eruð þér?
Ég: Frá Íslandi.
Gamla (hærra): Hvaðan eruð þér?
Ég (hærra og skýrara): Frá Íslandi.
Gamla: Þýskalandi?
Ég (eins hátt og skýrt og ég mögulega gat): Frá Íslandi.
Gamla: Ahhh, Íslandi!
Á sunnudaginn voru Kristín og Lovísa á leið heim, og þegar þær áttu leið fram hjá hurð gömlu opnaði hún og kíkti út – “Má bjóða ykkur flan? Ég bjó það til sjálf!” Svo þær komu heim með flan à la gamla, sem er nú orðin vinkona okkar og er endalaust krútt.
Annars hefur dregið til tíðinda í skólamálum. Verkfallið í Sorbonne loksins búið, núna í lok maí og það degi eftir að við Kristín skiluðum lokaritgerð í áfanganum sem við höfum reynt að fylgjast með í fjarnámi. Dæs. Það verða tímar út júní, svo ætli við mætum ekki okkur til ánægju og yndisauka. Efni tímanna verður að mestu leyti Lúlli gamli Leuwen og allar hans 750 blaðsíður. Einnig þekkt sem leiðinlegasta bók í heimi. En við munum þó allavega fá að upplifa það að mæta í tíma í Sorbonne.
Annars veit ég varla hvað ég á við mig að gera síðan ég kláraði téða ritgerð og fjarnámið mitt í HÍ. Heimsókn Lovísu vinkonu um síðustu helgi var þó ákveðin dægradvöl, þar sem hún sá okkur fyrir ástæðu til að fara í trylltan túristaham. Sólin heiðraði Lóló með því að koma úr felum og ylja okkur og nú erum við allar misjafnlega rauðar og röndóttar. Auðvitað lét hún sig svo hverfa um leið og gesturinn, og því lagðist ég í hálfgerðan dvala. En nú fer hver að verða síðastur að nota tímann hér í París – heimkoma 21. júní. Þannig að ég stefni á að vera ofurdugleg að gera allskonar næstu vikur. Stay tuned.
