Tapas

Í gær fórum við stöllur á Tapas veitingastað. Matseðillinn þar var á frönsku og spænsku, og þjónarnir voru flestir spænskir. Ég vildi forvitnast nánar um eitt sem í boði var og þegar þjónninn kom að borðinu okkar spurði…

… ég: Hvað er empanadas?

Þjónn 1: Ehhh. Hmm. Sko. Empanadas er sko, hmm hvernig get ég útskýrt þetta. (Smellir höndunum saman og horfir á mig). Skilurðu?

Ég: Ehhh….

(Þjónn 1 biður þjón 2 að koma).

Þjónn 1: Hvernig get ég útskýrt empanadas?

(Á þessum tímapunkti leið mér eins og fávita).

Þjónn 2: Ehhh. Hmm. Sko. Eruð þið amerískar?

Við: Nei.

Þjónn 2: Ekki eruð þið franskar?

Við: Nei, íslenskar.

Þjónn 2: Ahhh Ísland!

Þjónn 1 (Við mig): Ætlarðu að panta?

Þannig að ég fékk aldrei svar við spurningunni, og ákvað bara að panta eitthvað. Þjónn 2 sneri fljótlega aftur.

Þjónn 2: Reykjavík!

Við: Já.

Þjónn 2: Eldfjöll! (Leikþáttur af eldfjalli að gjósa).

Máltíðin var ágæt, og eftirrétturinn gómsætur. Þegar kom að því að fá reikninginn kom þjónn 2 aftur fram á sjónarsviðið. Hann spurði okkur hvort við hefðum fylgst með Eurovision og lýsti yfir aðdáun sinni á fulltrúa okkar henni Yoyo. Svo söng hann fyrir okkur bút úr spænska laginu og dansaði með, og næst á dagskrá var sigurlagið sjálft með tilheyrandi þykjustufiðluleik. Svo hljómaði “Ciao Reykjavík!” um allan staðinn þegar við gengum út. Allt í allt mjög eftirminnileg stund!

Kristrún er farin til Íslands fyrir fullt og allt og Jóhanna fer eftir viku. Endalokin nálgast.

Ég fór í búðina í dag MEÐ lista og það gekk vel. Ég á mat í ísskápnum. Score.