There and back again

Una fer til Frakklands:

2006 – verkfall í Sorbonne og fuglaflensa. Þegar ég fór út var ég viðskiptavinur Íslandsbanka, þegar ég kom heim var ég viðskiptavinur Glitnis.

2009 – verkfall í Sorbonne og svínaflensa. Þegar ég fór út var ég viðskiptavinur Glitnis, þegar ég kom heim var ég viðskiptavinur Íslandsbanka.

Maður hreinlega spyr sig.

Það var með blendnum tilfinningum sem ég kvaddi elsku París og hélt til móts við fyrra líferni, vonandi aðeins þroskaðri og reyndari, og alveg pottþétt eitthvað eldri (tveir fjórir). En ég hef nú ekki í hyggju að syrgja liðna tíma, heldur nota minningarnar um þá til að ylja mér í því sem nú tekur við: sumarvinnu. Erasmus-iðjuleysingjaönnin hefur breytt mér í aumingja og eftir fyrstu tólf tíma vaktina leið mér eins og einhver hefði barið mig í höfuðið með kylfu og keyrt svo yfir mig.

Í lok maí hófum við vinkonurnar að leggja drög að bústaðarferð þegar ég kæmi heim.  Ekki var stór tímarammi í boði, í ljósi þess að ég kæmi norður 22. júní og þeirrar ákvörðunar Þórunnar að vera í Noregi í júlí og ágúst (piff). Okkur tókst þó að fá lítinn bústað í eina nótt, frá fimmtudegi til föstudags, og vorum glaðar með það. Þegar ég var enn í París kom babb í bátinn – Valdís sendi okkur skilaboð þess efnis að bústaðurinn hefði víst verið tvíbókaður og við fengjum hann því ekki! Ó hve ég var sorgmædd. Þegar ég var svo komin norður fór ég að athuga með aðra bústaði, og bauðst Helga Valborg til þess að hringja í þá, en ekkert kom út úr því. Að lokum stungu stelpurnar upp á því að við færum bara í dagsferð til Hríseyjar og borðuðum þar og værum svo eitthvað að hanga heima hjá Valdísi fram á nótt. Svo sem ekki bústaðarferð, en engu að síður við allar fjórar að gera eitthvað gaman saman. Loks rann fimmtudagurinn upp og ég orðin nokkuð spennt (ekki síst vegna þess að síðasta sumar langaði mig til Hríseyjar og stelpurnar hlógu bara). Neeema hvað, rétt fyrir brottför hringir Helga í Valdísi og segir farir sínar ekki sléttar, en hún var búin að stefna á að skila BA-ritgerðar uppkasti þennan sama dag. Á endanum sagðist hún vera í of miklu uppnámi til þess að geta komið með! Á þessum tímapunkti langaði mig nú bara helst til þess að hætta við allt saman, enda ekki ánægjuleg tilhugsun að vita af Helgu minni í stresskasti. Valdís og Þórunn voru samt harðar á því að við myndum halda okkur við planið og gera eitthvað gott úr þessu þrjár. Þannig að við lögðum af stað til Árskógssandar til að ná ferjunni. Neeema hvað, þegar við vorum rétt komnar fram hjá Lónsbakka sjáum við puttaferðalang. Mér að óvörum var Valdís alveg æst í að stoppa og taka hann upp í! Við stöðvuðum hjá ungri konu í skærgulum stakk með sólgleraugu og trefil um höfuðið og skilti sem á stóð “Dalvík.” Neeema hvað, þegar bíllinn stoppar sneri viðkomandi skiltinu við og stóð á hinni hliðinni: “Tekin!” Reif hún svo af sér trefilinn og sólgleraugun og hvað haldið þið? Þetta var hún Helga Valborg Steinarsdóttir OG við vorum á leið í bústað! Tökum smá pásu:

HA – HA – HA!

Sumsé, við misstum aldrei þennan bústað. Þessi leikþáttur og leigan á bústaðnum var afmælisgjöfin mín, og ég verð að segja að hún hafi verið með þeim betri! Tók ég snarlega til baka þau hörðu orð sem ég hafði haft um bústaðaleiguna varðandi vinnubrögð og framkomu við viðskiptavini. Eh.

Að lokum, sagan af ostinum:

Ég keypti þrjá Saint Albray og flutti með mér til Íslands. Einn gaf ég mömmu, annan ætlaði ég fyrir mig og stelpurnar og þann þriðja ætlaði ég að eiga mér til góða (mmm). Einhverra hluta vegna þótti stelpunum frá upphafi megn ólykt af ostinum og líktu þær henni við úrgang Birkis nokkurs Kára, fjórtán mánaða. Ég þurfti því að halda uppi miklum vörnum fyrir minn ástkæra ost og reyna að sannfæra þær um ágæti hans. Þegar Helga Valborg braust inn til mín til þess að pakka fyrir mig í bústað (á meðan Valdís hélt mér upptekinni), tók hún ostinn með þar sem hún vissi að ég myndi vilja hafa hann í bústaðnum – ostinn tók hún, já, en ekki tannburstann minn – hvað þýðir það? Í bústaðnum var ég hins vegar á endanum neydd til að geyma ostinn úti á palli þar sem meint lykt gaust víst upp í hvert skipti sem ísskápurinn var opnaður. (Ég get ekki verið viss um tilvist þessarar lyktar, þar sem ég varð aldrei vör við hana, en tel þó líklegt að ég sé orðin ónæm eftir að hafa innbirt að meðaltali einn svona ost á viku í fimm mánuði). Það var svo sem í lagi þar sem frekar kalt var úti. En, þegar við vöknuðum morguninn eftir var komin sól og blíða… og osturinn enn úti á palli! Eftir miklar kannanir og smakk ákvað ég að enn væri í lagi með hann, þó að hann hefði á þessum tímapunkti glatað einhverju í sínum upphaflegu gæðum, vegna ferðalaga og annarra hremminga. Við borðuðum svo annan sólbakaða ostinn í morgunmat og ég hugsaði mér gott til glóðarinnar að eiga hinn eftir. Neeema hvað, þegar við vorum búnar að þrífa bústaðinn, pakka ofan í tösku, fara með dótið út í bíl, skila lyklinum, keyra aftur til Akureyrar og ég var um það bil að stíga út úr bílnum leit ég á Helgu og spurði: “Tókst þú hinn ostinn úr ísskápnum?”

Verði þér að góðu kæri bústaðareigandi.