Gísl

Í morgun kl. 8:30 rak dyrabjallan mig á fætur og ég fór til dyra á náttfötunum með úfið hár. Ég hefði svo sem getað verið í betra ástandi, ég vissi að það kæmu hér menn að skipta um hurðina okkar. Þeir hófust svo handa við að taka hurðina af hjörum og svo fór einn að bora frekar handahófskennt í veginn í kring. Þetta var allt saman mjög dularfullt. Síðar varð þetta skipulegra og brutu þeir upp allan veginn meðfram karminum til þess að fjarlægja hann. Eftir því sem leið á verkið fórum við að kynnast mönnunum tveimur betur og gáfum þeim gælunöfnin Steini & Olli, sökum þess hversu kjánalegir þeir voru. Af og til mátti heyra þá kíta um réttu aðferðirnar, auk þess sem þeir tóku sér stundum hlé frá vinnu til þess að lesa leiðbeiningabæklinga. Svo hvísluðust þeir á og flissuðu gífurlega, og við heyrðum það greinilega inn í stofu og héldum að við myndum kafna úr hlátri (sem sagt, litlu skárri). Við spurðum hvenær áætluð verklok yrðu og svarið var “cet après-midi” (“Eftir hádegi”). Engar nánari tímasetningar var hægt að draga upp úr þeim. Brátt kom í ljós að verk þetta myndi taka ógnartíma og á meðan skreið steinryk inn í öll herbergi hússins. Hvernig komst það þangað? Jú, vegna þess að í Frakklandi er það greinilega þannig að þegar skipta á um eina hurð þarf líka að vappa inn í öll herbergi hússins, opna gluggana og bora eitthvað þar. Eftir að þeir höfðu verið að í 7 tíma héldum við að nú væri bara gjörsamlega komið nóg, en allt kom fyrir ekki. Nú fór að bætast í hópinn, tveir urðu að þremur og þrír að fjórum. Einn var með skjalatösku og vappaði inn í herbergi mitt og Jóhönnu, bara svona af því það var eina herbergið sem ekki var búið að bora neitt í. Loks, eftir 9 og 1/2 klukkustund fóru þeir að pakka saman… en tilkynntu okkur fyrst að þeir myndu mæta aftur í fyrramálið kl. 08:30 til að klára. Og já, lyklarnir að nýju hurðinni eru svo voðalega tæknilegir að við getum ekki farið bara og látið smíða eftir þeim. Nei, það þarf að senda þá í pósti til framleiðandans og hvað tekur það langan tíma? Ætli svarið sé “cet après-midi”?

Ég elska samt París.

Ellefu dagar í París

Three Ducks Hostel mun seint úr minni líða. Fyrir það fyrsta er það óhreint. Í öðru lagi eru sturturnar úti í garði (fyrir utan þá sem var í herberginu okkar og skaðbrenndi Kristínu). Fjögurra manna herbergið okkar var gangur með tveimur kojum. Í neðri kojunni var ekki hægt að sitja með góðu móti. Hún var svo lág að maður kúldraðist þar eins og rækja (ég var í neðri). Partýstandið í garðinum, og tjah bara fyrir utan hurðina okkar, hélt fyrir okkur vöku um nætur og gestir buðu sér inn kvölds og morgna. Þá meina ég konuna sem ruddist inn til okkar síðasta kvöldið með yfirlýsingunni: “I’m moving here tomorrow.” Já, eigðu góðar stundir þarna gamla.

Íbúðarleit fór fram um alla borg. Ameríska kirkjan, sænska kirkjan, danska kirkjan. Tvær íbúðir voru skoðaðar, ein var óhugguleg, hin í hverfi sem skelfdi okkur um hábjartan dag. Í amerísku kirkjunni, taka 2 rákum við augun í blaðið Fusac. Þar var auglýsing um íbúð í 1. hverfi sem kona að nafni Monique sýndi okkur samdægurs. Við urðum ástfangnar af íbúðinni. Við tók mikið sálarstríð þar sem reiknivélarnar voru dregnar fram og þegar við loks höfðum ákveðið að við hefðum efni á þessu tók við annars konar sálarstríð þegar við biðum eftir að eigandinn samþykkti okkur sem leigjendur. Eftir meira en sólarhring af þögn var ansi dapurt yfirbragð yfir okkur. Næturnar á hostelinu búnar, við vissum ekki hvar við myndum sofa næstu nótt og rigningarsuddi úti. Seinni part dags tókum við af skarið og pöntuðum okkur eina nótt á hóteli, sem kostaði bara 4 evrum meira á mann en ógeðishostelið. Svo fórum við á téð hostel til að ná í allt okkar hafurtask. Við vorum með svo mikið drasl að þegar leigubílsstjórinn kom inn og sá það hreytti hann fúkyrðum í okkur og fór! Þannig að aftur var hringt og í þetta skiptið beðið um “grand taxi.” Svo gerðist kraftaverkið. Á meðan við sátum þarna lúpulegar hringdi Monique með þær fréttir að íbúðin væri okkar! Húrahúrrahúrra! Við fluttum inn daginn eftir og fyrsta verk okkar var að fara í Monoprix og versla alvöru mat. Blessbless ruslfæði.

Skólinn er… ekki. Háskólaprófessorar eru í verkfalli og engir tímar. Flottflott. Í síðustu viku mætti ég tvisvar í skólann og labbaði aftur út 10 mínútum síðar. Engir tímar, bara mótmælafundur. Í báðum tilfellum endaði ég í Les Halles, sem er huges verslanamiðstöð rétt hjá heimili mínu. Metró stoppar þar. Ég fer á hausinn ef verkfallið verður mikið lengra! Í gær fórum við svo á Erasmus-nema kvöld. Héldum að það yrði svona semí vandró dæmi með feimnum skiptinemum í hverju horni, en nei þetta var tryllt diskótek og við dönsuðum eins og við hefðum aldrei dansað fyrr. Hefðum kannski getað giskað á það þar sem þetta var auglýst frá 23-5!

Í París eru menn sem halda á risaþungum ferðatöskum upp stigana í metró fyrir ungar stúlkur sem eru að flytja.

Í París eru fiðluleikarar í metró og breikdansarar í stigunum í Les Halles.

Í París er markaður fyrir utan bygginguna mína.

Í París er ég sem á sex tegundir af osti í ísskápnum.

Sögur af þriggja ára stúlkum

1988: Una Guðlaug er þriggja ára.

Einn daginn fær móðirin nóg af því að pleymóleikur systkinanna hefur dreift úr sér alla leið inn í eldhús, og myndað þar með fyrir hana þrautabraut. Fjölskyldan situr við hádegisverðarborðið, Una gikkur borðar það eina sem hún samþykkti inn fyrir sínar varir á þessum tíma: harðfisk.

Móðir: “Jæja krakkar, nú þarf að fara að taka til þetta pleymó.”

(Daði, sjö ára, stendur á fætur og byrjar að taka til. Una situr sem fastast).

Móðir: “Una mín, ætlar þú ekki að hjálpa bróður þínum að taka til?”

Una: “Mamma, sérðu ekki að ég er að borða harðfisk?”

Móðir: “Jú, ég sé það…”

Una: “Já, ég get ekki gert tvennt í einu!”

—

2004: Jóhanna Lan er þriggja ára.

Farið var með Jóhönnu og Líney í bíltúr til að sýna þeim ísjaka sem flaut inn Eyjafjörðinn. Þegar þær fara að nálgast renna tvær grímur á Líney:

Líney: “Jóhanna, ég er dálítið hrædd. Hvað ef það kemur ísbjörn með ísjakanum?”

Jóhanna: “Neineinei, það gerist ekki. Ísbirnir eru bara í Afríku!”

—

Klukkan er hálf tvö og ég er enn á náttfötunum. Á þriðjudegi. Eh flott. (Þetta var saga af tuttuguogþriggja ára stúlku).

Sumarmolar

• Einn daginn mætti ég skelfilega þreytt til vinnu 07:30. Tveimur og hálfum tíma síðar var ég að aðstoða mann og hann sagði: “Thank you Inga!” Þá hafði ég sett á mig vitlaust nafnspjald um morguninn og var því búin að sigla undir fölsku flaggi sem Inga Björk allan tímann.
• Ferðamenn gera sig misheimakomna hér á Uppló. Einn daginn langaði mig alveg svaka mikið í Draum, en nei sá Draumur varð að engu þar sem aðgengi mitt að nammisjálfsalanum var takmarkað af manni sem lá fyrir framan hann sofandi.
• Einn daginn var ég að aðstoða franskan ferðamann við að panta sér hvalaskoðun, en frönskukunnátta mín virðist ekki vera meiri en það að ég sagði í sífellu “la baleine,” eða “hvalurinn” (í eintölu). Skemmtileg tilhugsun að hvalaskoðunariðnaður Íslands snúist bara um einn undrahval. Free Willy hvað? Túristinn gerði grín að mér.
• Til hamingju Flugfélag Íslands. Þegar maður skoðar flug á ensku útgáfu heimasíðu þeirra kemur “Prosessing, please wait.” Eh vandræðalegt. Fyrir þá sem ekki eru enskunemar (svöl) er processing skrifað með c-i.

Eh já, þessar sögur eru dæmi um hápunkta sumarsins. Grín.

Ég myndi telja vandræðalegu veitingahúsaferðina á meðal hápunktanna. Hún hófst þannig að við vorum allar seinar… nema Helga Valborg. Hún sat því ein í 20 mínútur á La Vita é Bella með afmælispakka. Eins og yfirgefið afmælisbarn. Við hinar létum þó sjá okkur á endanum og Helga hefndi sín með því að fá rosalega vandræðalegt hóstakast. Eftir 20 mínútur af hósti og hrygl-hljóðum bentum við henni vinsamlega (en þó ákveðið) á að fara annað með partýið. Hún sneri aftur á endanum og ég fékk pakka og við vorum glaðar. Eiginlega vandræðalega glaðar. Hlæhlæ. Það voru túristar á næsta borði við okkur, varla einn meter á milli borðanna. Þær voru ekki jafn glaðar og við. Greyin. Þegar við löbbuðum út af veitingastaðnum var Þórunn svaka hneyksluð og hélt því fram að önnur konan hefði klipið hana í rassinn. Vitni að atvikinu vildi þó ekki staðfesta þessa sögu, heldur sagði að Þórunn hefði rekið rassinn í disk konunnar.

Stór hluti sumarsins hefur farið í gæðastundir með fólkinu mínu. Spjallstundir í Hrísalundinum eða spilakvöld. Scrabble kvöldin hafa aukið orðaforða okkar svo um munar, og ef einhver mætti hundapurkulegur til leiks var brátt komið bros á varir! Því við fíum það og fjáum að vera hundapurkulegar! Í byrjun sumars vorum við Valdís ósköp duglegar að fara hringinn “okkar” í Naustaborgum, prjámuðumst þar áfram með Gullið í vagninum og ræddum hjartans mál. Æh Gullið! Ómögulegt að vera kúl í kringum Birki Kára Helgason, ekkert annað hægt en að geifla sig og gretta og gefa frá sér ýmis hljóð þar til brosið blíða birtist og gerir það allt þess virði!

Annar hápunktur myndi vera mæðgnaútilega í byrjun júlí. Við mæðgur tjölduðum á Þingvöllum í skjóli þessara fimm húsbíla sem voru á tjaldsvæðinu ásamt okkur (heimur versnandi fer). Grilluðu og grínuðumst og spiluðum ferða Trivial í tjaldinu. Svo var haldið í Húsafell að heimsækja Andreu og family sem voru þar í bústað. Á leiðinni heim var kíkt til Helga og Nadiu í Borgarfirði. Góðar fjölskyldustundir.

Landsmót skáta lét ekki lítið fyrir sér fara í sumar. Ég tók að mér að gera, ásamt Þórunni og Unni (Valdís hjálpaði líka) að gera ratleiki fyrir dagskrárnefnd. Mörgum stundum var því eytt með tölvuna á Te & Kaffi að rita rúnaletur. Landsmótið sjálft skall á, var annasamt og leið hratt.

Verslunarmannahelgin var frekar góð, skemmtileg 80’s stemning í bænum, kósíheit með Þórunni og Helgu Valborgu. Pottapartý hjá Helgu Völu og kíkt á Karó. Á sunnudeginum skelltum við Þórunn okkur í rafting í Skagafirðinum. Keyrðum eins og dólgar á Bakkaflöt, þar sem við vorum á síðustu stundu (en ekki hvað). Svo var haldið niður austari Jökulsá, geðveikt gaman!

Síðustu helgi fór ég svo á Gilwell námskeið, og er það klárlega á meðal hápunkta sumarsins. Gaman að fá að vera skáti á ný!

Skýrslu lokið.

Ferðasögumoli #5: Fort-de-France, frídagur og ferðalok

Á degi níu var hópurinn dreifðari en ella. Áætlað var að snúa aftur til höfuðborgarinnar, Fort-de-France, þar sem okkur höfðu bárist fregnir af því að þar yrði “langur laugardagur.” Mismunandi brottfarartímar voru í boði og minnug þess hversu vel mér gekk að versla þarna viku áður ákvað ég að drífa mig með fyrstu ferð. Ferðafélagar mínir voru Lovísa, Sandra, Svala og Helga. Fyrsta stopp í FdF var túrist infó, þar sem mikilvæg spurning var borin upp: “Hvar getum við horft á Eurovision?” Gaurinn sagði okkur að líkurnar á því að ná keppninni á einhverjum bar væru litlar sem engar, en sagði okkur á hvaða stöð hún yrði. Svo spurðum við hann um martiníska tónlist og hann bara dró upp iPodinn og leyfði okkur að heyra! Þar á meðal var Kali, martinískur söngvari sem keppti fyrir hönd Frakklands fyrir nokkrum árum og lenti held ég í 7. sæti. Við fórum beint í geisladiskabúð og keyptum disk með honum (Rum and Coca Cola jeeee). Farið var að líða að hádegi, svo við settumst inn á lítinn stað rétt hjá markaðnum og ætluðum þar að smakka nokkra þjóðlega rétti. Nema hvað, fljótlega fórum við að taka eftir því að hugtakið “langur laugardagur” er kannski ekki jafn lýsandi og maður myndi halda. Allir á markaðnum voru í gríð og erg að pakka saman og búa sig undir að fara! Þannig að þegar við vorum búnar að panta mat fórum við Lovísa og Sandra í markaðsmaraþon. Það gekk ágætlega, miðað við allt, og ég náði að kaupa mér krydd, kakóstöng, kanil, og minjagripi. Einkennandi fyrir þessar borgarferðir hvað mikið var keypt á stuttum tíma. Eftir þetta, og máltíðina sem beið þegar við snerum móðar og aðeins fátækari til baka, röltum við aðeins um borgina til að reyna að finna opnar fatabúðir, nánar tiltekið 10 evru búðina með flottu bolunum. Neinei, allt að loka bara… langur laugardagur einmitt! Það eina sem var opið var 10 evru búðin með ljótu fötunum. Hrmpf.

En við komum víst ekki til Martinique til að versla, svo við létum þetta ekki á okkur fá heldur fórum heim með bát og bíl. Þegar við komum heim í íbúð kveikti ég á sjónvarpinu og hvað var þar nema EUROVISION! Jahá, greinilega ekki svo mikið vesen að sjá hana. Því miður var keppnin sjálf nánast búin og við náðum bara að sjá þrjú síðustu lögin (sem sagt, ekki Ísland) og stigagjöfina. Góði guð, sigurlagið aðeins of kannski? En ég meina, nú hef ég ástæðu til að skella mér til Rússlands á næsta ári. Um kvöldið var svo hið hefðbundna grill í garðinum, en að þessu sinni voru dregin fram söngblöð sem konan í túristabúðinni fjölfaldaði fyrir okkur, og tekin nokkur gömul og góð lög. Þegar líða fór á kvöldið pikkuðum við í Jóhann-Lúðvík á ný, því við vildum djamma. Hann fór með okkur á stað þar sem eigandinn (maður kominn af léttasta skeiði) fór á kostum! Hann var í þvílíku stuði og kokteilarnir og skotin streymdu þarna um. Engin okkar borgaði neitt. Eftir þetta fórum við á næturklúbb og ég fór svo á kostum og var með skemmtiatriði fram eftir nóttu. Eh. (“Jean-Louis! Boîte de nuit – toute de suite!”). Kvöldið endaði með drama að hætti Jóhanns-Lúðvíks þar sem hann fór að hnakkrífast við frænda sinn, sem var með í för. Málavextir voru óljósir en við tókum þetta ansi nærri okkur. Einnig var Jóhann úrskurðaður óhæfur ökumaður og Lovísa tók að sér að keyra annan bílinn heim. Þegar þangað var komið var kauði heldur miður sín og kom með yfirlýsingu: “J’ai mal au cœur!” “Mér er illt í hjartanu!” gall við í mér, svaka klár í frönsku og með beina þýðingu. Það var nú bara hlegið að mér.

Daginn eftir sagði Gérard okkur að þetta væri orðatiltæki sem notað væri yfir að vera óglatt. Á leiðina á ströndina mættum við Jóhanna svo Jóhanni-Loðvík og hann spurði okkur hvernig við hefðum það. Ég ákvað að slá um mig með nýja frasanum og sagði að ég væri þreytt og “mal au cœur.” Hann var heldur skrýtinn á svip… enda komumst við að því um kvöldið að hann var í raun bara að vera svona háfleygur! Honum var víst ekki óglatt, bara illt í hjartanu greyinu! Veit ekki alveg hvað hann hefur haldið um þessa yfirlýsingu mína.

“J’ai mal au cœur” er setning ferðarinnar nr. 3. 

Þennan dag fór hluti af hópnum til austurhlusta Martinique, að ströndinni sem liggur að Atlantshafinu. Við stelpurnar ákváðum þó að verða eftir og taka annan frídag á ströndinni. Ég fór með Guðnýju að snorkla og var í mesta sakleysi að skoða fiska þegar ég heyrði hana æpa eitthvað. Skyndilega var ég fullviss um að á mér væri eitthvað viðbjóðslegt kvikindi og brást ég að sjálfsögðu mjög eðlilega við, æpti og gólaði og engdist um. Guðný æpti mér til samlætis og þannig vorum við um stund. “Hvað er það? Hvar er það?” æpti ég miður mín. “Hvað meinaru?” spurði hún. “Ég var bara að benda þér á bátinn þarna og þú fékkst eitthvað kast!” Já flott. Eftir þetta héldum við í land þar sem Jóhanna og Kristín biðu okkar með spurnarsvip, þar sem ópin höfðu heyrst langar leiðir. Eh já flott. Síðasta kvöldið var frekar rólegt, kokteill, sólsetur og kíkt á pöbb í bænum okkar (ótrúlegt, það fyrirfannst svoleiðis í þessum litla bæ). Síðasti morguninn var hins vegar keppnis. Við vöknuðum klukkan sjö og vorum komnar á ströndina hálf átta. Nema auðvitað Kristín sólbaðsdrottning, ávallt skrefi á undan. Hún var mætt og byrjuð að vörka tanið klukkan sjö! Þrátt fyrir ýmsa byrjunarörðugleika, sem fólust að mestu leyti í því að við lágum í skugganum um stund eins og fífl og fengum svo yfir okkur rigningarskúr, áttum við ánægjulegan morgun. Sandkastalakeppni Gallíu var haldin og voru kastalarnir þrír svo fallegir og misjafnir að á endanum vann hver þeirra í sínum flokki. Tíminn flaug og áður en við vissum af var kominn tími til að pakka niður í tösku og þrífa íbúðirnar. Áður en haldið var af stað var smá “athöfn” á pallinum þar sem veitt voru verðlaun fyrir ýmsa hluti og nýr formaður Gallíu var tilkynntur. Og það er ég (allavega þar til ég fer sem skiptinemi). Ökuferðin á flugvöllinn var svona frekar skelfileg, í þeirri merkingu að maður var pínu skelfdur. Það hafði nefnilega gerst dulítið undarlegt einn daginn þegar við vorum að aka… annar hliðarspegillinn tók upp á því að springa! Það var frekar óhuggulegt! Glugginn var opinn og Sigurður og Erla fengu brot í sig. Bloody mess! En allavega, bíllinn var sem sagt bara með einn hliðarspegil og auk þess sást ekkert út um baksýnisspegilinn þar sem farangurinn tók hrikalega mikið pláss. Bætum því við umferðina á Martinique og fáum út skelfilegt.

Flugferðin til Parísar var ekki jafn þægileg og sú frá París. Ég var ekki með heila sætaröð fyrir mig, heldur deildi röð með tveimur hjónum og sat í gluggasætinu. Þar sem þau sváfu mestalla leiðina og ég kunni ekki við að vekja þau eða gera tilraun til að svífa í lausu lofti til að komast fram hjá (nú eða nota bumbuna á karlinum sem fótstig) endaði ég með því að sitja kyrr í sætinu í heilar átta klukkustundir – og náði ekki að sofna! Ekki svo skemmtilegt. Ég uppgötvaði reyndar svaka fallegt lag sem heitir L’encre de tes yeux með manni að nafni Francis Cabrel. Ég hlustaði á það svona um það bil fimmtíu sinnum og hef bætt við þá tölu heldur betur síðan ég kom heim (þökk sé youtube).

Við komum til Parísar á þriðjudagsmorgni og þá var úr vöndu að ráða því við höfðum ekki bókað neina gistingu þar. Sem sagt, við vorum vitlausir túristar eins og ég kvarta gjarnan yfir í starfi mínu! En nýkjörinn formaður nemendafélagsins fékk heldur betur sína eldskírn þarna. Með hjálp tengiliðs míns í París (Rósu) tókst mér að redda okkur sem ætluðum að eyða degi í París gistiplássi á hosteli. Nánast allt var uppbókað í borginni vegna tennismóts svo við urðum að láta það duga að skipta okkur niður í mismunandi herbergi, og var ég ein í herbergi með tveimur ókunnugum stúlkum. Þeim hefur eflaust þótt það furðulegt þegar ég opnaði gluggann og byrjaði að garga út um hann. En fyrir því var góð ástæða - glugginn minn var í kallfæri við Kristínar og Jóhönnu herbergi, sem var nú bara kósí. Deginum eyddum við í verslunarferð og þegar við komum til baka komst ég að því að ferðataskan mín hafði nánast legið í bleyti í geymsluherbergi hostelsins! Þónokkuð af fötunum mínum voru blaut og ekki grundvöllur fyrir að þurrka þau í herberginu. Ég leitaði á náðir afgreiðslumannsins og hann fór með mig eitthvað á bak við þar sem ég hitti ósköp furðulegan gamlan mann sem hló dátt og fór með mig niður í kjallara. Þess má geta að ég var á sokkunum. Við fórum þarna um einhverja rangala og enduðum í herbergi með þvottasnúrum þar sem ég gat hengt upp. Á meðan ég var að því tók sá gamli sig til, dró upp slöngu og fór að spúla gangveginn! Gaman hjá mér að tipla til baka á sokkunum. Um kvöldið fórum við (ég og stelpurnar, ekki sá gamli) út að borða og héldum nammipartý á herberginu sem Lovísa, Sandra og Guðný voru svo heppnar að hafa út af fyrir sig. Hugguleg stemning og síðasti séns að hlæja eins og fífl að einkahúmornum sem fólkið heima bara getur ekki skilið! Ég og París og stigar, hvað er málið með það? Engin lyfta var á hostelinu og herbergið mitt var á 4. hæð. Það var líka bara einn lykill. Svo eftir nammipartýið sneri ég aftur í herbergið og bankaði, þar sem ég var ekki með lykil. Ekkert svar. Ég labbaði niður stigana til að gá hvort einhver herbergisfélaganna væri í setustofunni, en svo var ekki og lykillinn var ekki í móttökunni. Svo ég labbaði aftur upp og bankaði enn fastar. Ekkert svar. Endaði með því að ég labbaði niður aftur og fékk aukalykil. Á þessum tímapunkti var ég búin að vera vakandi í um það bil 36 tíma, svo það var beinlínis þrekraun að labba upp stigana. En inn komst ég og þá lá gellan bara þar, greinilega ekki steinsofandi því hún rumskaði þegar ég kom inn. Spes. En ég sveif inn í draumalandið engu að síður. Daginn eftir vöknuðum við snemma til að fara á flugvöllinn. Ég fékk á ný fylgd niður í kjallara til að endurheimta flíkurnar, tók svölu gelluna á þetta og rann á rassinn í stiganum! Af stað á flugvöllinn héldum við loks og smám saman komu kveðjustundirnar. Lovísa var kvödd í lestinni, hún var á leið til Brussel; Sandra var kvödd á Châteles-Les Halles, hún ætlaði að vera lengur í Frakklandi; Guðnýju kvaddi ég í fríhöfninni og Jóhönnu í Leifsstöð. Tvær eftir stigum við Kristín upp í flybus og keyrðum inn í raunveruleikann á ný.

Aldrei hefði mér dottið í hug að “hm kannski ég skrifi ferðasögu frá Martinique” myndi leiða af sér helsta afrek sumarsins, í fimm bindum. En svo fór sem fór og voilà.

The end.

Ferðasögumoli #4: Safnleysa, sár og St. Pierre

22. maí (í frásögn þessari einnig þekktur sem “dagur sjö”) er hátíðisdagur á Martinique. Þá er haldið upp á afnám þrælahalds. Í tilefni af því héldu bílarnir þrír af stað í halarófu á safn um sykurvinnslu og þrælahald. Fróðari urðum við þó ekki því safnið var lokað! Sem sagt, enginn látinn þræla sér út í vinnunni á þessum degi. Eitthvað annað en “frídagur” verslunarmanna hérna heima. Eftir að hafa gengið í kringum safnið og kíkt á gluggana (menningin beint í æð eða hvað) var haldið á aðra strönd. Sú strönd var með svörtum sandi og dauðum fiskum í sjónum. Ugh, við vildum bara fara heim á gömlu góðu! Enda vildum við ekki hætta á að verða fyrir kókóshnetu – það voru uppi skilti þarna sem vöruðu við því. Þess má geta að google leit að “death by coconut” leiddi í ljós að 150 manns deyi árlega vegna fallandi kókoshneta (þó má deila um ágæti blogspot síðu sem áreiðanlegrar heimildar).

Um kvöldið var farið í betri fötin því að loknum strandarfordrykk stefndi hópurinn á veitingastað til að snæða þar kvöldmat. Ágætis tilbreyting frá grilli í garðinum, þó það hafi að sjálfsögðu alltaf verið gaman. Kristín og Jóhanna gerðust svo kræfar að panta sér krabba og áttu erfitt um vik, þar sem það að horfa í krúttleg krabbaaugu er ekki sérlega lystaukandi. Eftir matinn gengum við yfir í næsta bæ, hinn áðurnefnda Anses d’Arlet. Þar fóru fram tónleikar í tilefni dagsins. Ég var í nýjum skóm, keyptum í Fort-de-France, og fékk svakalegt hælsæri á leiðinni. Lét það þó ekki stöðva mig í að taka nokkur martinísk dansspor á tónleikunum (à la Rosaline), en í lokin var ég frekar illa haldin. Endaði með því að af tvennu illu var skárra að labba berfætt heim á malbikinu.

Á degi átta var haldið í átt til norðurs. Þar heimsóttum við borg að nafni St. Pierre, en hún var áður höfuðborg Martinique. Áttatíu og þremur árum áður en ég fæddist, þann 8. maí 1902, gaus þar eldfjall að nafni Mont Pelée. Eiturgufur fóru yfir borgina og drápu alla 30.000 íbúana nema einn – fanga sem var í einangrun. Fangi þessi hafði stolist á ball í næsta bæ og skilaði sér svo aftur í fangelsið, en refsingin fyrir þetta útstáelsi bjargaði á endanum lífi hans. Í framhaldi af þessu gekk hann til liðs við sirkus og ferðaðist um heiminn. Jahá. Þegar við vorum búin að skoða borgina keyrðum við til norðurs, á endimörk þjóðvegarins, sem nær ekki allan hringinn um eyjuna. Þar skruppum við aðeins á ströndina, en eins og alltaf stóðst hún ekki samanburð við “heimaströndina” okkar í Grande Anse.

Framhald, og jafnvel sögulok, síðar.

Ferðasögumoli #3: Háskóli, höfn og hádegisverður

“Pas de soucis” þýðir engar áhyggjur. Martinique-búar segja þetta oft, enda virðast þeir vera eins áhyggjulausir og hægt er að vera. Að horfa á þá ganga eftir götunni er eins og að horfa á eitthvað í slow-motion fyrir okkur Íslendingana sem erum alltaf að flýta okkur frá stað A á stað B. Verra er þó þegar þeir eru ekkert að stressa sig á því að keyra varlega eða eh keyra edrú…

“Pas de soucis” er setning ferðarinnar númer 1.

Dagurinn eftir regnskóginn var eins ólíkur gærdeginum og í raun eins ólíkur öllum hinum dögunum og hugsast getur. Við vöknuðum snemma og keyrðum sem leið lá í háskólann á staðnum (Université des Antilles et de la Guyane), sem er reyndar líka með útibú á Guadeloupe og í Guyane. Gérard, HÍ kennarinn sem kom með í ferðina, hefur verið að reyna að koma á samskiptum á milli þessara tveggja skóla, og var heimsóknin liður í því. Ég veit þó ekki alveg hvort að fólk hafi gert sér grein fyrir því að þarna væri á ferð hópur af nemendum í frönsku, ekki hagfræði, því okkar beið röð af fyrirlestur um hagkerfi karabíska hafsins og þar fram eftir götunum! Þetta stóð yfir frá 9-17. Í fyrstu reyndi á frönskukunnáttuna, en eftir því sem leið á daginn reyndi meira á leikhæfileikana. Ég held ég hafi unnið, því mér tókst að virðast mjög áhugasöm þrátt fyrir að vera andlega fjarverandi. Tel ég mig því hafa gert mitt í að gera framtíðarfrönskunemendum kleift að fara í skiptinám til elsku Martinique.

Háskólinn hafði skipulagt tveggja daga dagskrá fyrir okkur, en dagur tvö var nú heldur hressari. Við fórum til suðurhluta Martinique, til bæjar sem heitir Le Marin. Þar fórum við á smábátahöfn. Í ljósi gærdagsins var ekki laust við að sumir yrðu áhyggjufullir þegar okkur var vísað inn í fyrirlestrarsal. Þar sagði maður okkur frá höfninni og vakti athygli okkar óhófleg notkun hans á setningunni “si vous voulez” (ef þið viljið).

“Í þessari höfn eru x margir bátar – ef þið viljið.”

“Það kostar 25 evrur á dag að geyma bátinn sinn hér – ef þið viljið.”

“Si vous voulez” er setning ferðarinnar númer 2.

Blessunarlega var fyrirlesturinn stuttur og við fórum í skoðunarferð um höfnina og smá siglingu. Snekkjurnar þarna voru sumar hverjar rosalegar, og við fengum að fara um borð í eina sem var til sölu. Jiminn eini! Þetta var flottara en húsið mitt. Eftir þetta fórum við til bæjar sem heitir St. Anne og fórum þar á strönd. Þar voru tímamót í mínu lífi – þarna, á degi fimm hætti ég mér aftur í sjóinn eftir brunann á degi eitt. Jee næs.

Dagur sex var hvíldardagur, en að sjálfsögðu var hann tekinn snemma og farið á ströndina. Daginn áður hafði ég fjárfest í köfunargræjum og fór að snorkla með stelpunum. Sá alls konar marglita fiska, geðveikt! Við Jóhanna kíktum í minjagripabúðina á staðnum og enduðum með að eyða svo miklu að við fengum gefins lyklakippur í kaupbæti. Eh. Þetta voru nú allt nauðsynlegir hlutir sem maður getur alltaf notað, eins og strandakjóll, segull á ísskápinn og handklæði með mynd af Martinique (og berbrjósta konu ollallla). Í hádeginu snæddi allur hópurinn hádegisverð chez Eveline, konunni sem leigði okkur íbúðir og móður hins fræga Jóhanns-Loðvíks. Sú máltíð tók svona fjóra tíma, og fengum við að bragða á kreólskri matargerð, t.d. Accra, einhvers konar djúpsteiktum saltfiskbollum (sem voru góðar). Einnig smakkaði ég innlendan kokteil, Planteur, á meðan Kristín fékk sér Pina Colada sem borinn var fram í heilum ananas!

Framhald síðar. (Btw, það væri gaman að fá að vita hvort aðrir en Valdís mín lesi þetta).

Ferðasögumoli #2: Regnskógur, rækjur og Reggae

Á öðrum degi skruppum við með báti til höfuðborgarinnar Fort-de-France. Þar sáum við ýmsa merkja hluti eins og kirkju, bókasafn og bláan fisk. Ég sló persónulegt verslunarmet, þar sem mér tókst að kaupa mér buxur, bol, skó, kjól og belti á einungis klukkutíma (í þremur mismunandi búðum). Um kvöldið fór kvöldmaturinn fram eins og venjulega (þ.e. þetta átti eftir að verða vaninn). Fordrykkur og eldamennska í íbúðinni okkar og setið svo úti í garði og borðað. Reyndar fórum við svo fljótt að taka upp á því að hafa fordrykk á ströndinni með sólsetrinu – það var klárlega mun betra! Eftir að hafa gætt okkur á grilluðum risarækjum var það pantekki-kosning um það hver ætti að biðja Jean-Louis (Jóhann-Loðvík), son konunnar sem átti íbúðirnar, um að fara með okkur ungu og spræku stúlkurnar á djammið. Hann var aldeilis til í það og fór fyrst með okkur á túristabar í nálægum bæ (bærinn okkar var svo mikið krummaskuð að þar var lítið um að vera). Þar fengum við allar vænt glas af óblönduðu rommi takk fyrir pent. Romm er sem sagt svo ódýrt þarna, allir kokteilar voru líka alveg svakalega sterkir. Eftir stutt stopp á þessum stað bauðst okkur að fara með Jóhanni í partý hjá vinkonu hans. Það hjá einhverjum kofa úti í skógi, þar sem búið var að koma upp smá sviði á pallinum og bara lifandi reggae tónlist! Geðveikt! Jóhann-Loðvík tók upp á því að hverfa þegar þangað var komið, en það kom ekki að sök þar sem við vorum í góðri umsjón kærustunnar hans, Rósalindar (Roseline). Hún kenndi okkur hefðbundna martiníska dansa og við áttum þarna góðar stundir þar til tími var kominn á heimferð, enda klukkan orðin hálf fjögur. Þá tók við biðin eftir Jóhanni, sem sýndi strax þarna við fyrstu kynni merki um að vera algjör vesenisbrók. Á endanum kom hann og vildi endilega fara með okkur eitthvað annað, en því miður urðum við að hryggja hann með því að vera allar á einu máli um að vilja fara heim. Þetta var þó ekki okkar síðasta djamm með þeim manni.

Daginn eftir hélt hópurinn til norðurhluta Martinique. Ökuferðin var ósköp venjuleg, teknir nokkrir hringir á hringtorgum, keyrt fram hjá útigangsmanninum “okkar” í Trois-Îlets (alltaf á sínum stað), hlykkjóttir vegir Martinique þræddir og beðið til guðs um að ökumennirnir væru ekki fullir eða fífl. Æh, fegin var ég að sitja ekki undir stýri. Loks komum við á áfangastað, í regnskóg. Hann var fallegur. Við gengum niður að litlum læk í botni skógarins og svo aftur upp (úff púff). Lovely.

Framhald síðar.

Ferðasögumoli #1: Hiti

Þriðjudaginn 13. maí var lokapróf í áfanganum Saga Frakklands frá 1789. Þann 12. maí var ég með 40 stiga hita. Frábært. Þrátt fyrir að finnast það þrekraun að labba upp stigann heima þrjóskaðist ég við og kláraði að lesa og glósa það sem ég ætlaði mér. Þó þrjóskan komi sér oft vel virðist hún ekki ein og sér geta lækkað hita og var ég á prófdegi enn með hita, 39,2 stig. Ergo, ég fór ekki í prófið, heldur lá þess í stað fyrir með kamillute um hönd. Ég hafði sett mér nýtt markmið: að ná bata fyrir Martinique ferðina sem fyrirhuguð var þann 15. maí. Þökk sé mikilli hvíld, teinu góða (með hunangi að sjálfsögðu, fullt af ensímum segir mamma), paratabs og Dexter maraþoni var ég orðin hitalaus þegar leggja átti í hann. Ég var þó enn með smá hálsbólgu og hósta, og var því stefnan tekin beint á apótekið í Leifsstöð til að versla þar hálsmola og hóstasaft.

Við flugum fyrst til Parísar, og höfðum ansi knappan tíma til að fá farangurinn, skipta um flugvöll og tékka okkur inn í flugið til Martinique. Það stóð tæpt, en hafðist. Við vorum klárlega síðust inn í vélina… allavega var engin röð í innrituninni. Þar sem ég stóð og náði andanum eftir hlaupin áttaði ég mig á því að öryggisreglur myndu líklega koma í veg fyrir það að hóstasaftið mitt kæra mætti fara með mér inn í vélina. Átta tíma flug framundan. Húrra. Ekkert annað að gera í stöðunni en að taka bara vænan gúlsopa og henda flöskunni í ferðatöskuna. Gæti hugsanlega hafa stuðlað að því að ég sofnaði auðveldlega í fluginu, líka sú staðreynd að vélin var hálftóm og því hafði ég heila sætaröð fyrir mig. Mmm.

Við komum til Fort-de-France (höfuðborgar Martinique) og það var heitt. Fengum bílaleigubílana þrjá og tókst á einhvern undraverðan máta að koma okkur fimmtán og öllu okkar hafurtaski í þá. Keyrðum áleiðis til Grande Anse, lítils bæjar þar sem okkar biðu íbúðir (ég var í íbúð með Kristínu, Jóhönnu, Lovísu og Guðnýju) og hótelherbergi. Eftir að hafa villst nokkrum sinnum (sem átti eftir að verða sterkt þema í ferðinni) komum við loksins á áfangastað þar sem aðeins einn hlutur var efst í huga: svefn.

Þótt ótrúlegt megi virðast vöknuðu bæði ég og Jóhanna um nóttina skjálfandi úr kulda. Held ég að það megi rekja til þess að við vorum aðeins að missa okkur í loftkælingunni í upphafi. Fyrsti dagurinn rann upp og við máttum engan tíma missa heldur drifum okkur á ströndina! Ó ströndin. Hún var svo yndisleg. Ó sjórinn. Hann var svo yndislegur. Ó sólin… óóó sólin. Þrátt fyrir þrotlausan sólarvarnar-áburð tókst mér að brenna þennan fyrsta dag. Það kom í ljós síðar um daginn, eftir að við höfðum labbað yfir fjall í næsta bæ (Anses d’Arlet). Snarlega fjárfesti ég í sterkari sólarvörn en skaðinn var skeður. Allir fóru í sjóinn eftir gönguna nema Una. Hún þjáðist af bruna. Aloe Vera og stuttermabolir voru vinir mínir næstu daga.

Framhald síðar.

Tveir þrír

Jæja, nú finnst mér tími til kominn að ýta aðeins neðar þessum vitnisburði um kjánaskap minn. Annars var síðasta færsla númer 500 og finnst mér við hæfi að hún hafi verið tileinkuð litla gaurnum, prinsinum, gullinu… kannski ég fari bara að kalla hann Gulla. Gulli gull? Grín.

Ég er í prófum. Það er ekki hægt að ætlast til þess að ég sé fyndin.´

Já, ýmislegt hefur gerst síðan ég hóf minn glæsta bloggferil. Ég hef elst og þroskast, útskrifast úr menntaskóla, stofnað fyrirtæki, búið í París, byrjað í háskóla og já… þetta er frekar tæmandi listi, en nokkuð góður þykir mér! Ég hef greinilega verið gelgja þegar ég var átján ára, það sést á gömlum færslum (:o) !!!!!!!!!!!!!). Eða “eikkað.”

Nú er ég tuttuguogþriggja ára gömul. Eitt árið enn bættist við þann 8. maí, samkvæmt venju. Og mér finnst það bara fínt, eða svona oftast. Ég reyni að líta ekki á þetta sem hækkandi aldur heldur aukinn þroska, í því samhengi getur verið gott að lesa yfir téðar gelgjubloggfærslur. Ég vil þakka þeim sem hugsuðu til mín og fögnuðu með mér, takk takk góða fólk!

Það er sögupróf á þriðjudaginn. Síðasta prófið. Ýmsir hlutir vekja upp minningar um önnina sem er að líða. Súkkulaðiklessa í miðjum glósunum minnir mig á þegar ég borðaði Draum í tíma (mm næs), og skrýtnar setningar gefa til kynna að misvel hafi ég fylgst með í tímum. “Louis vs. Philippe.” Grey Louis-Philippe, óstöðug sjálfsmynd? Klofinn persónuleiki? Viðutan nemandi?

Martinique á fimmtudaginn, ó hve ég get ekki hugsað um annað.